Δεν ξέρω γιατί ...

Δεν ξέρω γιατί ... αλλά αμέσως μετά που έβγαλα αυτήν την φωτογραφία, 

ήρθε στο μυαλό μου το Wish you were here των Pink Floyd ...

Ερέτρια - Χαλκίδα 26/5/2018 (φώτο Μ.Φ.)

Χαλαρά ...

Χαλαρά ... στη Νέα Αρτάκη - Χαλκίδα 26/5/2018 (φώτο Μ.Φ.)

Μετά την συναυλία του Nick Cave ...

Παιραιάς (Μπουμπουλίνας) 2017 (φώτο Μ.Φ.)

... είσοδος σουβλατζίδικου στον Πειραιά (χωρίς σχόλια) ...

Πρωϊνό

... πρωϊνό χωρίς φωτοσκιάσεις
μπαίνει ένα φως κουρασμένο
πάνω σε σαγρέ επιφάνειες, γεμάτες σκόνη ...

στο γραφείο το "τριανταεξάρι φίλμ" του Γιώργου
παρατημένο ανοιχτό, στη 4η φωτογραφία ...

μια νοσταλγία χαϊδεύει τα έπιπλα
κι ύστερα χάνεται μέσα στους τοίχους ...

... πρωινό σε σκοτεινό δωμάτιο
και μια μνήμη παρούσα 
περιμένει
     να ακούσει το κλικ ...

27 / 8 / 91

Πειραιώς και street art ...

Πειραιώς 2017 (φώτο Μ.Φ.)

 ... τέσσερις το πρωί, Πειραιώς, "ποδαράτος" και ... street art ...

Ειρωνεία ...

... όμορφα, όμορφα,
     σαν γλάρος εν πτήση ...

έτσι όπως πεθαίνουμε
σαν τελείες που μεγαλώνουν
στον ορίζοντα τ΄Αγγελόπουλου

όπου "τα όμορφα χωριά
όμορφα καίγονται" ...

κι άσχημα, άσχημα,
     κανείς δεν το πρόσεξε.

9 / 4 / 89

Μια νότα ύστερα, μια νότα πριν ...

Άγριο ένστικτο
θρυματισμένη τζαμαρία
     στο πέταγμα καρέκλας.
Πορνική αδιαφορία
     και γαμημένη επανάσταση.
Στα χέρια της λαγνείας
     η καθημερινή αγωνία.
Κατανάλωση κι αισθησιασμός.

Ω ... ποία αρωγή και ευδοκίμηση ...
Άγριο ένστικτο, φοβάμαι.
Οι νότες αργές
     μια ύστερα, μια πριν,
κι η νέμεση να καιροφυλακτεί ...

Χλωμά χρώματα σελήνης
     χαρακώνουν τα πάντα
σαν θρίλερ αφιερωμένο εξαιρετικά
     και που δεν με χορταίνει ...

Άγριο ένστικτο
     και διαφορά διατροφής ...

9 / 4 / 89

Μόνο γι'αυτό ...

... για να διηγηθώ μιαν ιστορία
όπως κάνω ένα τσιγάρο,
για όλους εσάς και για μένα,
για μια βόλτα στο πάρκο,
ένα τυχαίο συμβάν,
για μια θεωρία, ένα φιλί,
μια μισάνοιχτη πόρτα,
ένα στραβό κάδρο,
μια επιπόλαια κίνηση
που διαφεντεύεται απ' την θλίψη,
για τα χρώματα της δύσης,
ένα τραγούδι σε μπαράκι,
ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια,
ένα ποτό, μια καρέκλα, έναν καθρεύτη,
μια εποχή που χάθηκε
και μια εποχή που θα' ρθει,
για τον φίλο, την φίλη,
τα πουλιά του δάσους, της πόλης,
για να διηγηθώ μιαν ιστορία,
     μόνο γι' αυτό,
πόσο θα' θελα τώρα ...
να χορέψω μόνος,
σαν τον Ρεμπώ στην προκυμαία ...

9 / 4 / 89

Χωρίς αποδείξεις ...

Σ' ένα έγκλημα
     χωρίς πτώματα ...
η μόνη δολοφονία
     είναι της ψυχής.

23 / 3 / 18

Η φυλακή σου ...

(Σκίτσο του Στάθη Απρ. 2018 απ' το Ποντήκι)
Συμπληρώνω : 
Η φυλακή σου θα είναι πάντα όμορφη, σπαρμένη με λουλούδια ... γιατί μόνο αυτήν ποτίζεις !!!
Είναι σαν τον ινδιάνικο μύθο ... εξαρτάται ποιόν λύκο ταΐζεις ... !

Le Ballon Rouge (The Red Balloon) 1956

"Οι δυσκολίες της ζωής,
αντιμετωπίζονται συνήθως με τρείς τρόπους : την ελπίδα, το όνειρο και το χιούμορ."
Immanuel Kant

 

δείτε το και εδώ : https://www.dailymotion.com/video/x23dfvy

Procol Harum - A Whiter Shade Of Pale

Όσες γλώσσες κι αν υπάρχουν
όσες διαλέκτους κι αν εφεύρουμε
για να διαχωρίζουμε το "εγώ" μας
πάντα θα υπάρχουν δυό,
που θα τις καταλαβαίνουν όλοι οι άνθρωποι,
από καταβολής κόσμου.

Είναι η γλώσσα της μουσικής κι η γλώσσα της αγάπης.
Να το μήνυμα "της γενιάς των λουλουδιών".

Το αν άλλα, έγιναν μετά ...
είναι μια "άλλη" σκοτεινή ιστορία,
στην ανθρωποφάρμα !!!

(Μ.Φ.)

Ποιός είμαι αράγε;

Με το δάκτυλο
     σε δείχνω.
Σκιά στο πάτωμα,
     μ' ακολουθείς.
Αλλάζω θέση.
     Αλλάζεις θέση.
Και σε εχθρεύομαι
     ασπρόμαυρα,
σαν προαιώνιο θρίλερ.

16 / 11 / 82

Σιωπές

Άκου τα φύλλα ... ο άνεμος ...
Μερικές φορές η φύση ...
Άκου τη σιωπή,
έχει έναν ξεχωριστό χαρακτήρα.
Άγρια σκίτσα των κυμάτων,
χορός στην προβλήτα.
Σκοτεινό αίνιγμα το κάστρο.
Φάντασμα του παρελθόντος.
Αχτίδες φεγγαριού,
παραμορφώνουν τα πάντα.
Επιβλητικό μαύρο κι ασημί
και τόνοι ενός γελοίου κίτρινου.

Άκου ... Τίποτα.
Κραυγές και θροΐσματα.
Χαλασμένο γραμμόφωνο η συνείδηση.
Μερικές φορές η φύση σου ...
Ύπαρξη στη σιωπή. Ψυχρολουσία.
Άκου ...
Φύλλα που παρασύρονται.
Άκου τη σιωπή,
έχει έναν ξεχωριστό χαρακτήρα.
Σσσσ ... Τίποτα.
..................................

Μια βάρκα βυθισμένη
     χωρίς όνομα.

4/ 11 / 82

Μποχαλία χώρα (*)

Δεν είναι που δεν βρίσκεις
έναν ίσκιο να καθίσεις
     όταν ή μέρα ...
ή ένα αμάξι να σε πάρει
     μ' auto-stop
          όταν η νύχτα ...

Σε ξεγελάνε τα ποδήλατα,
με χαμόγελα οι παραθεριστές
και δεν πολυ-δίνεις σημασία,
τις τρομαχτικές ώρες της νύχτας
για τα ποντίκια στη λεωφόρο
τους όγκους των σκουπιδιών
     που άφησε η μέρα ...

Είν' η ανάμνηση του έρωτα
     πριν λίγο,
που δεν σ' αφήνει να σκεφτείς,
την ιστορία
     ενός σπασμένου μπουκαλιού μπύρας,
κομμάτια στην άσφαλτο
     η χώρα
τούτες τις φορές
     που την μισείς.

10 / 8 / 82  Κως
(*) Διευκρίνηση: Στην Κω το μπουκάλι το λένε μποχάααλι. Εξ 'ου και το παρατσούκλι.

Δράμα - Θάσος Αυγ. 2016

Κεραμωτή - Καβάλα (φώτο Μ.Φ.)

Ο Τζίμης Πανούσης μας παρουσιάζει μια νέα πρωτοποριακή συσκευή.

Ο Τζίμης Πανούσης ήταν και είναι (στην μνήμη μας πια), ένα ξεχωριστό κεφάλαιο από μόνος του. Όσα σχόλια και να κάνω δεν πρόκειται να καλύψω την τεράστια προσφορά του στην σάτιρα και το Ελληνικό τραγούδι. Θα πω μόνο πως ήταν ένας μεγάλος αμφισβητίας (κι όχι ένας μεγάλος χίπις όπως είπανε τα κανάλια της χώρας μας), ένας ντροπαλός επαναστάτης, ένας που "έκαιγε" όλες τις ακρότητες της κοινωνίας, αλλά ταυτόχρονα (μέχρι το τέλος) είχε τις αρχές και τα όρια του ΑΝΘΡΩΠΟΥ (με κεφαλαία). Δεν "κώλωσε",  δεν "μάσαγε", δεν μοιρολατρούσε. Ένας σύγχρονος Αριστοφάνης και όχι μόνο. Θα τολμήσω να πω, πως κάποιοι άλλοι το "παίζανε" επαναστάτες (βλ. Σαββόπουλο), μα άλλοι θα μείνουν στην Ιστορία, ακριβώς γιατί "πατήσανε επί των τύπων των ήλων". Και εδώ ανοίγω ένα μεγάλο θέμα, για την τέχνη ... Ο Τζιμάκος πατούσε πάνω σε ΞΕΝΑ κομμάτια για να κάνει την σάτιρά του (χωρίς να το κρύβει), ο Διονύσης (εξ αποδείξεως πια) κατάκλεψε τα πάντα. Αυτά για μας που μεγαλώσαμε, με την περίφημη γενιά του πολυτεχνείου (και βγήκανε διαμάντια και σκατά ταυτόχρονα) και που γράφουμε ακόμα την δική μας ιστορία ... Τζιμάκος για πάντα (Σύντοφοι καταναλωτές) ! Διαχρονική αξία !! Τέλος. !!!

Eις μνήμην Τζίμη Πανούση & Dolores O'Riordan ...

Ο νέος χρόνος, μας μπήκε με πολλές απώλειες ... (από τα χαμένα δικαιώματα ως τις χαμένες ελευθερίες και τα χαμένα οικονομικά ως το χαμένο τρόπο ζωής μας και τα χαμένα χρόνια μας) ... Εντάξει το παλεύουμε και θα ζήσουμε ... Κάποιοι όμως που έφυγαν θα μένουν (έτσι κι αλλιώς) στην μνήμη για πάντα ! Αν μη τι άλλο, είμαι πολύ νευριασμένος που ξανάρχεται στην επιφάνια το ΓΙΑΤΙ .... Γιατί όλοι οι μεγάλοι (και γνήσιοι) καλλιτέχνες φεύγουν νωρίς ? Γιατί δεν ψοφάνε πρώτα όλα τα καθίκια ... να καθαρίσει ο τόπος ? Ένα μικρό αφιέρωμα εις μνήμην ... Γιατί οι αξίες μένουν ... Τα υπόλοιπα είναι τα σκουπίδια του (από πάντα) συστήματος ... Κι αν ψάχνετε κάτι κοινό σ' αυτούς τους δύο ξεχωριστούς καλλιτέχνες (που δεν έχουν καμμία σχέση ο ένας με τον άλλον), να σας θυμήσω ότι και οι δύο μιλούσαν για τα ζόμπι. Τους ζόμπι ανθρώπους. Τίποτα άλλο ...

Χάρτης

Αριθμοί και αισθήματα.
Παρωπίδες και παραφροσύνη.
Δυο μορφές αφανείας.
Σε μια σύντομη ζωή.


Ιούνης '80
από τα "Χρόνια του χαρταετού"

Άγγελος & Ζωή

"Το βέλος του έρωτα
     τον βρήκε
          στην Αχίλλειο πτέρνα."

Το αξιοσημείωτο είναι
ότι δεν πέθανε
κι ας χάθηκε στην αγκαλιά της
     η ψυχή του.

15 / 4 / 80  Στον Άγγελο Χ.
από τα "Χρόνια του χαρταετού"