Footprints on the sand
ΠΟΙΗΣΗ
(256)
ΜΟΥΣΙΚΗ
(62)
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
(49)
ΣΑΤΙΡΙΚΟΝ
(32)
ΣΚΕΨΕΙΣ-ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
(26)
SHORT MOVIES
(12)
ΕΥΩΔΗΜΑ - ΕΠΟΧΙΑΚΑ
(11)
ΑΞΙΌΛΟΓΕΣ ΦΩΝΕΣ
(9)
ΒΙΒΛΙΑ
(7)
ΦΩΤΕΙΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
(7)
ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ
(7)
ΚΟΛΑΖ
(5)
ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ
(3)
ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΑ
(3)
Αναζήτηση σ' αυτό το ιστολόγιο
Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2018
Νάρκισσος χρωματιστός
![]() |
| Caravaggio - Narcissus |
Απλώνεσαι.
Κάτι καινούργιο ρέει μέσα σου,
του δίνεις πολλά ονόματα,
τελικά δεν ξεκαθαρίζεις ...
Συμπάθεια είναι, εξάρτηση, ανάγκη ?
Μονάχα χρώματα.
Σήμερα ήσουν ωχρός.
Δεν τρως τίποτα τελευταία.
Αδιαφορείς.
Είναι το μαύρο της καρδιάς σου
που τα επισκιάζει όλα.
Ύστερα σε φιλώ σταυρωτά
σαν επιστήθιος φίλος,
στον καθρέφτη
και μου λες :
"Μόνο εσένα έχω ρε Μάρκο,
Κράτα λίγο ακόμη" μου λες ...
Αλλά δεν ησυχάζω.
Απλώνεσαι μονάχος.
Εσύ κι ο ίσκιος σου.
Εγώ κι η θλίψη μου
μέσα στα χρώματα.
Έτσι, την μοναξιά
την αποφεύγω ...
28 / 4 / 82
και μου λες :
"Μόνο εσένα έχω ρε Μάρκο,
Κράτα λίγο ακόμη" μου λες ...
Αλλά δεν ησυχάζω.
Απλώνεσαι μονάχος.
Εσύ κι ο ίσκιος σου.
Εγώ κι η θλίψη μου
μέσα στα χρώματα.
Έτσι, την μοναξιά
την αποφεύγω ...
28 / 4 / 82
Σάββατο 4 Αυγούστου 2018
Παρασκευή 3 Αυγούστου 2018
Φωνές της νύχτας
Ι.
Ένα παραδοσιακό μπλούζ
(θα' λεγε κανείς)
στη φυσαρμόνικα,
μοιάζουν οι φωνές της νύχτας,
καθώς μια σαύρα χασμουριέται
κοιτώντας την αργή εκθρόνιση της μέρας
μεσ' απ' τις φυλλωσιές,
εκεί που
οι κόγχες της πέτρας
εικόνα στατική
κομμάτια ασβεστόλιθος
γραμμένα σημάδια και ημερομηνίες.
'Υστερα υγρασία.
Η κάφτρα του τσιγάρου στο σκοτάδι.
Σκέψεις πλεγμένες σταυρωτά.
Νησιώτικος καμβάς.
Ενετικά χαλάσματα.
και βάλτοι και κουνούπια.
ΙΙ.
... και μια ορχηστική jazz
(θα' λεγε κανείς)
στο σαξόφωνο,
μοιάζουν οι φωνές της νύχτας,
καθώς ένα αστέρι πέφτει
στο πέρας του δρόμου,
π' ελίσσεται σα' φίδι μες' τις πλαγιές,
μ' άσπρες κουκκίδες
τα φώτα των σπιτιών,
κι αντικρινά, μαύρα μοναχικά δέντρα
σαν πίνακας που μυρίζει χλωροφύλλη.
Ύστερα Κυριακή.
Οι νότες δεν έβγαιναν σωστά.
Χτυπούσε το τηλέφωνο, ο άνεμος τα δέντρα,
τα φτερά των πουλιών μεταξύ τους
και μια εφημερίδα που κόλλησε στο τζάμι
μού 'κρυβε τη φεγγαράδα.
Μαζεύομαι απ΄την ψύχρα
με σκέψεις λευκές
ν' ατενίζουν την θάλασσα.
Δύο και τέταρτο, νυσταγμένος.
ΙΙΙ.
... κι ένα συμφωνικό ροκ
(θα' λεγε κανείς)
στη κιθάρα,
μοιάζουν οι φωνές της νύχτας,
καθώς χτυπούν οι θαμώνες
τα χέρια, στο τραπέζι
στο κοντινό καφενείο,
με ποδοσφαιρικούς διαλόγους
που κολυμπούν στο τσίπουρο
όταν συγχρόνως θορυβούν σαν βήχας
μεταλλικά βαρέλια
που συστέλλονται.
Ύστερα στο σκοτάδι
καταγράφοντας τούτες τις αισθήσεις
κάτω από ένα λουστραρισμένο ουρανό,
στην ιστορία αυτού του τόπου,
λαμπιρίζουσες πανοπλίες που σκορπάνε
- στ' αυτιά μου τα υποταγμένα -
χιλιάδες ήχοι, συν τα λόγια σας
- που τόσο κουράστηκα ν' ακούω -
μέσ' στο μυαλό μου ...
Κοίτα, που φέρνω δειλά
τη φυσαρμόνικα στα χείλη νοερά,
δεν ξέρω να παίζω
(θα' λεγε κανείς) ...
μα είναι οι ήχοι της ζωής
που με μπερδεύουν.
8 / 5 / 82 - Κως (φυλάκιο Πόρτες)
Παρασκευή 15 Ιουνίου 2018
Τετάρτη 18 Απριλίου 2018
Τρίτη 17 Απριλίου 2018
Πρωϊνό
... πρωϊνό χωρίς φωτοσκιάσεις
μπαίνει ένα φως κουρασμένο
πάνω σε σαγρέ επιφάνειες, γεμάτες σκόνη ...
στο γραφείο το "τριανταεξάρι φίλμ" του Γιώργου
παρατημένο ανοιχτό, στη 4η φωτογραφία ...
μια νοσταλγία χαϊδεύει τα έπιπλα
κι ύστερα χάνεται μέσα στους τοίχους ...
... πρωινό σε σκοτεινό δωμάτιο
και μια μνήμη παρούσα
περιμένει
να ακούσει το κλικ ...
27 / 8 / 91
Παρασκευή 6 Απριλίου 2018
Μια νότα ύστερα, μια νότα πριν ...
Άγριο ένστικτο
θρυματισμένη τζαμαρία
στο πέταγμα καρέκλας.
Πορνική αδιαφορία
και γαμημένη επανάσταση.
Στα χέρια της λαγνείας
η καθημερινή αγωνία.
Κατανάλωση κι αισθησιασμός.
Ω ... ποία αρωγή και ευδοκίμηση ...
Άγριο ένστικτο, φοβάμαι.
Οι νότες αργές
μια ύστερα, μια πριν,
κι η νέμεση να καιροφυλακτεί ...
Χλωμά χρώματα σελήνης
χαρακώνουν τα πάντα
σαν θρίλερ αφιερωμένο εξαιρετικά
και που δεν με χορταίνει ...
Άγριο ένστικτο
και διαφορά διατροφής ...
9 / 4 / 89
Μόνο γι'αυτό ...
... για να διηγηθώ μιαν ιστορία
όπως κάνω ένα τσιγάρο,
για όλους εσάς και για μένα,
για μια βόλτα στο πάρκο,
ένα τυχαίο συμβάν,
για μια θεωρία, ένα φιλί,
μια μισάνοιχτη πόρτα,
ένα στραβό κάδρο,
μια επιπόλαια κίνηση
που διαφεντεύεται απ' την θλίψη,
για τα χρώματα της δύσης,
ένα τραγούδι σε μπαράκι,
ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια,
ένα ποτό, μια καρέκλα, έναν καθρεύτη,
μια εποχή που χάθηκε
και μια εποχή που θα' ρθει,
για τον φίλο, την φίλη,
τα πουλιά του δάσους, της πόλης,
για να διηγηθώ μιαν ιστορία,
μόνο γι' αυτό,
πόσο θα' θελα τώρα ...
να χορέψω μόνος,
σαν τον Ρεμπώ στην προκυμαία ...
9 / 4 / 89
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

























