Κρεμάς το χέρι έξω απ' την βάρκα τα δάκτυλα να σχίζουν τα απόνερα, (κάτι μεταξύ ερωτισμού και παιδικής αφέλειας) κι ύστερα σε καταπίνει η νύχτα μέσα στα bar κυνηγώντας την περιπέτεια.
Κρεμάς στολίδια που έφτιαξες με τα χεράκια σου, κάνεις βουτιά στην Ιστορία καταργώντας το χρήμα, ανταλλάζεις είδη κι ύστερα "φτιάχνεσαι" με τις ουσίες, γύρω απ΄τη φωτιά στην παραλία, παίζοντας με την έννοια της ελευθερίας σαν νά 'ναι η barbie σου.
Σε κοιτώ να βγαίνεις απ' την θάλασσα, να τρέχει το νερό μεσ' απ' το "μουσούδι" του αιδοίου σου, στα πόδια, στην άμμο, σαν να κατουράς κι ύστερα με επιτήδευση τα χέρια να αλείφουν το λάδι στα στήθια μαλάζοντάς τα, στο προκλητικό βλέμμα ενός ξανθού Γερμανού τουρίστα, καθώς συγκρίνεις το μέγεθος του πέους του με το δικό μου κι ω, ηλίθια Ελληνίδα γυμνίστρια, μετά με θράσος εξυπνάδας, γυρνάς και με λες φαλλοκράτη ! 15 / 8 / 83 Σίφνος
Σύκωσε βαρύ το κεφάλι του, αγέρωχο, κοιτώντας πέρα ως πέρα τη θάλασσα ο Οδυσσέας. Βαρύ απ' την "σκάνδεια" (*) την πολύτιμη που φορούσε, το κράνος το περίτεχνα φτιαγμένο, που μέσα του λουριά δερμάτινα, το δέναν, και με μαλλί πατικωμένο ήταν ντυμένο κι απ' έξω κάτασπρα δόντια κάπρου να λάμπουνε στον ήλιο, σαν άλλος "Easy Rider" της εποχής ...
που τού 'δωκε ο Μηριόνης, που ήταν πριν, του Μόλο του πατέρα του, που του το χάρισε ο Αμφιδάμας απ' τα Κύθηρα, και εκείνου ο Αυτόλυκος, που το είχε κλέψει, όταν τον πύργο το Αμύντορα είχε κουρσέψει ...
κι όλα αυτά τα γνωρίζετε, εσείς οι σπουδαγμένοι ... μα ο Οδυσσέας πως να ξέρει αυτό το "πόθεν έσχες" εκεί στην περιπέτεια χωμένος ? 21 / 3 / 91 (*) Ποιητικής αδείας, ειρωνική συνέχεια, βασισμένη στην παρερμηνεία του Ησύχιου, στην λέξη "Σκάνδεια" (Ομήρου Ιλιάδα Κ 268, 269, 270) όπου ονομάζει το κράνος: Σκάνδεια και όχι, ότι ο Αυτόλυκος το έδωσε στον Αμφυδάμαντα στην περιοχή-πόλη Σκάνδεια των Κυθήρων.
ΜΕΓΑΛΟΣ καλλιτέχνης είναι εκείνος που σου αφείνει μια ανατριχίλα, στο τέλος ! Αλλά τότε, μόνο τότε ... Τότε που ανάβαμε τους αναπτήρες. Τότε που τα όνειρα ήταν κοινά ... Τώρα η "ψυχή" γυρεύει τη ζεστασιά του καλοριφέρ. Τώρα η "ψυχή" δραπετεύει μόνο τις νύχτες. Φοβάται μην την πούνε "γραφική" ... Γραφικός κι αυτός πια, με το κόκκινο φουλάρι του. Θυμάστε άραγε ? Ή μήπως ούτε μνήμη δεν έχετε ? Τότε που η Αγάπη, η Ελευθερία, τ' 'Ονειρο, η Ελπίδα ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΧΡΩΜΑ ... πόσο μάλλον με κόκκινους, πράσινους ή μπλέ λευκαντικούς κόκκους !!!
(Σημ.) Σ' αυτή τη συναυλία, παρεπιπτόντως κιθάρα παίζει ο Σωκράτης Μάλαμας (έτσι για την Ιστορία) ..
Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 2018
Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένος ο Νέος Χρόνος !
(Σημ.) Βρήκα και φάρο χριστουγεννιάτικο ... δεν παίζομαι !!!
“What we should do is go and persuade our governments not to go and drop bombs on people. And certainly not until we have done all the research that is necessary so that we would have a clear idea of what is really going on.” (Roger Waters) ...Μια είδηση (αν και παλιά) που εμένα προσωπικά δεν με εξέπληξε, χρόνια τώρα παρακολουθώ την πορεία του συγκεκριμένου μουσικού (και ανθρώπου γενικά) και πάντα το έβλεπα ότι η "ψυχή" του ήταν για περισσότερα ...
(Σημ.) Η όλη πορεία του, (σαν μουσικός, ή ασχολούμενος με τα "κοινά") είναι για πολλές προεκτάσεις και πολλή συζήτηση, που δυστυχώς δεν χωράνε σε ένα blog σαν το δικό μου ... Θά' θελα, αλλά προς το παρόν, είμαι μόνο ένας ακόμα μικρός θαυμαστής του. Ίσως στην άλλη μου ζωή να γράψω, ένα βιβλίο γι' αυτό ...
Αειθαλής και πρωτοπόρος, μοναδική φωνή και ηγετική προσωπικότητα των Van Der Graaf Generator, ο Peter Hammill, εθνικός θησαυρός κατά τον βρετανικό
τύπο και μια φωνή αναγνωρίσιμη, ευέλικτη και εκφραστική, βγαίνει και
πάλι στον δρόμο έχοντας στο ενεργητικό του παρακαταθήκη δισκογραφίας με τους Van Der Graaf Generator
και σόλο δουλειές - τα οποία, μάλιστα, εκτυλίσσονταν σχεδόν παράλληλα
μέσα στα χρόνια.
Συνοδοιπόρος των ομοίων του, εμβληματικών Robert Fripp (King Crimson), Tony Banks (Genesis) και Chris Squire
(Yes), ο Hammill μέσα στη μεγάλη, θαυμαστή του πορεία κατάφερε να
αλλάξει θεαματικά την έννοια της πρωτοτυπίας.
Η δημιουργικότητα και η
καλλιτεχνική του έμπνευση είναι παροιμιώδεις, όπως και η ανήσυχη,
πολυδιάστατη μουσική του δραστηριότητα των 50 ετών: η στιχουργία του (με
ιδιαίτερο νοηματικό βάθος και ένταση) και η άνεση με την οποία
πειραματίστηκε με διάφορα genres (φλέρταρε με την musique concrete,
προέβλεπε το punk, αγκάλιαζε το new wave και επεκτείνονταν από το
progressive rock μέχρι το proto-punk και την όπερα), στρατολόγησαν ακόμα
και θρύλους του ροκ μεταξύ των θαυμαστών του.
Ο John Lydon πίστευε χαρακτηριστικά πως «πρόκειται
για έναν μέγα πρωτοπόρο που δεν έχει λάβει την αναγνώριση που του
αξίζει - είμαι βέβαιος πως ο Bowie, για παράδειγμα, του χρωστάει πολλά». Τόσο ως πυρήνας και ιδρυτής των Van Der Graaf Generator όσο και ως
solo artist ο Hammill δεν κυνήγησε ποτέ την εμπορική επιτυχία, καθώς τον
ενδιέφερε πρωτίστως η καλλιτεχνική αρτιότητα.
Η μπάντα ήταν γνωστή για
τις περισσότερο σκοτεινές κατευθύνσεις της και τα λιγότερα κιθαριστικά
σόλο σε σχέση με το prog rock όπως το γνωρίζαμε μέχρι τότε, ενώ τα
θέματα των τραγουδιών που τον γοήτευαν πάντα ήταν η θνητότητα και η
απομόνωση - η δε μοναδικότητα της φωνής του γέννησε τον χαρακτηρισμό
«αρσενική Nico».
Οι ζωντανές του εμφανίσεις αποτελούν ξεχωριστό, συναρπαστικό
κεφάλαιο, μια εμπειρία «για ακροατές που δεν ήρθαν εδώ για να μιλάνε
μεταξύ τους» με συνδυασμό απροσδόκητων ενορχηστρώσεων και χορταστικών
setlists από όλες τις περιόδους της καριέρας του, που γεννούν συγκρίσεις
με άλλους σπουδαίους performers όπως ο Syd Barrett και ο Scott Walker.
Με τη φωνή του να δεσπόζει ως το βασικότερο όργανο έκφρασής του, πάνω
και από τις συνθέσεις και τον στίχο, ο Hammill πολλές φορές περνά από
όλες τις φάσεις της δημιουργίας του, τους πρώιμους αλλά και τους
μεταγενέστερους Van Der Graaf Generator και το «μοναχικό» songwriting
του που απογειώνεται με το ανακάτεμα μελωδικών ψιθύρων και εκρηκτικών
ουρλιαχτών. (*)
(*) Τα σχόλια εκ του τότε Τύπου ...
(Σημ. 1) Το βίντεο είναι από μια παλιά συναυλία, του 2005.
(Σημ. 2) Στις 8 Μαρτίου 2018, ήταν εδώ στο Gagarin (Αθήνα) και τον είδα, δυστυχώς μόνο του (χωρίς τους Van Der Graaf) αλλά ... δεν πειράζει !
Τρία φεγγάρια ολόγυρα - έτσι το θέλησες - τρία φεγγάρια. Τη νύχτα που ο ουρανός τραπέζι σχεδιαστηρίου, να παίζεις με τ' αστέρια.
Καιρός, που η ματιά ένα ταξίδι κι ο θόλος μαύρος σαν βυθός, όταν το όνειρο το παιδικό σου υπαγορεύει: λεπίδι να τον σχίσεις ... Δες! Δεν προβάλει φως. Όχι, δεν σχίζεται το σκοτάδι.
Κι όταν τα μάτια εγκαταλείπουν την περιπλάνηση, τα τρία φεγγάρια σου αγκαλιαστά, στη νύχτα που δεν είχε φεγγάρι. 21 / 11 / 82
Γυρεύεις νερό ? Να! η βροχή στα χέρια μου και πιες. Άφησε πίσω εκείνες τις στιγμές που 'ναι καράβια που σφυρίζουν. Κάλεσε το τοπίο πιο κοντά, το βλέμμα ακολουθώντας τα βουνά. Δες πως χαράζει μακρινά, μια άλλη ζωή. Βλασταίνει η φαντασία, μεγαλώνει.
Γυρεύεις ελπίδα ? Να! το ουράνιο τόξο δες. Ο άλλος μισός του κύκλος, βρίσκεται μέσα σου. Είναι μονόκερως που ξεπηδά, η κάθε λέξη. Βλέμματα που ρωτούν, όταν ανοίγεις το παράθυρο. Οράματα ντυμένα την διάσταση για τον δικό σου μύθο.
Γυρεύεις φωνή ? Να κρίνεις ή να τραγουδήσεις ? Ποια ελευθερία ακμάζουσα σου γνέφει, να σατυρίσεις τη ζωή ? Άδειασε τη σκέψη, απ' τα ανθρώπινα σύνολα. Αυτή η κιθάρα γυρεύει χέρια να την χαϊδέψουν. Κι είν' η γραμμή που χάραξες στο χώμα, η αφορμή, όμως ή θέληση γεννάει την πορεία.
Κι όταν γυρεύοντας εμένα, δε μ' αντικρίζεις, μια παλάμη όνειρα, κάκτοι στη γυάλα διατηρημένα, είναι που έγινα διάφανος πολύ, ξεχασμένη αλληλογραφία στη βροχή και δεν φαίνομαι. 20 / 11 / 82
Όσο γράφω, ένα φεγγάρι προσφιλές, σαν κόσμημα στο χέρι, χείλη σκασμένα πετρώματα, αλλόκοτα σχήματα κι ύστερα να τα κοιτάς, σαν δάκρυα ζώου, τα σύννεφα, 'μπρός στο φεγγάρι κι ο θόλος κύκλοι, που "γιατί" δεν είχαν, υπήρχαν σαν στήθος κοριτσιού ανάλογα αισθήματα με τον οργασμό, γρανάζι που κίνησε την φαντασία όσο γράφω, όσο αγγίζω, τα όσα ζω.
Όσο γράφω, η νύχτα να τρέχει πίσω μου, άλογο, μαύρο σύννεφο, πάνω από κορφές βουνών με μια βιασύνη, που κάνει δράκους του "γελοίου" τις σκιές, σαν πουλιά που στάθηκαν πάνω στο χώμα το υγρό (απ την χθεσινή μπόρα), έτσι που λέω να μην τραγουδήσω, η μια σιωπή να βρεί την άλλη, την νύχτα την αιώνια, τώρα που είναι υπόγειες οι φωνές, θεατρικά ανδρείκελα μέσα στα μάτια μου, όσο γράφω, μελάνι που ... σύμβολα, ορθώνονται να με κρίνουν. 30 / 9 / 82
