Νά 'ξερες ρε φιλενάδα, κάθε που κατεβάζω το ποτήρι, όλο και πιο άδειο ... μακρινά μέσα μου, δύουν συνεχώς αστέρια οι ανθρώπινες υπάρξεις, επαναλαμβανόμενες κομμένες κόπιες σε αδιέξοδα σοκάκια. Στηριγμένος πλανιέμαι στα ήδη σπασμένα μου κομμάτια. Με αφέλεια, ευλάβεια και μίσος, πιέζω το σωληνάριο του "είναι" μου, - παιδοψυχολογία - κι ύστερα περιμένω τ' αποτελέσματα, στο χημείο της λογικής ...
Το μαύρο δεν είναι χρώμα. Ο χρόνος δεν έχει νόημα. Ένα σφυρί θρυμματίζει τη ζωή, σε συναισθήματα. Ξεδιαλέγω και είμαι ήδη στη φυλακή.
Η αγνότητα βιάζεται "παρά φύσιν". Ο εχθρός αγαπάει ... και εγώ απλά υπάρχω : στεγνός. Ένας που διψάει, για κάτι που δεν ξέρει ... - πανάκι απορροφητικό - και μια λέξη : Αγάπη ... που πριν ειπωθεί απ' τα δικά σου χείλη, εθεωρείτο αστείο.
Τό χω πει δεκάδες φορές, από το παρελθόν ως σήμερα ... πως οι "Pink Floyd" θα είναι στο μέλλον, ότι είναι σήμερα η κλασσική μουσική. Στο μέλλον θα ακούνε "Pink Floyd" όπως εμείς σήμερα ακούμε Μπετόβεν. Τόσο ανυπέρβλητο-τιτανο-τεράστιοι !!!
Ζούμε σε ένα κόσμο (καλώς ή κακώς) όλοι μαζί. Σ' ένα κόσμο που στη ουσία ανεχόμεσται ο ένας τον άλλον ! Σ' ένα κόσμο που (πάλι καλώς ή κακώς) δεν τον διαλέξαμε, αλλά ζούμε σ' αυτόν, μαζί με όλους τους ηλίθιους, βιαστές της ζωής, ρατσιστές, γιάπιδες, ή τις/τους ευνουχισμένους απ΄τη μανούλα τους και όλες τις παραλλαγές ανθρώπινων χαρακτήρων, που φτάνει ως στις άκρες του σύμπαντος της σκέψης .... Ζούμε σε ένα κόσμο που χορεύει πάνω σε κεφάλι καρφίτσας κι ύστερα πέφτει στο κενό απ΄τον περιορισμό του χώρου του "εγώ" του. Ένα παράλογο κόσμο. Αλλά και σ' ένα κόσμο ετικέτας προϊόντος. Εμμέσως πλην σαφώς, είμαστε αυτό που πουλάμε ... ή αυτό που μας επιβάλλουν να πουλάμε ... Αλλά είναι έτσι ? θέλουμε να είναι έτσι ? και τι κάνουμε γι' αυτό ? Όλη η αγωνία των αιώνων κατέληξε στο μηδέν.Όλη η ανθρώπινη ιστορία έχει να επιδείξει μονάχα αίμα, πόνο και αποτυχημένες απόπειρες συμφιλίωσης. Όμως όλη η ιστορία της ανθρωπότητας δεν γράφτηκε από 'σένα κι εμένα και ούτε σε ρώτησαν ποτέ, για το πως ... Γιατί απλούστατα δεν είναι η δική σου ιστορία, αλλά των αρχόντων σου. Αλλά και κανείς σκοπίμως, δεν σου έδωσε μετά, την ανάλογη παιδεία να το ψάξεις. Ήταν ένα παιχνίδι σκάκι που "κάποιοι άλλοι" είχαν πάντα τα λευκά και άρα το αβαντάζ της πρώτης κίνησης και που εσύ το μόνο που έκανες, ήταν να απαντάς στα "χτυπήματα" ... με όποιο κόστος. Η ιδανική ζωή (sic) μες τους αιώνες ... Πάντα κάποιος άλλος "καθάριζε" για 'σένα. Όριζες πάντα αντιπρόσωπο του εαυτού σου, έναν πιο ηλίθιο από 'σένα ... Γιατί μέσα στη "φάρμα των ζώων" μπορεί να ήμασταν όλοι ίσοι αλλά κάποιοι εξακολουθούν να είναι πιο ίσοι απ΄τους άλλους, αλλά δεν πειράζει, αρκεί να ζούμε καλά ... Έμαθες να ζεις με υποκατάστατα της ευτυχίας (τεχνολογία, χρήμα, κυριαρχία). Όμως όταν ανέβηκες κάποιο βουνό και είδες τον ήλιο ... και δεν είχες όλα αυτά, παρά μονάχα τον εαυτό σου, στο χώρο και το χρόνο ... το μόνο που "είδες" ήταν την κούραση να ανέβεις κι όχι τι έμαθες ανεβαίνοντας "ανθρωπάκο" (που έλεγε ο Βίλχελμ Ράιχ) ... Τώρα φάε εσαεί, όλη την αγωνία των αιώνων, που κατέληξε στο μηδέν. Και όλα αυτά που έχτιζες και που είναι σκόνη στην απέραντη ζωή του σύμπαντος. Τρέφεσαι καλά φίλε μου "ζώο" ακόμη, αλλά ώς πότε ? Ως να τελειώσει το κουτόχορτο ? Μα αυτό θα παράγεται πάντα. Ακόμα κι αν ήμαστε μόνο δυο κάτοικοι στη γή. Η φύση του ανθρώπου είναι: να εμπεριέχει το ζώο, τη φάρμα, το βοσκό, το κοπάδι και το λύκο (όλο το πακέτο). Το ζητούμενο είναι εσύ τι θέλεις νά 'σαι ... Αυτός που χορεύει πάνω σε κεφάλι καρφίτσας κι ύστερα αυτοκτονεί απ΄τον περιορισμό του χώρου του "εγώ" του ? Μαζί με το κοπάδι, με το βοσκό, μοναχικός λύκος, λεξούλα στην απεραντοσύνη του σύμπανος ? Δεν ξέρω τι θες ρε φιλαράκι ... αλλά καλώς ή κακώς ζούμε σε ένα κόσμο όλοι μαζί. Βάλε μέτρα πραγματικά δικά σου (χωρίς να στα επιβάλουν), βάλε νόμους αληθινά δικούς σου (άνεφ αντιπροσώπου) μπας και ζήσουμε μαζί καλύτερα ... αλλιώς με κάνεις εχθρό σου ! Γιατί εγώ εν αντιθέσει με σένα έχω μάθει να ζω και ν' ανθίζω κι όχι απλά να διατηρούμαι ως να σαπίσω σαν προϊόν !!! Διάλεξε ! Αύριο θα με βρεις απέναντί σου ! ... εμένα που ήμουνα μαζί σου ! 5 / 4 / 17
Κάθε άνθρωπος φιάχνει ένα μύθο και πορεύεται. Κάθε μύθος είναι χτισμένος πάνω σε μια ιδέα. Μια ιδέα που έχει για τον εαυτό του και τους άλλους.
Κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη από "φαντάσματα". Είναι αυτά που τον καθοδηγούν και πάει όπου πάει ... Είναι η "λύση των βαρβάρων" του Καβάφη. Είναι η λύση σε κάθε του πρόβλημα, από τις απαρχές των ανθρωπο-αιώνων.
Κάθε άνθρωπος έχει τα τοτέμ του. Γιατί πάντα μισούσε τους καθρέπτες. (Βλέπε: πόσα παραμύθια και ιστορίες φρίκης, έχουν σαν βάση τους καθρέπτες). Γιατί πάντα μισούσε την πραγματικότητα. Η αλήθεια πονάει ! Έτσι κάθε άνθρωπος κι ένας μικρός Σίσυφος. Πάντα έτσι παραμυθιαζόμαστε ... (Στις κωμωδίες, κοσμοπλημμύρα, στις τραγωδίες, δεν πατάει ψυχή.)
Κάθε άνθρωπος πληρώνει ένα τίμημα, που δεν είναι υποχρεωμένος να πληρώνει. Το κάνει από βίτσιο ? "Άγνωσται αι βουλαί" του ανθρωπόθεου.
Μάταιες ζωές, άρρωστοι πολιτισμοί, σ' ένα σύμπαν που δεν έχει "γιατί", απλά υπάρχει και που ο κάθε "ψυχάκιας" θέλει οπωσδήποτε να επιβάλει την δική του ερμηνεία ... 10 / 5 / 14
Σκιές από σύννεφα, στο στεφάνι του ήλιου σκιές δειλινού, μιας μέρας θολής.
Σκιές αδύναμου φωτός, που βλέπει εκείνος, στο πρόσωπο της σκιές π' αλλάζουν και μπερδεύουν και δεν μπορεί να καταλάβει, πως νιώθει εκείνη ... σκιές που τον αγχώνουν και δειλιάζει να της πει ...
Σκιές που πέφτουν και στο δικό του πρόσωπο, όταν τον βλέπει εκείνη ... Σκιές που διάβασε στα μάτια του, σκιές χαμόγελου στη θλίψη.
Σκιές μιάς τόλμης, όταν δειλά τον πρωταγγίζει στα μαλλιά ...
Κρεμάς το χέρι έξω απ' την βάρκα τα δάκτυλα να σχίζουν τα απόνερα, (κάτι μεταξύ ερωτισμού και παιδικής αφέλειας) κι ύστερα σε καταπίνει η νύχτα μέσα στα bar κυνηγώντας την περιπέτεια.
Κρεμάς στολίδια που έφτιαξες με τα χεράκια σου, κάνεις βουτιά στην Ιστορία καταργώντας το χρήμα, ανταλλάζεις είδη κι ύστερα "φτιάχνεσαι" με τις ουσίες, γύρω απ΄τη φωτιά στην παραλία, παίζοντας με την έννοια της ελευθερίας σαν νά 'ναι η barbie σου.
Σε κοιτώ να βγαίνεις απ' την θάλασσα, να τρέχει το νερό μεσ' απ' το "μουσούδι" του αιδοίου σου, στα πόδια, στην άμμο, σαν να κατουράς κι ύστερα με επιτήδευση τα χέρια να αλείφουν το λάδι στα στήθια μαλάζοντάς τα, στο προκλητικό βλέμμα ενός ξανθού Γερμανού τουρίστα, καθώς συγκρίνεις το μέγεθος του πέους του με το δικό μου κι ω, ηλίθια Ελληνίδα γυμνίστρια, μετά με θράσος εξυπνάδας, γυρνάς και με λες φαλλοκράτη ! 15 / 8 / 83 Σίφνος
Σύκωσε βαρύ το κεφάλι του, αγέρωχο, κοιτώντας πέρα ως πέρα τη θάλασσα ο Οδυσσέας. Βαρύ απ' την "σκάνδεια" (*) την πολύτιμη που φορούσε, το κράνος το περίτεχνα φτιαγμένο, που μέσα του λουριά δερμάτινα, το δέναν, και με μαλλί πατικωμένο ήταν ντυμένο κι απ' έξω κάτασπρα δόντια κάπρου να λάμπουνε στον ήλιο, σαν άλλος "Easy Rider" της εποχής ...
που τού 'δωκε ο Μηριόνης, που ήταν πριν, του Μόλο του πατέρα του, που του το χάρισε ο Αμφιδάμας απ' τα Κύθηρα, και εκείνου ο Αυτόλυκος, που το είχε κλέψει, όταν τον πύργο το Αμύντορα είχε κουρσέψει ...
κι όλα αυτά τα γνωρίζετε, εσείς οι σπουδαγμένοι ... μα ο Οδυσσέας πως να ξέρει αυτό το "πόθεν έσχες" εκεί στην περιπέτεια χωμένος ? 21 / 3 / 91 (*) Ποιητικής αδείας, ειρωνική συνέχεια, βασισμένη στην παρερμηνεία του Ησύχιου, στην λέξη "Σκάνδεια" (Ομήρου Ιλιάδα Κ 268, 269, 270) όπου ονομάζει το κράνος: Σκάνδεια και όχι, ότι ο Αυτόλυκος το έδωσε στον Αμφυδάμαντα στην περιοχή-πόλη Σκάνδεια των Κυθήρων.
ΜΕΓΑΛΟΣ καλλιτέχνης είναι εκείνος που σου αφείνει μια ανατριχίλα, στο τέλος ! Αλλά τότε, μόνο τότε ... Τότε που ανάβαμε τους αναπτήρες. Τότε που τα όνειρα ήταν κοινά ... Τώρα η "ψυχή" γυρεύει τη ζεστασιά του καλοριφέρ. Τώρα η "ψυχή" δραπετεύει μόνο τις νύχτες. Φοβάται μην την πούνε "γραφική" ... Γραφικός κι αυτός πια, με το κόκκινο φουλάρι του. Θυμάστε άραγε ? Ή μήπως ούτε μνήμη δεν έχετε ? Τότε που η Αγάπη, η Ελευθερία, τ' 'Ονειρο, η Ελπίδα ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΧΡΩΜΑ ... πόσο μάλλον με κόκκινους, πράσινους ή μπλέ λευκαντικούς κόκκους !!!
(Σημ.) Σ' αυτή τη συναυλία, παρεπιπτόντως κιθάρα παίζει ο Σωκράτης Μάλαμας (έτσι για την Ιστορία) ..
Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 2018
Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένος ο Νέος Χρόνος !
(Σημ.) Βρήκα και φάρο χριστουγεννιάτικο ... δεν παίζομαι !!!
“What we should do is go and persuade our governments not to go and drop bombs on people. And certainly not until we have done all the research that is necessary so that we would have a clear idea of what is really going on.” (Roger Waters) ...Μια είδηση (αν και παλιά) που εμένα προσωπικά δεν με εξέπληξε, χρόνια τώρα παρακολουθώ την πορεία του συγκεκριμένου μουσικού (και ανθρώπου γενικά) και πάντα το έβλεπα ότι η "ψυχή" του ήταν για περισσότερα ...
(Σημ.) Η όλη πορεία του, (σαν μουσικός, ή ασχολούμενος με τα "κοινά") είναι για πολλές προεκτάσεις και πολλή συζήτηση, που δυστυχώς δεν χωράνε σε ένα blog σαν το δικό μου ... Θά' θελα, αλλά προς το παρόν, είμαι μόνο ένας ακόμα μικρός θαυμαστής του. Ίσως στην άλλη μου ζωή να γράψω, ένα βιβλίο γι' αυτό ...
Αειθαλής και πρωτοπόρος, μοναδική φωνή και ηγετική προσωπικότητα των Van Der Graaf Generator, ο Peter Hammill, εθνικός θησαυρός κατά τον βρετανικό
τύπο και μια φωνή αναγνωρίσιμη, ευέλικτη και εκφραστική, βγαίνει και
πάλι στον δρόμο έχοντας στο ενεργητικό του παρακαταθήκη δισκογραφίας με τους Van Der Graaf Generator
και σόλο δουλειές - τα οποία, μάλιστα, εκτυλίσσονταν σχεδόν παράλληλα
μέσα στα χρόνια.
Συνοδοιπόρος των ομοίων του, εμβληματικών Robert Fripp (King Crimson), Tony Banks (Genesis) και Chris Squire
(Yes), ο Hammill μέσα στη μεγάλη, θαυμαστή του πορεία κατάφερε να
αλλάξει θεαματικά την έννοια της πρωτοτυπίας.
Η δημιουργικότητα και η
καλλιτεχνική του έμπνευση είναι παροιμιώδεις, όπως και η ανήσυχη,
πολυδιάστατη μουσική του δραστηριότητα των 50 ετών: η στιχουργία του (με
ιδιαίτερο νοηματικό βάθος και ένταση) και η άνεση με την οποία
πειραματίστηκε με διάφορα genres (φλέρταρε με την musique concrete,
προέβλεπε το punk, αγκάλιαζε το new wave και επεκτείνονταν από το
progressive rock μέχρι το proto-punk και την όπερα), στρατολόγησαν ακόμα
και θρύλους του ροκ μεταξύ των θαυμαστών του.
Ο John Lydon πίστευε χαρακτηριστικά πως «πρόκειται
για έναν μέγα πρωτοπόρο που δεν έχει λάβει την αναγνώριση που του
αξίζει - είμαι βέβαιος πως ο Bowie, για παράδειγμα, του χρωστάει πολλά». Τόσο ως πυρήνας και ιδρυτής των Van Der Graaf Generator όσο και ως
solo artist ο Hammill δεν κυνήγησε ποτέ την εμπορική επιτυχία, καθώς τον
ενδιέφερε πρωτίστως η καλλιτεχνική αρτιότητα.
Η μπάντα ήταν γνωστή για
τις περισσότερο σκοτεινές κατευθύνσεις της και τα λιγότερα κιθαριστικά
σόλο σε σχέση με το prog rock όπως το γνωρίζαμε μέχρι τότε, ενώ τα
θέματα των τραγουδιών που τον γοήτευαν πάντα ήταν η θνητότητα και η
απομόνωση - η δε μοναδικότητα της φωνής του γέννησε τον χαρακτηρισμό
«αρσενική Nico».
Οι ζωντανές του εμφανίσεις αποτελούν ξεχωριστό, συναρπαστικό
κεφάλαιο, μια εμπειρία «για ακροατές που δεν ήρθαν εδώ για να μιλάνε
μεταξύ τους» με συνδυασμό απροσδόκητων ενορχηστρώσεων και χορταστικών
setlists από όλες τις περιόδους της καριέρας του, που γεννούν συγκρίσεις
με άλλους σπουδαίους performers όπως ο Syd Barrett και ο Scott Walker.
Με τη φωνή του να δεσπόζει ως το βασικότερο όργανο έκφρασής του, πάνω
και από τις συνθέσεις και τον στίχο, ο Hammill πολλές φορές περνά από
όλες τις φάσεις της δημιουργίας του, τους πρώιμους αλλά και τους
μεταγενέστερους Van Der Graaf Generator και το «μοναχικό» songwriting
του που απογειώνεται με το ανακάτεμα μελωδικών ψιθύρων και εκρηκτικών
ουρλιαχτών. (*)
(*) Τα σχόλια εκ του τότε Τύπου ...
(Σημ. 1) Το βίντεο είναι από μια παλιά συναυλία, του 2005.
(Σημ. 2) Στις 8 Μαρτίου 2018, ήταν εδώ στο Gagarin (Αθήνα) και τον είδα, δυστυχώς μόνο του (χωρίς τους Van Der Graaf) αλλά ... δεν πειράζει !
