Κάτ' απ' τ' αστέρια

Στα χείλη σου
     ξυπνά η άνοιξη κι ανθίζει.
Όταν σε φιλώ,
σαν τριαντάφυλλο εγώ,
φοβάμαι μη σε ματώσει
     ο έρωτάς μου.

Ένα "σ' αγαπώ"
     θέρμη στ' αυτί
λέξεις κι αγγίγματα
με μάτια που κλείνουν,
στον οργασμό της θάλασσας
στην πλήρωση των σωμάτων
στην άπνοια της ολότητας
     κάτ' απ' τ' αστέρια.

Ας ονειρευτούμε ...
Εγώ θα σε κρατώ,
να μην σε κλέψουν,
     οι εφιάλτες.


Στην Μαρία-Ραλού

Εν είδει μανιφέστου (No 2)

     Η Αγάπη δεν είναι προνόμιο των θρησκειών.
     Η Ειρήνη δεν ανήκει ιδιοκτησιακά στους έχοντες.
     Η Ελευθερία δεν είναι δεξιο-αριστερό καφενείο, να παίζουν κομπολόϊ οι τυχάσπαρτοι.
     Με δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις, "παρτάκι" δεν γίνεται.

     Όλα αυτά σου τα σερβίρανε, σε "σκουριασμένο δίσκο" και οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, γι' αυτό και δεν τα είδες. Δεν τα εμπέδωσες. Στο μάθημα της Ιστορίας είχες πάντα "σκονάκι". Είμαστε (όλοι) στις τελευταίες σελίδες, χωρίς να έχουμε βιώσει το υπόλοιπο βιβλίο. Από περιλήψεις και μασημένη τροφή χορτάσαμε, ώσπου να γίνουμε βραδύποδα μαλάκια, μ' αμφιβόλου ποιότητας εγκέφαλο. Εκφυλισμένα δίποδα απ' το υπερφίαλο "εγώ".
     Όμως η Αντινόηση των αιώνων που συντελείται, φτάνει στο τέλος της. Κάποια στιγμή η σαπίλα των αιώνων θα καταλήξει στην χωματερή. Είναι "Εβραίος" (1) παραδεκτό. Είναι οι ίδιοι οι δημιουργοί της, που το νιώθουν πρώτοι, γιατί καίγεται η γούνα τους. Ο κόσμος αρχίζει και ξυπνά σ' έναν άλλο κόσμο. Βλέπει - Διαβάζει - Αισθάνεται. Αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει και κάτι άλλο πέρα από τη θολούρα. Το νέφος που ταράζει τα νερά και δεν βλέπεις τον πάτο. Στα ρηχά πορευόμαστε, αλλά φοβάσε κι αμφιβάλεις και δεν κολυμπάς. Σαν το παιδί στο άγνωστο, εσύ, ο υποτιθέμενος ώριμος. Εσύ ο αποδέκτης όλων των "παραμυθιών", με τ' αχυρένιο σπίτι.
     Όμως ο δράκος του παραμυθιού ή το φίδι αν προτιμάς, βρυχάται γιατί είναι στο τέλος του. Αύριο ξημερώνει μια νέα αυγή, για του επερχόμενους. Οι αληθινές αξίες που κρύβαμε μέσα μας, σαν σε "κρυφό σχολειό" (2) μέσ 'τους αιώνες, ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια και κλονίζουν, το σαθρό οικοδόμημα του Δυτικού "απολίτιστου" πολιτισμού. Αξίες όπως Αγάπη, Ειρήνη, Ελευθερία (που τις "μαγάρισε" ο Ευρωπαϊκός τυχοδιωκτισμός κι ο Εβραϊκός μισανθρωπισμός), ξαναπαίρνουν τη θέση που τους πρέπει, στο πάνθεον των αθανάτων αξιών, του ανθρωπίνου βίου. Ο σπόρος που γέννησαν οι Έλληνες φιλόσοφοι, έχει πια ξανανθίσει. Οι χθεσινοί οικειοποιητές του Πνεύματος, έχουν αρχίσει και ξεβρακώνονται. Οι σημερινοί προνομιούχοι, επιστρατεύουν το τελευταίο τους όπλο (παλιά μας τέχνη κόσκινο) τον πόλεμο. Μια κι ο πόλεμος (κατά Ηράκλειτο) είναι ο πατέρας τους. Ο πατήρ πάντων και τελευταίο χαρτί στην τράπουλα. Ο πόλεμος που πάντα ήταν η αιτία και η δικαιολογία, για να μοιράζουν (τεμαχίζουν) τον κόσμο, όπως γουστάρουν.
     Το θέμα είναι, θα τους βγει αυτή την 3η φορά ή όχι ? Γιατί υπάρχει και το "μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρις και κακή του μέρα". Ευελπιστώ, πως αυτή την φορά μπορεί να κάψουν όλο τον πλανήτη, αλλά μαζί θα καεί κι η τράπουλα και η γούνα τους. Το παίγνιον είναι εκ των προτέρων "σικέ" κι οδηγεί στην αυτοκαταστροφή. Κι αυτό το γνωρίζουν καλά, "τα μαύρα τα κοράκια με τα νύχια τα γαμψά" και γι΄αυτό το καθυστερούν (τον πόλεμο) και ρεφάρουν όσο μπορούν.
     Πολλά και θαυμαστά "μέλλει να γενούν". Ίσως να μην ζω, για να τα δω, όμως ο σπόρος που άνθισε δειλά και πάλι, θα γίνει δέντρο, θα γίνει δάσος, που θα σαρώσει το οικοδόμημα των αιωνίων αυτοκρατόρων.
     Το παραμύθι είναι πια στην τελευταία σελίδα. Εκεί που πεθαίνει ο δράκος. Μένει να κλείσουμε το βιβλίο και να ανοίξουμε κάποιο άλλο. Το έχουμε χρέος στην ανθρωπότητα.

(1) Επίτηδες η ανορθογραφία - λογοπαίγνιο
(2) Δεν με νοιάζει αν υπήρχε ιστορικά ή όχι, τον όρο δανείζομαι

Η λάβα

Πως να μην θελήσω κάτι τόσο αναγκαίο
     όπως το κορίτσι, απέναντί μου ?
Δεν έχω λέξεις ...

Έχω γίνει μπρούτζινο άγαλμα
     που μέσα του κυλάει η λάβα.
Θεέ μου, δεν έχω γνωρίσει
άλλην ομορφότερη, σκέπτομαι ...
     κι η λάβα λιώνει το άγαλμα.

 Πάλι θα σφουγγαρίζω 
     πατώματα !

Οικιακές Φωτο-Γραφικές Νυχτερινές Αναζητήσεις

Home 2017 (Φωτο Μ.Φ.)

Home 2018 (Φωτο Μ.Φ.)

Home 2009 (Φωτο Μ.Φ.)

Με καθυστέρηση

Ilene Meyer (artwork)

Τώρα πια,
     τό' χω εμπεδώσει ...
Αν έρθει ο Έρωτας
     στα ξαφνικά
θα πρέπει,
     να το ξέρουμε κι δυό !

(Υσ.) όχι τίποτ' άλλο,
αλλά μέχρι τώρα, το ήξερα μόνο εγώ.

Ετερο-χωρο-χρονικό

Igor Morski (artwork)

Ο χρόνος "ρέει" σαν τον Πρεβέρ
με το πουλί στο κεφάλι αντί για δίκοχο,
στοιχειώδης και ανυπόταχτος
κι όταν λιωμένο ένα ρολόϊ στο πάτωμα
     ένας Νταλί δεν φτάνει ...

Ο χώρος που απλώς "είναι",
κυματισμός μέσ' τις αψίδες
της Cappella Sistina,
λεπτομερής και ανεξάρτητος,
κι όταν παράδοξα φλέγονται
τα μαύρα πλήκτρα ενός πιάνου
μέσα σε άσπρες λίμνες έκστασης
     ένας Μπετόβεν δεν σώζει ...

Μπορεί η ζωή να είναι τέχνη,
αλλά και η τέχνη
     είναι μια "άλλη" ζωή.
Είναι το "σωματίδιο του θεού" !

Βούλα, Καίτη ή Ρηνιώ

Roberto Ferri (artwork)

Όταν σε κοιτώ,
     πάντα χάνω κάτι,
- απ΄την όλη σου εικόνα -
λόγω της κακής ακτινοβολίας
     του Έρωτα.
Γι' αυτό μη με ρωτήσεις
αν πρόσεξα την αλλαγή
     στο χτένισμά σου.
Απλά ...
αν ξαναφιληθούμε,
     θέλω να πονέσουμε γι΄αυτό !

Θέμα απόστασης

Είχε ένα οπτικό πεδίο
λες και είχε μονίμως κυάλια
     καρφωμένα στα μάτια του.
Μιλούσε συνεχώς σε ανθρώπους
που βρίσκονταν τόσο μακριά του
και που φυσικά εκείνοι,
     δεν τον άκουγαν ποτέ.

Εκείνο το δροσερό καλοκαιρινό απόγευμα,
     πού 'μοιαζε σαν φέτα από καρπούζι,
χάθηκε κάνοντας μπάνιο στη θάλασσα,
γιατί (λογικό) δεν υπολόγισε σωστά,
     την απόστασή απ' την ακτή.

Το βράδυ της ίδια μέρας,
βρήκαμε κάποια μαύρα κυάλια
     στην παραλία.

Έκτοτε μάθαμε στην παρέα
να μην κοροϊδεύουμε τους καπετάνιους,
που τρακάρουν τα καράβια τους
     στα βράχια.
Ήταν άλλη η αιτία ...

Χωρίς φωνή και ρόλο

Τι είναι φεγγάρι ?
Ρωτάει το κοχύλι.
"Ένα τοπίο που κόβεται σε φέτες"
     απαντάει ο τυρέμπορας.

Τι είναι αίσθημα ?
Ρωτάει το βότσαλο.
"Η πρώτη τάση ψήφου"
     απαντάει ο πολιτικός.

Τι είναι ασήμαντο ?
Ρωτάει το σπουργίτι.
"Η ζωή σου στην αξία και τον τόκο"
     απαντάει ο βιομήχανος.

Τι είναι τραγικό ?
Ρωτάει η ακρίδα.
"Ο θόρυβος που κάνεις όταν συνουσιάζεσαι"
     απαντάει η σταρ-παρουσιάστρια.

Κι εκεί κάπου στην τελευταία σελίδα,
     στην πλοκή της υπαρκτής ζωής,
ο ποιητής αυτοκτονεί
     μη έχοντας φωνή και ρόλο.

Τίποτα δεν είναι αληθινό

Εν αρχή είσαι η ασάφεια.
Ένας δέκτης πληροφοριών
     χωρίς ταξινόμηση.

Μετά ...
     τα πολλά χρόνια
της τραγικής ατμόσφαιρας,
των βεβιασμένων συμπερασμάτων.

Ύστερα απλά γερνάς, πεθαίνεις.
Εν τέλει,
     είσαι πάλι η ασάφεια.

Τίποτα (στη ζωή)
     δεν είναι αληθινό.

Μαρία-Ραλλού

Μου είπες :
"με λέν' Μαρία, αλλά μπορείς
     να με φωνάζεις Ραλλού."

Σου ψιθύρισα :
"ας ταξιδέψουμε μαζί
     ο ένας στο κορμί του άλλου,
μέσ' το λαβύρινθο του έρωτα.
Αν χαθούμε ,
     θα' ναι εντός μας.
Μια λευτεριά για δύο."

Όμως κανείς
     δεν λευτερώθηκε !

Κόμικ

Πρωινό ρυτιδιασμένο,
με το κασετόφωνο να παίζει σιγανά Λοΐζο,
     "στο φιλντισένιο μου μαρκούτσι ..."

Ένας λαμέ ουρανός με σύννεφα
κι ένα καράβι
γκραβούρα μεσαιωνική,
ανοίγοντας τις σελίδες
- επηρεασμός -
μέσα στο όνειρο κουρσάροι,
κλέβαμε τις γυναίκες
     της φαντασίας μας.

Και εκεί
στην καλύτερη της έκστασης στιγμή,
ακούστηκε :
     Ξύπνα ψάρακα, έχεις σκοπιά !


Φαντάρος στην Κω

Εραστής ...

Υπέγραψε τ' άδολο συμβόλαιο
του έρωτα, μαζί της,
     με μελάνι που εξατμίζεται μετά,
δια τον φόβον ίσως,
μιας δικαστικής πλάνης
     πιο ισχυρής απ' το πάθος.

Στεγνός

 

(φώτο Μ.Φ.)

Νά 'ξερες ρε φιλενάδα,
κάθε που κατεβάζω το ποτήρι,
όλο και πιο άδειο ...
     μακρινά μέσα μου,
δύουν συνεχώς αστέρια
     οι ανθρώπινες υπάρξεις,
επαναλαμβανόμενες κομμένες κόπιες
     σε αδιέξοδα σοκάκια.
Στηριγμένος πλανιέμαι
     στα ήδη σπασμένα μου κομμάτια.
Με αφέλεια, ευλάβεια και μίσος,
πιέζω το σωληνάριο του "είναι" μου,
     - παιδοψυχολογία -
κι ύστερα περιμένω τ' αποτελέσματα,
     στο χημείο της λογικής ...

Το μαύρο δεν είναι χρώμα.
Ο χρόνος δεν έχει νόημα.
Ένα σφυρί θρυμματίζει τη ζωή,
     σε συναισθήματα.
Ξεδιαλέγω
     και είμαι ήδη στη φυλακή.

Η αγνότητα βιάζεται "παρά φύσιν".
Ο εχθρός αγαπάει ...
     και εγώ απλά υπάρχω : στεγνός.
Ένας που διψάει,
για κάτι που δεν ξέρει ...
     - πανάκι απορροφητικό -
και μια λέξη : Αγάπη ...
που πριν ειπωθεί απ' τα δικά σου χείλη,
     εθεωρείτο αστείο.


Στη "συντρόφισσα"  Άντζελα την barwoman.

Just another sad old man ...

Τό χω πει δεκάδες φορές, από το παρελθόν ως σήμερα ...
πως οι "Pink Floyd" θα είναι στο μέλλον, ότι είναι σήμερα η κλασσική μουσική.
Στο μέλλον θα ακούνε "Pink Floyd" όπως εμείς σήμερα ακούμε Μπετόβεν.
Τόσο ανυπέρβλητο-τιτανο-τεράστιοι !!!

Εικονολάτρες & εικονομάχοι

"Άνοιξε και κανένα βιβλίο, παιδάκι μου,
να ξεστραβωθείς"
      είπε ο γέρος στο νέο ...
κι εκείνος άνοιξε το κινητό του
      και στραβώθηκε !

Εν είδει μανιφέστου (No 1)

      Ζούμε σε ένα κόσμο (καλώς ή κακώς) όλοι μαζί. Σ' ένα κόσμο που στη ουσία ανεχόμεσται ο ένας τον άλλον ! Σ' ένα κόσμο που (πάλι καλώς ή κακώς) δεν τον διαλέξαμε, αλλά ζούμε σ' αυτόν, μαζί με όλους τους ηλίθιους, βιαστές της ζωής, ρατσιστές, γιάπιδες, ή τις/τους ευνουχισμένους απ΄τη μανούλα τους και όλες τις παραλλαγές ανθρώπινων χαρακτήρων, που φτάνει ως στις άκρες του σύμπαντος της σκέψης ....
     Ζούμε σε ένα κόσμο που χορεύει πάνω σε κεφάλι καρφίτσας κι ύστερα πέφτει στο κενό απ΄τον περιορισμό του χώρου του "εγώ" του. Ένα παράλογο κόσμο. Αλλά και σ' ένα κόσμο ετικέτας προϊόντος. Εμμέσως πλην σαφώς, είμαστε αυτό που πουλάμε ... ή αυτό που μας επιβάλλουν να πουλάμε ...
     Αλλά είναι έτσι ? θέλουμε να είναι έτσι ? και τι κάνουμε γι' αυτό ? Όλη η αγωνία των αιώνων κατέληξε στο μηδέν. Όλη η ανθρώπινη ιστορία έχει να επιδείξει μονάχα αίμα, πόνο και αποτυχημένες απόπειρες συμφιλίωσης. Όμως όλη η ιστορία της ανθρωπότητας δεν γράφτηκε από 'σένα κι εμένα και ούτε σε ρώτησαν ποτέ, για το πως ... Γιατί απλούστατα δεν είναι η δική σου ιστορία, αλλά των αρχόντων σου. Αλλά και κανείς σκοπίμως, δεν σου έδωσε μετά, την ανάλογη παιδεία να το ψάξεις. Ήταν ένα παιχνίδι σκάκι που "κάποιοι άλλοι" είχαν πάντα τα λευκά και άρα το αβαντάζ της πρώτης κίνησης και που εσύ το μόνο που έκανες, ήταν να απαντάς στα "χτυπήματα" ... με όποιο κόστος. Η ιδανική ζωή (sic) μες τους αιώνες ... Πάντα κάποιος άλλος "καθάριζε" για 'σένα. Όριζες πάντα αντιπρόσωπο του εαυτού σου, έναν πιο ηλίθιο από 'σένα  ... Γιατί μέσα στη "φάρμα των ζώων" μπορεί να ήμασταν όλοι ίσοι αλλά κάποιοι εξακολουθούν να είναι πιο ίσοι απ΄τους άλλους, αλλά δεν πειράζει, αρκεί να ζούμε καλά ...
      Έμαθες να ζεις με υποκατάστατα της ευτυχίας (τεχνολογία, χρήμα, κυριαρχία).
Όμως όταν ανέβηκες κάποιο βουνό και είδες τον ήλιο ... και δεν είχες όλα αυτά, παρά μονάχα τον εαυτό σου, στο χώρο και το χρόνο ... το μόνο που "είδες" ήταν την κούραση να ανέβεις κι όχι τι έμαθες ανεβαίνοντας "ανθρωπάκο" (που έλεγε ο Βίλχελμ Ράιχ) ... Τώρα φάε εσαεί, όλη την αγωνία των αιώνων, που κατέληξε στο μηδέν. Και όλα αυτά που έχτιζες και που είναι σκόνη στην απέραντη ζωή του σύμπαντος.
     Τρέφεσαι καλά φίλε μου "ζώο" ακόμη, αλλά ώς πότε ? Ως να τελειώσει το κουτόχορτο ? Μα αυτό θα παράγεται πάντα. Ακόμα κι αν ήμαστε μόνο δυο κάτοικοι στη γή. Η φύση του ανθρώπου είναι: να εμπεριέχει το ζώο, τη φάρμα, το βοσκό, το κοπάδι και το λύκο (όλο το πακέτο). Το ζητούμενο είναι εσύ τι θέλεις νά 'σαι ...
Αυτός που χορεύει πάνω σε κεφάλι καρφίτσας κι ύστερα αυτοκτονεί απ΄τον περιορισμό του χώρου του "εγώ" του ?
Μαζί με το κοπάδι, με το βοσκό, μοναχικός λύκος, λεξούλα στην απεραντοσύνη του σύμπανος ?
     Δεν ξέρω τι θες ρε φιλαράκι ... αλλά καλώς ή κακώς ζούμε σε ένα κόσμο όλοι μαζί. Βάλε μέτρα πραγματικά δικά σου (χωρίς να στα επιβάλουν), βάλε νόμους αληθινά δικούς σου (άνεφ αντιπροσώπου) μπας και ζήσουμε μαζί καλύτερα ... αλλιώς με κάνεις εχθρό σου !
     Γιατί εγώ εν αντιθέσει με σένα έχω μάθει να ζω και ν' ανθίζω κι όχι απλά να διατηρούμαι ως να σαπίσω σαν προϊόν !!! Διάλεξε !
     Αύριο θα με βρεις απέναντί σου ! ... εμένα που ήμουνα μαζί σου !

5 / 4 / 17

Από τις απαρχές των ανθρωπο-αιώνων

Κάθε άνθρωπος φιάχνει ένα μύθο και πορεύεται.
Κάθε μύθος είναι χτισμένος πάνω σε μια ιδέα.
Μια ιδέα που έχει για τον εαυτό του και τους άλλους.

Κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη από "φαντάσματα".
Είναι αυτά που τον καθοδηγούν και πάει όπου πάει ...
Είναι η "λύση των βαρβάρων" του Καβάφη.
Είναι η λύση σε κάθε του πρόβλημα,
     από τις απαρχές των ανθρωπο-αιώνων.

Κάθε άνθρωπος έχει τα τοτέμ του.
Γιατί πάντα μισούσε τους καθρέπτες.
(Βλέπε: πόσα παραμύθια και ιστορίες φρίκης,
     έχουν σαν βάση τους καθρέπτες).
Γιατί πάντα μισούσε την πραγματικότητα.
Η αλήθεια πονάει !
Έτσι κάθε άνθρωπος κι ένας μικρός Σίσυφος.
Πάντα έτσι παραμυθιαζόμαστε ...
(Στις κωμωδίες, κοσμοπλημμύρα,
     στις τραγωδίες, δεν πατάει ψυχή.)

Κάθε άνθρωπος πληρώνει ένα τίμημα,
     που δεν είναι υποχρεωμένος να πληρώνει.
Το κάνει από βίτσιο ?
"Άγνωσται αι βουλαί" του ανθρωπόθεου.

Μάταιες ζωές, άρρωστοι πολιτισμοί,
σ' ένα σύμπαν που δεν έχει "γιατί", απλά υπάρχει
     και που ο κάθε "ψυχάκιας" θέλει οπωσδήποτε
να επιβάλει την δική του ερμηνεία ...

10 / 5 / 14

Σκιές

Σκιές από σύννεφα,
στο στεφάνι του ήλιου
σκιές δειλινού,
     μιας μέρας θολής.

Σκιές αδύναμου φωτός,
που βλέπει εκείνος,
     στο πρόσωπο της
σκιές π' αλλάζουν και μπερδεύουν
και δεν μπορεί να καταλάβει,
     πως νιώθει εκείνη ...
σκιές που τον αγχώνουν
και δειλιάζει να της πει ...

Σκιές που πέφτουν
και στο δικό του πρόσωπο,
     όταν τον βλέπει εκείνη ...
Σκιές που διάβασε στα μάτια του,
     σκιές χαμόγελου στη θλίψη.

Σκιές μιάς τόλμης,
όταν δειλά τον πρωταγγίζει
     στα μαλλιά ...

Σκιές που φύγανε αγκαλιαστά.

6 / 7 / 13

Όνειρο

Γεια σου ξημέρωμα,
γεια σου αφή μου και μυρωδιά μου,
έλεγε κάθε πρωί ένας γεράκος, 
     στα λουλούδια του κήπου του.

Γεια σου χρόνε, 
γεια σου χρήμα και γεια σας κορόϊδα, 
έλεγε κάθε πρωί ένας τραπεζίτης, 
     στην οθόνη του μπροστά.

Κι ύστερα που 'ρθε η καταστροφή, 
κι έμειναν λίγα από πολιτισμό,
     η φύση άνθισε και πάλι.

24 / 4  / 13