Υπάρχουν ακόμη παιδιά (No 2)

Αντίπαρος  (φωτο Μ.Φ.)

Υπάρχουν ακόμη παιδιά ... που παίζουν φυσιολογικά. Πέρα απ' το matrix της τεχνολογίας.

Κι αυτό είναι μια ελπίδα για μένα ...

Μπάρμπα-Νιώτης

Διάλεγε πάντα γωνιακό τραπέζι
     και καθόταν σιωπηλός.
Περνούσε την ώρα του
κοιτώντας τους θαμώνες
     και πίνοντας μονάχος.
Θλιμμένος, σοβαρός,
     με νυσταγμένα μάτια.
Μοναξιά, μια λέξη
     που σου 'ρχόταν στο μυαλό.
Γεράματα, μια άλλη ...

"Το τραπέζι είναι πάντα τετράγωνο,
     όπως και να το δεις"
κι "η χαρά δεν συμπεριλαμβάνεται
     στο μενού".
Αυτά ήταν τα μόνα που έλεγε
     συνεχώς τα βράδια ...

Κι ύστερα χανόταν η μορφή του,
μέσ' την λήθη,
     ως την άλλη μέρα.

Κυματολήγη (*)

Το κορίτσι είχε μια αγάπη με τα κύματα,
τόση, που βούτηξε και πνίγηκε στο όνειρο.

Όταν νύχτωσε,
από το μαύρο της θάλασσας
     γέννησε τα χρώματα.
Κι όταν ξημέρωσε
     χάραξε στην άμμο μια γραφή.

Τ' αγόρι που την διάβασε,
     δεν την κατάλαβε ...
Της χάρισε ένα κοχύλι.
Εκείνη τό 'βαλε στ' αυτί και άκουσε
     μια παραλλαγή του ονείρου.
Της άρεσε, μα δεν ήταν το ίδιο.
Χάραξε πάλι στην άμμο την γραφή.

Τ' αγόρι πάλεψε να βρει το νόημα,
     δεν τα κατάφερε ...
Της χάρισε μια βάρκα.

Εκείνη πήρε τη βάρκα,
     χώθηκε ξανά στα κύματα
κι εκείνα την γυρίσαν πίσω
     χωρίς νά' ναι εκεί.
Μια νύμφη ήτανε,
     μ' αυτός δεν τό' ξερε.

Τ' αγόρι την περιμένει ακόμα, στην ακτή,
     χαράζοντας στην άμμο μια γραφή.


(*) Μια Νύμφη, Νεράϊδα, Νηρηίδα, που είχε την ευχέρεια να σταματά τα κύματα.

Κάλυμνος 1

Τέλενδος από Κάλυμνο πλευρά, μετά την ομίχλη ... (φωτο Μ.Φ.)

Ένας ουρανός γεμάτος φως.
Ένας άλλος τρόπος να βλέπεις
     την πραγματικότητα.
Μελτέμι με μυρωδιές και βλέμματα.
Ο μόχθος παρέα με το γλέντι.
Μουσικές που φέρνει ο άνεμος
     μαζί με γέλια και κουβέντες.
Σπηλιές στα βράχια
     και παράτολμοι κάτοικοι,
ζωγραφίζουν τ' ασπρόμαυρα δρώμενα,
     σε τετράδιο φυσικής ιστορίας.
Απόγευμα κι ο ήλιος σβήνει στη ρακί.
Απλότητα και ομορφιά
     ντυμένη στ' άσπρα.
Λικνίσματα της βάρκας
     και γλάρων πτήσεις.
Μποτίλια στο πέλαγο το μυστικό,
     τ' έρωτα που ανεμίζει σα ρούχο
και πέφτει στα βότσαλα τα χαραγμένα
     με τα σημάδια της αγάπης.
Το δώρο των θεών
     στους σφουγγαράδες,
τότε που ανεδύθη ο Εγκέλαδος
     κι έφτιαξε την Τέλενδο.

Ζωοποιό νερό

Αχαΐα (φωτο Μ.Φ.)

Ξετυλίγω το χαλί και βρίσκεσαι μέσα.
Έκπληξη κι ολόγυμνη πεμπτουσία.

Σκορπά η ζωή τ' άνθη της,
επάνω στο κορμί σου
     κι ευωδιάζεις.
Ευδοκιμεί εκεί
η έκφραση, η γραφή, η αστρονομία.
Διαγράφοντ' οι κινήσεις σου φωτεινές, 
περπάτημα του φεγγαριού 
     μέσ' το σκοτάδι.

Ω, πόσο τα μάτια σου μιλάνε,
     ξέρουν να μιλάνε ...
σε κοιτώ και χάνομαι.
Έτσι που λέω καμμιά φορά,
     να σε γευόμουν,
πάνω σ' αρχαία μάρμαρα,
στην καυτή την άμμο του καλοκαιριού
ή σ' ένα τεράστιο λευκό σεντόνι,
     που κρέμεται από τον ουρανό
κι ύστερα καθώς χρωματίζεται η φωνή σου,
εγώ να βουτώ τα πινέλα μου
και να ζωγραφίζω στο στήθος σου
     ψεύτικες σταγόνες αίμα
- πληγές του έρωτα -
που κάποτε κυλάει ζεστός 
κι εξατμίζεται κρύος,
στεγνώνει κι απολιθώνεται 
     σαν διαμάντι.

Τώρα φίλησέ με,
     να τα ζήσω όλα τούτα.
Επισφράγιση πως
     είσαι ακόμα δίπλα μου.

Ύστερα σκέφτομαι,
     όλα τούτα τα χαμόγελα, 
και από που πηγάζει η χαρά,
πως είσαι διπλά ζωντανή
     όταν εγώ εξασθενώ,
και που πάνε οι οργασμοί όταν σβήνουν,
πως θα ξεπληρώσω ποτέ,
     ετούτη δω την προσφορά,
που γλυκά και μάχιμα με συνεπαίρνει
κι αφήνω απλά τον άνεμό μου,
     να φουντώνει την φωτιά σου
και να υστερολογείς μετά 
     το "έργον" ...

Μέσα στα κύμματα των χειλιών σου
- κινούμενη άμμος -
     πάλι ας χαθώ.
Μικρό καΐκι πλέοντας
     σε φλέβες που κοχλάζουν
ταξίδι ατέλειωτο,
σαν φτάσω στην καρδιά σου,
- ζωοποιό νερό -
     το ξέρω, θα μ' αναστήσεις,
ακουμπώντας με εκεί,
στην πηγή των ονείρων
     να ξαναγεννηθώ.

Κι εγώ δεν θα μιλώ.
Θα γράφω μετά, μονάχα αυτό,
     π΄ευγνωμοσύνη εκφράζει :
"Σ' ευχαριστώ ...
     ω πόσο σ' ευχαριστώ, αγαπημένη" !

Στην Ανθή Ξ.

Μέσ την θάλασσα μια στάμνα ...

Τέλενδος  (φωτο Μ.Φ.)

Τέλενδος  (φωτο Μ.Φ.)

Αυτό το "σουρεαλιστικό θαύμα" το συνάντησα στη Τέλενδο

και ήταν μέρος της τουριστικής ατραξιόν της ταβέρνας, που ήταν πίσω και επάνω στην προβλήτα.

Μια στάμνα που συντριβάνι δεν το λες ... ένα φενγκ σούι, αλλά που είναι ήδη μέσ' στη φύση ...
Κάτι που ανακυκλώνει τη θάλασσα ... σ' ένα σουρεαλιστικό γίγνεσθαι ? 

Του είπα απλά χαμογελώντας, να πάρει την αποκλειστικότητα !

Ελένη

Ήσουν μέσα στα χέρια μου
     και μου μιλούσες,
σαν άλτο σαξόφωνο
που κλαίει μέσ' την νύχτα.

Και φιληθήκαμε
     κι αγαπηθήκαμε.
Κι εγώ σου σκούπισα προσεκτικά,
τις νότες, απ' το σώμα σου,
     μ' ένα μαντήλι
πού 'χω τώρα για σημαία.

Mr. Hublot

Είμαι "φαν" των κινουμένων σχεδίων (Animation),

όταν αυτά έχουν να πουν κάτι παραπάνω, στην μίζερη ζωή μας. Απλά ... καλή θέαση !

Υπάρχουν ακόμη παιδιά (No 1)

Τέλενδος  (φωτο Μ.Φ.)

Υπάρχουν ακόμη παιδιά, που φτιάχνουν τα παιχνίδια τους, μόνα τους, 

έτσι απλά, από έναν τενεκέ λαδιού.

Φαντασία να υπάρχει και δημιουργικότητα ...

Τώρα που το σκέφτομαι

Μέσ' στο καθρέφτισμα
ενός καλοκαιρινού μπάνιου,
σαν φωσφορίζουσα γραμμή
μιας λεωφόρου,
πάνω στη κόμμωση
αρχαίας καλλονής,
στην ουρανόφωτη θωριά της
επόπτης ήλιος που νυστάζει,
με τη διαύγεια της θάλασσας
στο στήθος μου
     οι σκιές της,
χορός ερωτικός των δελφινιών
τώρα που το σκέφτομαι
- τότε μόνο -
μ' αγγίζαν οι στιγμές μας

σα χωνευτήρι κεραυνών
     μ' εμένα αλεξικέραυνο.


Στην Β. Σ.

Καλοκαιράκι

 (φωτο Μ.Φ.)

Ένας φανοστάτης στην προβλήτα
     σαν ελαιογραφία,
ένα ποτήρι στο τραπέζι
     που μέσα του κολυμπάει ο ήλιος,
μια μορφή θεάς θαλασσινής
     απ' τη μυθική τη Θήρα,
ένα ξωκκλήσι-σπηλιά
     που μέσα του ξεσπάει το κύμα,
ευλαβικά λειτουργηθήκαμε
     εμείς, οι πιστοί του έρωτα,
ζωάκια που ψάχνουν κοχύλι-κέλυφος,
     δυο κορμιά που χορεύουν,
όταν ρυτίδες βράχων
     αναπληρώναν,
τις γραμμές των σωμάτων
κι όταν το κεφάλι της γέρνοντας 
     πάνω στο στήθος μου,
οι εικόνες σβήναν
όπως αυτή η γραμμή από αεροπλάνο
     στον ορίζοντα.

Revenge of the Red Balloon (1996)

Σε μια παλαιότερη ανάρτηση μου, είχα την υπέροχη ταινία μικρού μήκους : 

Le Ballon Rouge (The Red Balloon) του 1956. 

Δεν ήξερα όμως πως 40 χρόνια μετά υπήρξε και η συνέχειά της  ... 

που είναι η εκδίκηση του κόκκινου μπαλονιού, με ένα εντελώς απροσδόκητο και σοκαριστικό τέλος, 
που την απομυθοποιεί τελείως. Απολαύστε την !

Κλεψύδρα

Το "σήμερα" αναπαύεται
     πάνω σε φέτες αρχαίες κολώνες.
Αργά σαν δέντρο, κυλάει η ζωή.
Μόνο πολύ βαθιά, η χλωροφύλλη
     είναι δραστήρια.
Αυστηρή σαν δικαστής μια γάτα,
     με περιεργάζεται.
Βυθίζομαι μελαγχολικά
     σε μια κούπα καφέ.
Σε χάρτινες σκέψεις,
     που θα ξεχάσω μετά.
Ματιές, εκφράσεις, μουσικές,
     πνιγμένες σε χαρούμενες φωνές.
Όλα τα όμορφα στη ζωή
     είναι θλιμμένα.
Φοβόμαστε τις εκδηλώσεις
     μιας Άνοιξης.
Το γενετήσιο μούδιασμα,
     στους μίσχους της ύπαρξης.
Που χάσαμε το νόημα ?
Κοιτώ και ψάχνω τριγύρω
     κι είναι στα μάτια σας κρυμμένο.
Αδιάφορο ένα περιστέρι
     "περί άλλων τυρβάζει".
Δειλά, ευγενικά, τεμπέλικα,
     ο ήλιος νυχτώνει σαν πέπλο.
Κλεψύδρα που περιστρέφεται
     σε χλωμούς φωτισμούς.
Φθείρεται, καταναλώνεται ο Έρωτας
     χωρίς ανταπόκριση.
Κι η ανθοφορία των ανθρώπων
έγινε σπάνια, εποχική 
     ή τυχαία ...

Το πλασματάκι 4Ε

Το "πλασματάκι":
Ελπίδα - Ευτυχία - Έρωτας - Ελευθερία
(το "πλασματάκι" 4Ε), 
το "πλασματάκι" σύνθημα,
πού 'ταν τρεχάτο σε τοπίο εθνικής οδού,
     με απαγορευτικό σήμα,
που ήταν πύραυλος, 
     που θα μας πήγαινε ψηλά,
που με φροντίδα γονιού το μεγαλώναμε,
που πίσω απ' τα κάγκελα
     έδινε τις συνεντεύξεις
κι ύστερα σε κρεβάτι εξουθενωμένο,
     χωρίς σφυγμό ...
έγινε τώρα "πλασματάκι" χαμογελαστό.

Χορεύει στην πίστα
     κουνά τους λαγόνες,
- θα πετάξει ψηλά, χάρτινη σαϊτα -
κι όταν οι πόρτες συνεχώς
      του ανοίγονται εμπρός του ...
Ναι ! Στην γοητεία του : "εις υγείαν" !

Το "πλασματάκι" σύνθημα, δίνει ζωή.
Ψηλά απ' το μπαλκόνι ρητορεύει,
με εκείνη τη χορτασιά
     μιας διανοητικής υγιεινής,
καθώς ανεβαίνουν οι ιαχές :
"πάρε με, πάρε με" ... τα πλήθη,
     σαν συναυλία
με χρώματα, φώτα, μουσική,
μεθάν' οι νεολαίοι, εκστασιάζονται,
     έτσι που έγινε το σύνθημα, γιορτή.

Τώρα το "πλασματάκι"
Ελπίδα - Ευτυχία - Έρωτας - Ελευθερία,
είναι αυτοκόλλητο στα ντοσιέ σας,
φυλακτό κάτ' απ' τα μαξιλάρια
     των κοριτσιών πριν κοιμηθούν.

Το "πλασματάκι" σύνθημα,
είναι εμπόρευμα μέσα στα χέρια σας.
Μια διαφήμιση για πάνα-βρακάκι.
Δεν θέλω ν' ακούσω,
     δεν θέλω να το ξαναδώ.
ΚΛΙΚ ! .......
     (κι αλλάζω κανάλι).

 

(Σημ.) Το κείμενο είναι γραμμένο στις 17 / 11 / 84. Προς πάσα παρερμηνεία ή ταύτιση ... Απλά έτυχε και ήταν η ημέρα της επετείου, του πολυτεχνείου ...

Άλλη μια διόρθωση (αναθεώρηση)

Εν αρχή, η διαπίστωση. 
Σε όσους έχω δείξει κείμενά μου, (τώρα πια στο blog μου) στο τέλος "κολλάνε" στην ημερομηνία. "Αυτό το έγραψες τότε" ? και άλλα συναφή ... Μέχρι που η κριτική (που τόσο έχω ανάγκη) περιορίζεται όχι επί της ουσίας, αλλά στο χρονικό συνεχές, σαν κάποιο σίριαλ που βλέπουν στην τηλεόραση. Ο διάλογος, η επικοινωνία (οεο) ... γίνεται : "Α ... Είναι Vintage" ... 

Εγώ πάλι, για λόγους αρχής το ξεκίνησα (καθαρά δικούς μου, γραφιοκρατικούς, να θυμάμαι το πότε και πως ...) και σήμερα διαπιστώνω ξανά, ότι δεν φταίω εγώ για τα "κολλήματα" των άλλων. Απλά το marketing μου, είναι μάλλον κακό. 

Τέλος, συμπέρασμα και αποδοχή : γίνε πιο συμβατός ...
Όπερ, από δω και πέρα, κόβω τελείως τις ημερομηνίες, μπας και δω κι εγώ, λίγο φως στο τούνελ της συνύπαρξης, μαζί σας.

Α, ναι κι άλλη μια επισήμανση : Να έχετε υπομονή ...
Ακόμη είμαι στα χειρόγραφα του '80 - '90 που τα περνάω σε ηλεκτρονική μορφή. Που να φτάσουμε και στο σήμερα, που είναι και τα ουσιώδη ...

Κύθνος

Ξενούδης Painting

Καρτερία του πλοίου για λιμάνι.
Ένας γλάρος σημάδι στον ορίζοντα
κι ένα νησί κατάξερο
     στη μέση του πελάγου.

Ένα ταξίδι ως εδώ.
Μια γλάστρα, ένα παράθυρο.
Μια παιδική φωνή σε άδειο καλτερίμι.
Μάτια σπιρτόζικα που ψάχνουν
     του "θαύματος" μεθύσι
κάποιου αρχαίου θεού τ'αχνάρι
     κάτ' απ' την πέτρα.

Ένα ταξίδι ως εδώ.
Μια βάρκα, ένα κοχύλι.
Μια παιδική φωνή σε μυστικές σπηλιές.
Μάτια ζεστά π' αναζητούν
     στου απογεύματος το φως
κάποια νεράϊδα κατάξανθη
     μέσ' το γυαλί, όταν ψαρεύουν.

Ένα ταξίδι ως εδώ.
Μια κουρελού, ένα κοφίνι.
Μια παιδική φωνή σ' ερειπωμένα σπίτια.
Μάτια έκπληκτα π' εξερευνούν
σε σπασμένα έπιπλα και κίτρινα χαρτιά,
κάποιο μύθο π' αφήσαν στα χαλάσματα
     αυτοί που φύγανε για πάντα.

Ένα ταξίδι ως εδώ.
Ένα νησί, μια θάλασσα κι ένα παιδί.
Χείλη που ξεράθηκαν στην προσμονή,
για ένα φιλί
     χωρίς απόκριση
κι έχουν ανάγκη από ελπίδα.

Εκ του μακρόθεν

Gediminas Pranckevicius Art

Είπες θα μπορέσω νά 'ρβω,
τ' αχνάρια του φωτός,
μα δάκρυσες,
     είχες μείνει πια μόνος.

Μοίρασες όλα τα σωσίβια στους άλλους
     δεν κράτησες για σένα.

Βυθίστηκες στην αγάπη
     και βρέθηκες πνιγμένος.

Υπάρχει μια αγνότητα
     μες την άγνοια.

Υπάρχει ένα δηλητήριο
     μη διαχειρίσιμο.

Είναι εκεί που
η αγάπη σε χαιρετάει.
     εκ του μακρόθεν.

Τριλογία της Άνοιξης

Κολάζ από 3 διαφορετικά έργα, με την ίδια θεματολογία, ενωμένα (1991)

(Σημ.) Στη θεματολογία κολάζ έχω (προς το παρόν) μόνο δικά μου έργα. Είναι κομμένες (ξεγυριστά) φωτογραφίες από περιοδικά 
και κολλημένες όλες, σε κάποιο ενιαίο φόντο. Έργα που που υπάρχουν σε χαρτόνια μέχρι σήμερα και ΟΧΙ photoshop ! (Το τονίζω)
Ήταν η επιρροή μου, τότε που διάβαζα Ελύτη ... Αυτά !... και πολλά άλλα.

Ταξίδιωτική οδηγία

Όλη η ζωή ένα φινιστρίνι.

Ανοίγοντάς το
     σε καταβρέχει ...
          η θάλασσα.

Alea Jacta Est (*)

Ψυχή μου, μην διαβείς τον Ρουβικώνα.
Εκείνους που προπορεύονται,
     δεν τους γυρνάς πίσω.
Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς
όταν το χέρι του τρελού,
     κραδαίνει βάναυσα στο στήθος.
Ήταν το δικό σου χέρι ?
Εσύ ο ίδιος που το κατεβάζει ?

Εγώ ανοίκω εδώ, σου λέει ο εχθρός σου,
ακριβώς το ίδιο, που του είχες πρωτοπεί ...
Η χώρα μου, η ανάσα μου είναι εδώ !

Αλλά που είναι το "εδώ" στην κόκκινη γραμμή ?
Με τον Πομπήιο ή με τον Καίσαρα ?

Ο κύβος "ρίπτεται" συνεχώς και συνεχώς ...
     Καζίνο η ζωή.

(*) Η φράση «διέβη το Ρουβίκωνα» χρησιμοποιείται συχνά στο λόγο μας. Προέρχεται από ένα γεγονός της ρωμαϊκής εποχής. Ο Ρουβίκωνας ή Ρουβικώνας ήταν ένας μικρός ποταμός στη βόρεια Ιταλία που κατέληγε στην Αδριατική θάλασσα. Ο νόμος κατά τη Ρωμαϊκή εποχή ωστόσο δεν επέτρεπε στους στρατηγούς και τις λεγεώνες τους να διαβούν ποταμούς. Σκοπός της απαγόρευσης ήταν να εμποδιστεί η είσοδος στρατευμάτων στην Ιταλία για να αποτραπεί το ενδεχόμενο πραξικοπήματος ή εμφυλίου πολέμου. Ωστόσο, στις 10 Ιανουαρίου 49 π Χ ο Ιούλιος Καίσαρ αποφάσισε να τον περάσει, πριν συγκρουστεί με τον Πομπήιο. Τότε αναφώνησε την περίφημη ιστορική φράση «Ο κύβος ερρίφθη» (alea jacta est).