Προσωπικά μιλώντας ... (2)

 

Χρόνια ολόκληρα
ψάχνω μιαν ελπίδα
     στην ζωή μου,
να υπερκεράσω
     την απελπισία της λογικής ...

αγνοώντας πως μπορεί,
να είμαι εγώ ο ίδιος,
     ... η ελπίδα !

Προσωπικά μιλώντας ... (3)

 

Τελικά τι γιορτάσαμε φέτος ?
Την απάλειψη κάθε εορτής,
     κάθε χαράς !

Γιατί μόνο στην φυλακή
     όλες οι μέρες είναι ίδιες,
είναι απλά αριθμοί στον τοίχο,
όπως σε λίγο θά 'ναι
     κι οι άνθρωποι. 

Βαθμολογία : 9 στα 10 .... τσίπουρα !

Παραμονές εορτών όπου τα "γκάζια" ανεβαίνουν ...
Στους Sonny Ray (Guitar) & Janne Timmer (Vocals), αλλά και σε όλους τους φίλους ΕΒΙΒΕΣ !!!

 

(Σημ.) Από 3 Σεπτ. 2020 έχω κόψει το facebook, οπότε το blog μου αναπληρώνει και αυτήν την ανάγκη επικοινωνίας ...

Πρόσκληση

φώτο (Μ.Φ.)

Λόγο έλλειψης cafe-bar και ταβερνών ...
Καθημερινό Open Party στην γνωστή διεύθυνση ...
- Μουσική : αυστηρά Blues, Old-Rock & Jazz.
- Μεζέδες ετοιμάζονται κατόπιν τηλεφωνικής συνεννόησης από νωρίτερα !
- Σκάκι, αναγνώσεις ποιημάτων, μουσικά τζαμαρίσματα,
ηχογραφήσεις και οποιαδήποτε "happenings" αποδεκτά !
- Ζεστή ατμόσφαιρα, οικείο περιβάλλον,
το κάπνισμα αυστηρά επιτρέπεται, τα ποτά δωρεάν !
- Απαγορεύονται  οι "μπαχαλάκιδες", οι "χαβαλεδιάριδες"
κι όλοι οι "καλοί" χωράμε ! 

Καλές γιορτές
με υγεία πρωτίστως και ευτυχία !

φώτο (Μ.Φ.)

Τροφή για σκέψεις ...

Ανοικτό Πανεπιστήμιο (Δήμος Ασπροπύργου) - Μάνος Δανέζης  1/12/2019

 Δεν θα αναπτύξω την "πνευματική" μου συμπάθεια, προς τον μεγάλο μας αστροφυσικό ... αφήνω εδώ, ένα βίντεο
(από ένα χρόνο πριν, προ-κοροδοϊού) έτσι απλά προς τέρψη αυτής της άτιμης, της σκέψης, που τόσο μας ταλαιπωρεί ...

Εποχή διαλογής

Erik Johansson Photo Artwork

Πάγωσ’ ο χρόνος κι αντιστρέφεται
     μέσ’ στο μηδέν ξανά περιφερόμενοι.
Σχισμένη σελίδα βιβλίου πεταμένη.
Ούτε που μας νοιάζει αν ήταν,
     το επίμαχο σημείο της Ιστορίας ...

Το ξεχωρισμένο γίνεται
     τροφή των “ευγενών’.
Το περιττό γίνεται
     λίπασμα στα νέα φυτώρια.
Κανόνες, αναθέματα και βίος.
Φύλακας και δολοφόνος
     στο ίδιο μετερίζι.
Ένα σκάφος παλεύει
     με κύματα και καρχαρίες.

Βρέχει ψαλίδια τώρα !
Τώρα που δεν ξέρεις
     τι να πρωτοκόψεις.
Ένοικοι μιας γης
     καμώνονται τους ιδιοκτήτες.
Κάτοχοι ιδεών πολλαπλασιάζονται
     σαν τα μικρόβια.
Όμως αυτοί που σπρώχνουν την ζωή,
είναι συνήθως
     εκείνοι που ’μείναν πίσω.

Ποιοί θά’ ναι αύριο
     οι “ευγενείς” εκείνοι,
που θα ορίσουν την ζωή,
     μέσα στον χρόνο ?
Στο σύμπαν δεν υπάρχουν νικητές.
Με βία ανείπωτη,
     γεννιούνται τ’ άστρα !

Ελεύθερη βούληση

 Μια ταινία μικρού μήκους του Αντώνη Σωτηρόπουλου από το 2013 !

Pain

Το "λάλαγε" από το '98 ο "άθρωπας" ...
Εκείνος τραγούδαγε ... εμένα με διαπερνούσαν οι νότες ... της θλίψης !

Ronald Ong

Ο Ronald Ong (φωτογράφος και digital καλλιτέχνης) μας ξεναγεί στα νέα είδη του ζωικού βασιλείου ...
Εδώ με την επιστημονική τους ονομασία (που έδωσα εγώ) :

 

Μολυβοκαρχαρίας ο εύξυστος

Στρουθοκαμηλοσαλίγκαρος ο αμμώδης

Ανανοκουκουβάγια η αλωπεκής

Μπισκοτόζεβρα η αφελής

Γλαροκαρχαρίας ο αχόρταγος

Κρουασανόγατα η ραχαταλήτισσα

Μπανανόπαπια η νάρκισσος

Λεοντοσκίουρος ο ψεκασμένος

Τοσταλώπηξ η άψητος

Ιατρικό ανακοινωθέν (2)

 

Όλα αυτά που μας συμβαίνουν
και θεωρούμε “λάθος”
     σε μια επιβαλλόμενη ζωή,
δεν είναι από βλακεία
     αλλά από πρόθεση !

Από παθογόνους οργανισμούς,
που θέλουν να ονομάζονται “άνθρωποι”
     ενώ δεν είναι.

Το λιθαράκι σου

Φωτο (Μ.Φ.)

Μας στέρησαν πολλά ... ας μην αφήσουμε λοιπόν
     να μας στερήσουν και τα όνειρα !

Ας φυλάξουμε κάποιες εικόνες στο έσω της ψυχής μας,
με μια βαθιά "καλημέρα", με ένα αισιόδοξο "καληνύχτα"
κι ας γίνουμε εχθροί της λήθης, θυμίζοντας συνεχώς
το πόσο σημαντικοί είμαστε, στην υγεία της λογικής,
     της φυσικής ζωής και της ενσυναίσθησης.

Μας στέρησαν πολλά ...
Όμως τα όνειρα, δεν είναι πολυτέλεια.
Είν' ώρα να θυμηθούμε, να σκεφτούμε,
κάνοντας την δική μας επανεκκίνηση,
     αγκαλιάζοντας την πηγή της χαράς ... τον άνθρωπο !

Μας στέρησαν πολλά ... ας μην αφήσουμε λοιπόν
     να μας στερήσουν και την αγάπη !

Χαμογελάστε ! Δεν είναι η "candid camera",
είναι ο διπλανός σου, που κραυγάζει "μου κρύψατε τον ήλιο" !
     κι ας ανταποκριθούμε στο χέρι που απλώνει, με το δικό μας χέρι.

Τόλμησε το, να βάλεις κι εσύ το λιθαράκι σου
     στη συλλογικότητα αναβίωσης, ενός ήλιου που έχουμε ξεχάσει.

Μας στέρησαν πολλά, θα μας στερήσουν κι άλλα,
αλλά ας μη γινόμαστε συνεργοί στον ίδιο τον αφανισμό μας,
     με την καταστροφολογία τους.

Μας στέρησαν πολλά ... ας μην αφήσουμε λοιπόν
     να μας στερήσουν και την ελευθερία !

Σκέψου

Σκέψου !
Αν χάσεις την Ελευθερία σου,
δεν θα υπάρχει άλλος τόπος
     να διαφύγεις.

Ούτε εσύ, ούτε κι εκείνοι ...

Σκέψου !
Είμαστε ΟΛΟΙ εγκλωβισμένοι
στο ίδιο σπίτι
     που ονομάζεται ΓΗ !

Κι η Ύβρις φέρνει
     τη Νέμεση ...

 

Η ρωγμή ...

 

 […] Η ρωγμή γίνεται όλο και μεγαλύτερη, ως την πλήρη εξαφάνιση του παλαιού κόσμου. Το “ανώμαλο” άτομο θα τίνει όλο και περισσότερο να γίνει κοινό. Ο καινούργιος άνθρωπος δεν θα αναφανεί, παρά όταν θα έχει σταματήσει ο πόλεμος, ανάμεσα στην ομάδα και το άτομο. Τότε θα θαυμάσουμε το ανθρώπινο τοπίο στη πληρότητά του και το μεγαλείο του. […] 

Από το βιβλίο  : “Ο καιρός των δολοφόνων”, του Χένρυ Μίλλερ.
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και δη σε ποιητές ... (μια κι αναφέρεται στον Ρεμπώ) ...

 

Τίτλοι ενός ατάξιδα άδοξου ταξιδιού

Όσο και να το “παλεύω”,
η συγκινησιακή πανούκλα,
     έχει καλύψει τα πάντα σαν πέπλο.
Δεν έχει γιατριά, δεν έχει θεραπεία ...
Ένα θέατρο του παραλόγου.
"Ο μάστορας κι ο εργοδηγός".
Ο ποντικός που έχει παρανοήσει
     και τρώει τις σάρκες του.
Το τραγικό και το γελοίο αδελφωμένα.
Κομμάτια, θρύψαλα, αποσπάσματα,
     απ’ τον ένα τοίχο, στον απέναντι.
Ζωή που στροβιλίζεται σε χάος
και περισσεύει η θλίψη,
     η υποκρισία κι η οργή.

Συνέπεια κι ασυνέπεια,
     παρόρμηση και συνήθεια.
Κάκτοι και μιμόζες.
Οι συνελεύσεις με την ύλη,
απέβησαν αδιέξοδες,
     σε νεκρό παρελθόν.
Νόηση σε καταστολή.
Ιστορία σε λήθη.
Τζίτζικας και μέρμηγκας
τα πρότυπα,
     μιας θλιβερής ζωής.

Αποσύνθεση κι  ανασύνθεση.
Ζωή πίσω από το τζάμι.
Η γυάλα που δεν σπάσαμε
     κι η βία της επιβίωσης.
Το καθήκον κι η αδιαφορία.
Η νύχτα κι οι φωτιές.
Ακούς τον άνεμο στα δέντρα,
     "έρχεται, έρχεται ... η θύελλα".
Ένας εφιάλτης διφορούμενος.
Μια οφθαλμαπάτη
     που μας πληρώνει με θάνατο.
Ένας ωκεανός που χάνεται
 σε μια λίμνη, η ανθρωπότητα,
     προδίδει τη ζωή.
Ο θάνατος κι ο χρόνος,
     ταξίδι ατάξιδα άδοξο.
Ένα σύμπαν συρρικνώνεται μέσα μας,
     και προσμένει το "big bang".
Με όποια συνέπεια !

Ας θυμηθούμε ...

 

Ας θυμηθούμε δυό αποσπάσματα από το προφητικό και συνάμα επίκαιρο βιβλίο "1984" του George Orwell, μπας και κατανοήσουμε το τι "παίζει" σήμερα :

- Πώς βεβαιώνεται κάποιος για τη δύναμη του πάνω σε έναν άλλο, Ουίνστων ? Ο Ουίνστων σκέφτηκε :
- Κάνοντας τον να υποφέρει, είπε.
- Ακριβώς. Κάνοντας τον να υποφέρει. Η υπακοή δεν αρκεί. Αν δεν υποφέρει, πως μπορεί να είσαι βέβαιος πως υπακούει στη δική σου θέληση και όχι στη δική του ? Δύναμη είναι να επιβάλλεις πόνο και ταπείνωση. Δύναμη είναι να κομματιάσεις το ανθρώπινο μυαλό και να το συναρμολογήσεις πάλι δίνοντας του το σχήμα που θέλεις εσύ. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι κόσμο δημιουργούμε ? Είναι ακριβώς το αντίθετο από τις ανόητες ηδονιστικές ουτοπίες που είχαν οραματιστεί οι παλιοί μεταρρυθμιστές. Είναι ένας κόσμος φόβου, προδοσίας και βασανιστηρίων. Ένας κόσμος καταπιεστών και καταπιεζομένων, ένας κόσμος που όσο τελειοποιείται θα γίνεται όλο και πιο ανελέητος.

[…] Οι παλιοί πολιτισμοί ισχυρίζονταν πως βασίζονταν πάνω στην αγάπη και τη δικαιοσύνη. Ο δικός μας βασίζεται στο μίσος. Στο δικό μας κόσμο δε θα υπάρχουν άλλα συναισθήματα εκτός από το φόβο, την οργή, τη θριαμβολογία και την ταπείνωση. Όλα τα άλλα θα τα καταπνίξουμε - όλα ! Ήδη τώρα καταστρέφουμε τις συνήθειες της σκέψης που έχουν επιζήσει από την Προ-Επαναστατική εποχή. Σπάσαμε τα δεσμά που ένωναν τους γονείς με τα παιδιά, τους άνδρες με τους άνδρες και τον άνδρα με τη γυναίκα. Κανένας δεν τολμά πια να εμπιστευτεί τη γυναίκα του, το παιδί του ή το φίλο του. Στο μέλλον όμως δε θα υπάρχουν ούτε γυναίκες, ούτε φίλοι. Τα παιδιά θα τα παίρνουμε από τη μητέρα τους μόλις γεννιούνται, όπως παίρνει κανείς τα αυγά από την κότα. Το σεξουαλικό ένστικτο θα ξεριζωθεί. Η αναπαραγωγή θα είναι μια ετήσια τυπική διαδικασία όπως η ανανέωση του δελτίου τροφίμων. Δε θα υπάρχει γέλιο παρά μόνο το γέλιο του θριάμβου για κάποιο νικημένο εχθρό. Δε θα υπάρχει τέχνη, λογοτεχνία, επιστήμη. Όταν θα είμαστε παντοδύναμοι δε θα έχουμε πια ανάγκη την επιστήμη. Δε θα υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην ομορφιά και την ασχήμια. Δε θα υπάρχει πια η περιέργεια, ούτε η χαρά της ζωής. Δε θα υπάρχει άμιλλα. Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να πατάει το πρόσωπο ενός ανθρώπου - για πάντα.

George Orwell από το "1984". Για όσους δεν το έχουν διαβάσει ... Εδώ σε (.pdf ) :

https://derkamerad.com/wp-content/uploads/2016/01/cf84ceb6cebfcf81cf84ceb6-cebfcf81ceb3cebfcf85ceb5cebb-1984.pdf

Αγωνιώ ...

Ημερολόγιο εγκλεισμού Δ

Δ (των δηλωσία - διαδηλωτή)

     Και ξαφνικά κάποιοι ξύπνησαν για να αλλάξουν πλευρό και να συνεχίσουν τον ύπνο. Για την Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων ο λόγος ... Που το μόνο που βρήκε αντισυνταγματικό είναι το θέμα των συναθροίσεων. Για το Πολυτεχνείο ο λόγος. Μην χάσουμε την φιέστα - σιέστα ...
     Και δεν είναι αντισυνταγματική η απαγόρευση κυκλοφορίας, δεν είναι αντισυνταγματικό το κλείσιμο των καταστημάτων, η επιβολή μάσκας, η στέρηση όλων των άλλων ελευθεριών ...
     Πίσσα ρε, πίσσα και πούπουλα ! το λιγότερο.

Στου κρεβατιού την άκρη

φωτο (Μ.Φ.)

Είμαι ώρα τώρα,
στου κρεβατιού την άκρη,
     κοιτώντας το πάτωμα.
Τα χέρια απλωμένα στήριγμα
     στο στρώμα,
ο  καιρός αίθριος,
διάθεση - θερμοκρασία,
     υποφερτή.
Έρχεται απ’ το σαλόνι
μια μουσική,
     που ξέχασα ανοικτή.
Με γαληνεύει.

Λέω : που θα πάει ...
θα εμφανιστεί η θάλασσα
     στα πόδια μου,
θα πλατσουρίσω στ’ όνειρο,
     μα ’κείνο δεν μου κάνει την χάρη.

Είναι ώρα που κοιτώ
ένα ηλίθιο μωσαϊκό,
- ταυτόσημο στις σκέψεις -
     που χάνομαι μέσα του.

Σούλα, Τέρψη ή Αργυρώ

Τα χέρια μου στα χέρια σου,
νύχτα μειλίχια
     σε λεωφόρο προσμονής.

Όμως άργησε πολύ,
     η οδοσήμανση
και μείναμε κι από βενζίνη,
μια κι η συμπάθεια
     δεν ήταν οδηγός.

 

Απ’ τα χρόνια τα παλιά

 “Σ’ ααγαπώ, σ’ αγαπώ, που με βάζεις, σ’ ένα πύργο ψηλό να διατάζεις”.
Κι ότι έμεινε στο τώρα, είναι ο πύργος κι αυτός που ψηλά διατάζει.
Μια κι η αγάπη πάντα χάνεται, στο που σε “βάζω” και σε τι αξία σε έχω ...

1970, μεσούσης της χούντας, τρείς Ιέρειες (τώρα πια) της μουσικής : Λευτέρης Παπαδόπουλος (Στίχοι), Μάνος Λοΐζος (Μουσική), Γιάννης Καλατζής (Ερμηνεία), φτιάξαν ένα ακόμη λιθαράκι ανεξίτηλο μεσ' τις καρδιές μας.

Κι όπως τότε, έτσι και τώρα (στην όποια χούντα) έχουμε ανάγκη από χαρούμενα τραγούδια, να ξεπερνάμε την θλίψη.