Μια ιστορία των ματιών

Vytautas Laisonas (paint work)

Τα μάτια της στη θάλασσα.
(Νοσταλγικά όταν γεύονται τη θέα του τοπίου).

Τα μάτια της στον αφρό.
(Βρέχοντας το φωτεινό της σώμα, μέσ’ το κύμα).

Τα μάτια της στα μάτια του.
(Απλώνοντας το χέρι κάλεσμα σαγηνευτικό).

Τα μάτια τους κλειστά.
(Φουσκώνοντας ο έρωτας, σε άδειες φλέβες).

Τα μάτια τους στην άμμο.
(Φορώντας τα ρούχα πάλι, τ’ ανοιχτόχρωμα).

Τα μάτια της στην προβλήτα.
(Προσμένοντας το πλοίο, για το επόμενο νησί).

Τα μάτια του στη θάλασσα.
(Νοσταλγικά αποκρινόμενος, μέσ' την απώλεια).

Τα μάτια τους στον ουρανό.
(Εκείνη στο πλοίο, εκείνος στην παραλία).

Τα μάτια τους στο κενό.
(Σαν να μην συνέβη τίποτα, μέσα στο τίποτα).

Καληνύχτα (2017)

 

 

Καληνύχτα (2017) - Μια ταινία μικρού μήκους του Θάνου Κερμίτση
Σκηνοθεσία / Σενάριο: Θάνος Κερμίτσης
Παίζουν: Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Τάσος Δέδες, Γιώργος Χουλιάρας, Νατάσα Εξηνταβελώνη (Διάρκεια 35 λεπτά)

Η ταινία είναι "χαρακίρι" που με ενέπνευσε να γράψω πολλά ανεξάρτητα κι ανεπεξέργαστα (ακόμα) κείμενα,

που τ' άφησα κατά μέρος, για μιαν άλλη φορά ...

Ξύπνα άνθρωπε και ... Σκέψου !

 

Ο φόβος του θανάτου δεν αποτρέπει το θάνατο ... αποτρέπει την ίδια τη ζωή !

Το δανείστηκα από : http://antidras.blogspot.com/2021/04/le-retour-danser-encore-flashmob-gare.html

14ων Μαϊων

 

Συννεφιά.
Ένας νεαρός ψαρεύει προσηλωμένος
στην προκυμαία,
     λίγο πριν δύσει ο ήλιος.

Κάποια κοριτσίστικα μάτια
π’ εξερευνούν κι αναλογίζονται
- με το βλέμμα στραμμένο εκεί -
     που λάμπουν,
γιατί έχουν τόσα να ’πούν,
     και πόσα να ρωτήσουν ...
για όνειρα γραμμένα σε λευκώματα,
για πύργους-βίλλες
και ιππότες σε άσπρα άλογα,
     που θά ’ρθουν να την κλέψουν
κι όλος αυτός ο ρομαντισμός
που την κάνει να νιώθει
     ένα σφίξιμο στο στήθος
κι η λέξη έρωτας,
που διαβάζει τώρα στο περιοδικό
     πόσα πράγματα να κρύβει ?

Το 14ων Μαϊων χτυποκάρδι
την κάνει να τολμήσει :
     δειλά τον πλησιάζει ...

Συννεφιά.
Ο νεαρός στην προκυμαία
φέρνει πιο κοντά την λεία του
     ... ένα αφρόψαρο !

Μαρμάρι Ευβοίας

Στου Έρωτα την τραγωδία

Sergio Cupido Art (Romeo & Juliet)

 

Τρελές εικόνες
φιδιάζουν τη σκέψη,
     διεγείρουν το σώμα,
μέσ’ σε καπνούς σαν ερωτεύονται
     παιδιά ακόμη ...

μαθαίνουν λίγα, κάνουν πολλά,
γεμίζουν εφιάλτες οι εντυπώσεις,
κάποτε καταλαβαίνουν
     πως όλα ψεύτικα, όλα λάθος
και πάλι
τρελές εικόνες
φιδιάζουν τη σκέψη,
     διεγείρουν το σώμα ...

χίμαιρες κυνηγώντας
     σ’ αέναο χρόνο,
χαμένοι και χωμένοι,
     στου Έρωτα την τραγωδία ...

κι ανικανοποίητη μένει
ώσπου γερνάει,
     όλη η νεολαία του κόσμου ...

Utopia : Το ζοφερό μας μέλλον !

 

     Το δυστοπικό φιλμ Utopia του βραβευμένου Αυστραλού, ελληνικής καταγωγής, σκηνοθέτη Κώστα Νίκα, (με τη συμμετοχή αρκετών ομογενών ηθοποιών) που γυρίστηκε το 2016 και κυκλοφόρησε το 2019, είναι ανάμεσα στις επίσημες επιλογές μιας από τις μεγαλύτερες πλατφόρμες προβολής ταινιών, της Omeleto. Η πλατφόρμα Omeleto φιλοξενεί τους σημαντικότερους βραβευμένους σύγχρονους σκηνοθέτες και διαθέτει πάνω από 5 εκατομμύρια συνδρομητές με δεκάδες εκατομμύρια θεατές κάθε μήνα. Το Utopia κέρδισε δύο διεθνή βραβεία και συμμετείχε σε περισσότερα από δέκα κορυφαία φεστιβάλ ταινιών, ανάμεσα τους και το  παγκοσμίου φήμης UTOPIALES στη Γαλλία, ως μία από τις 35 καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας για το 2020. Αν και ο Νίκας συνέλαβε την ιδέα του Utopia πριν από μια δεκαετία, τα βασικά θέματα με τα οποία καταπιάνεται η ταινία είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ επίκαιρα και περιγράφουν καίρια το «πνεύμα της εποχής». «Όλοι βιώσαμε την πανδημία, τώρα ήρθε η ώρα να δούμε πώς μπορεί να μοιάζει το μέλλον μας», ανέφερε ο παραγωγός Aaron Bush. Σε αντίθεση με άλλες δυστοπικές ιστορίες στις οποίες οι κυβερνήσεις ταυτίζονται με τον «Μεγάλο Αδελφό» και ασκούν έλεγχο και εξουσία μέσω μιας κάθετης ιεραρχικής σχέσης με τους πολίτες της, ο Νίκας παρουσιάζει μια εκδοχή όπου η ιεραρχική σχέση έχει γίνει οριζόντια. «Σήμερα, μέσω της τεχνολογίας κινητής τηλεφωνίας, εμείς οι ίδιοι γινόμαστε οι Big Brother. Στο Utopia πηγαίνω ένα βήμα παραπέρα δείχνοντας ότι οι πολίτες έχουν κίνητρα να συμμορφωθούν με το κράτος, μέσω ενός συστήματος ανταμοιβών και τιμωριών. Πρόκειται για μια πολύ πιο επικίνδυνη κοινωνία, όπου εμείς οι ίδιοι γινόμαστε ο εχθρός μας. Μπορείς να πολεμήσεις έναν εξωτερικό εχθρό, αλλά πώς να πολεμήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό ?» αναφέρει ο Νίκας.
     Η ταινία γυρισμένη προ εγκλεισμού και καταδόσεων των συμπολιτών μας και το ... «όλα για το καλό μας», αποδεικνύεται προφητική για το σήμερα και ίσως και για το μέλλον. Έχει διάρκεια μόλις 15 λεπτών, αλλά είναι αρκετά γλαφυρή και μας δείχνει ένα μέλλον όχι και τόσο μακρινό, που θα έχουν οι λαοί αν δεν αντιδράσουν. Στην Ελλάδα (η ταινία) φυσικά αγνοήθηκε.

Δείτε τη εδώ : https://www.brighteon.com/2027b146-8544-41b3-89bc-877458393acd

Εκ του σύνεγγυς

Μια και στο κινέζικο ωροσκόπιο είμαι ποντίκι (και μπορεί και να με αφορά) ...
είπα να σας δώσω και την άποψη των ποντικών ...

Alice in matrix ...

Ένας - ένας τα "ιερά τέρατα" της μουσικής φεύγουν, για να κατοικήσουν στα σύννεφα,
στο πάνθεον των αθανάτων και να μείνουν για πάντα στην μνήμη. 

Armando Anthony "Chick" Corea (June 12, 1941 – February 9, 2021)

Δυο κομμάτια που αναφέρονται στην Αλίκη (απ' τη χώρα των θαυμάτων) και που έχουν μια κάποια σημασία
στο εφιαλτικό matrix που ζούμε, λόγω "βάθους" της τρύπας του λαγού ...

Η φωτογραφία της

Θυμήθηκες αμέσως,
την φωτογραφία της,
     π' ακόμη την έχεις ...

(σταγόνες άρωμα
     επάνω στο γυμνό της σώμα
κι εσύ, κάπου στο βάθος δεξιά,
αμήχανος, θαμπός ο έρωτας,
     σαν οπτασία) ...

κι η θύμηση παρούσα
     όταν την ξανά 'δες,
στο μπροστινό σκαμπό του μπαρ,
και ... 
     δεν μύριζε το ίδιο !

 

Απολογισμός παράνοιας

 

 Μαρτ. 2020 - Μαρτ. 2021. Ένας χρόνος παράνοιας, που συνεχίζεται ... (πατήστε στις εικόνες για μεγέθυνση).

Εξ επαφής ο χωρισμός

Μιλούσαμε έτσι γενικά,
     για όλα και για τίποτα ...
ανάμεσα στην εξώπορτα
     με τα καγκελάκια.

Εσύ απ’ την μια, εγώ απ’ την άλλη.
Μετρούσα αμήχανος τα καγκελάκια.
Δώδεκα - Το ένα σπασμένο,
     όπως κάθε φορά.

Στο ένα μέτρο τ’ αυτοκίνητα, η πόλη.
Εξ επαφής ο θόρυβος, η κάπνα, το άγχος.

Ήθελες να φύγεις - το σύνηθες σενάριο.
Χρόνος που ξοδεύεται ...
     η ζωή ένα τίποτα.

Στο ένα μέτρο οι πολυκατοικίες, οι διαβάτες.
Εξ επαφής η εξέλιξη, οι νόμοι, η Ιστορία.

Ήθελες να αλλάξουν - κανένας πρόθυμος.
Όνειρα που χάνονται ...
     η ζωή ένα τίποτα.

Στο ένα μέτρο να μιλάς με θλίψη.
Εξ επαφής η μοναξιά, τ’ άδικο, οι φυλακές μας.

Ήθελες να αλλάξουν - οι ακλόνητες δομές ...
μα μπήκες στην αυλή
     και χάθηκες γερνώντας.

Τα καγκελάκια.
Ακόμη δώδεκα - Το ένα σπασμένο,
     όπως κάθε φορά.

 

Στην Β. Σ.

Imagine

Κύθηρα (φώτο Μ.Φ.)

Φαντάστηκα ένα περβόλι
     χωρίς παράσιτα κι αρπαχτικά
όπως μιαν Ελλάδα
     χωρίς σωτήρες ...

 

Δημόσιος υπάλληλος

Τα όνειρα που χτίζονται
     τη νύχτα τ’ αναλογισμού,
τη μέρα,
     την κάθε μέρα,
κοστολογούνται
κατατάσσονται
συμπληρώνονται
τροποποιούνται
περιμένουν στην “ουρά”
στα ντοσιέ
στα κομπιούτερ,
κόβονται αποδείξεις
πιστωτικά σημειώματα
πρωτόκολλα
εισηγήσεις
υπογραφές
εισερχόμενα - εξερχόμενα
αντίγραφα
ανεκπλήρωτα
επιστροφές
κι ύστερα ... Ναι !
Θα σταλεί με telex
     η απάντηση,
λίγο πριν έρθει
η νύχτα,
     η κάθε νύχτα.

Δι’ ασήμαντον αφορμήν

Η κόρη τ’ αφεντικού
δεν πάντα καλή και όμορφη,
όπως στις ασπρόμαυρες
     Ελληνικές ταινίες ...
κάποια στιγμή,
επειδή και μόνο
     δεν προσκύνησες,
στην "ανωτερότητά" της,
     χάνεις την δουλειά σου.

Μάρτης

 

Όλο το πρωί φτερούγιζε
αναζητώντας συντροφιά
μια σαΐτα η θλίψη,
     πάν’ απ’ τα τολ (*).
Μια φωνή που αντιλαλεί
σ’ άδειο δωμάτιο,
πότε βραχνή ή τραγουδιστά,
     είν’ η δική μου.

Η πόρτα, τα σκαλοπάτια,
     το παράθυρο ...
Τ’ ανοίγω και μπαίνουν ξαφνικά :
φύλλα-σπουργίτια, ο άνεμος ανάκατα,
οι χίλιες σιωπές του νερού, στο συντριβάνι,
οι χίλιες λύπες των δέντρων στο δάσος,
οι χίλιες τροχιές στη μοναξιά του σύμπαντος.

Όλο το πρωί ένας τυφλός ήλιος
     πάνω στις λαμαρίνες.
Μια ύπαρξη ξεθωριασμένη
σε μια καρέκλα
     είν’ η δική μου.

Όνειρα υπό ανέγερση
και μια οργή υποβόσκουσα,
γι’ αυτό τ’ απέραντο του θόλου τ’ ουρανού
     που θά’ θελα να σκίσω.
Μια έκφραση αινιγματική
από χαμόγελα που λειτουργούν εκτός εαυτού,
     είν’ η δική μου.

Λέει :
ξοδεύονται οι ζωές μας
     σαν χαρτονομίσματα.

 

1981 Χαϊδάρι - Κ.Ε.Δ.Β.

 (*) Συγκεκριμένες κατασκευές, ή ''τολ'' όπως είθισται να λέγονται, ήταν πρόχειρες μεταλλικές κατασκευές, για την διαμονή (αρχικά) των στρατιωτών. Οι “παράγκες” αυτές όμως χρησιμοποιήθηκαν πολλές φορές στην ιστορία, σαν αποθήκες υλικού, για να στεγάσουν προσωρινά πολίτες, πρόσφυγες, σαν αγροτικές εγκαταστάσεις, αλλά και πολλές άλλες χρήσεις, σε καταστάσεις προσωρινής ή μόνιμης ανάγκης.

Ας πάρουμε μια μπύρα ...

Τον συμπάθησα μόνο και μόνο, για μια φράση του : 
"Ας πάρουμε μια μπύρα" ...
Δείτε το βίντεο κι ας είναι και μεγάλο, γιατί είναι πολύ σημαντικό να σκέπτεσαι την σήμερον ημέρα, της ανελευθερίας !
Είναι από αυτά που δεν επιτρέπει το youtube , το facebook και η σημερινή δημοκρατία τους !
Έστω κι αν κρατώ εγώ, τις επιφυλάξεις μου (ως προς το κίνημα), πρέπει οπωσδήποτε να οριοθετήσουμε ξανά, τι είναι Δημοκρατία και τι Ελευθερία !
Το βίντεο εδώ :

https://lbry.tv/@%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF%84%CE%B1:b/The-Great-Resist:5

Μια θλημένη πληγή

Είμαστε άρρωστοι φίλε μου,
     ψυχικά άδειοι.
Κι αν συνεχίζουμε να ζούμε,
είναι γιατί φοβόμαστε
κι αυτήν ακόμα,
     τη λύτρωση της αυτοκτονίας.

Είμαστε άρρωστοι φίλε μου,
     κοινωνικώς "παρά φύσιν".
Κι είναι η γενιά μας ολάκερη
που ξέφυγε με το παράλογο στις φλέβες,
     να φτιάξει νέα λογική.
Κι αν συνεχίζουμε να ζούμε,
είναι γιατί ζωοδέστατα πια,
     ελπίζουμε στην θεραπεία.

Είμαστε άρρωστοι φίλε μου,
     κλινικά νεκροί.
Κι είναι γιατί τίποτα, δεν μας γεμίζει πια.
Κι αυτά που χτίζαμε, κρίθηκαν κατεδαφιστέα.
Κι αυτά που μαζεύαμε, τα φάγαμε προ πολλού,
     έτσι μωροί, τυφλοί
κι από τη φύση ξέχωρα ...

Είμαστε άρρωστοι φίλε μου,
     κύριοι απ’ έξω, τρελλοί από μέσα.
Έν’ άσκοπο παιχνίδι,
     "μια θλιμμένη πληγή" (*).
Ένα καράβι που ταξιδεύει στην ομίχλη ...
η ζωή μας πέφτει σαν αστέρι
κι όμως κανείς μας,
     δεν κάνει μιαν ευχή.

(*) Στίχος από ποίημα του Charles Baudelaire.

Ένα από τα ρεμπέτικα του Blues ...

"διαβιώνεις εν συνθήκη, ευρισκόμενος εις έναν άλλο κόσμο" μας λέγαν οι παλιοί ...
κι ήταν το "πέτα την μπάλα στην εξέδρα" με άλλα λόγια ... (Φ.Μ,)

Στον πατέρα μου ...

Ένα ποίημα από την κόρη μου Ελπίδα Φ. για μένα, τον ηθελημένα δημιουργό της και πατέρα της ... (εγώ φταίω για όλα) ...

Μόνιμα γυαλισμένα μάτια.
Το βλέμμα του τρελού, του έξυπνου,
     του πονεμένου,
τ’ ανθρώπου που έχει ένα ολόκληρο σύμπαν
     να σου πει ...

Μυρίζεις πάντα αλκοόλ και τσιγάρο.
Ντύνεις τα βράδια πάντα με ένα μπλε φως
     και γδύνεις συνειδήσεις.
Θυμάμαι να ψάχνεις πάντα την αλήθεια
     σε κάθε κόκκο άμμου,
το συναίσθημα,
     σε κάθε πατημασιά περαστικού.

Ένας αιώνιος παρατηρητής,
     ένας σημερινός σοφός,
που καβαλά ασπίδες και σπαθιά βιβλία,
     μην και ποτέ χρειαστούν ...
Έχεις δύο χούφτες γεμάτες πόνο,
αφού δεν κράτησες ποτέ στα χέρια για πολύ,
     την αλήθεια πού ‘ψαχνες.

Την αλήθεια σου την πίνεις γουλιά - γουλιά
     μέσ' σε μπουκάλια μπύρας.
Ύστερα δεν έχεις να την μοιραστείς,

     στερεύει, ξηραίνεται.
Άλλωστε πως αλλιώς φαντάζει η αλήθεια
     αν δεν φαντάζει,
μ' ένα βότσαλο στην θάλασσα,
     ένα από τα πολλά θαύματα της φύσης ...
Έτσι και εσύ :
Σε χαϊδεύει το κύμα,
άλλοτε νιώθεις την οργή του,
     άλλοτε καίγεσαι μόνος σου στον ήλιο.
 
Αλλά είσαι πάντα τόσο ατόφιο
     κομμάτι φύσης ακατέργαστο ...
Ποτέ σου, δεν σου άρεσε η φυγή,
     καθόσουν να γιορτάσεις τον κάθε πόνο.
Μεροκάματα κάνεις στο παρελθόν,
     βλέπεις, δεν σε χωράει το παρόν
και το μέλλον για εσένα δεν έχει σημασία.
(Έχει για τις δημιουργίες σου όμως) ...
 
Γελάς κάτω από τα μουστάκια σου
κάθε φορά που με βλέπεις,
     να μάχομαι για εκείνα που μου φύτεψες

κι ο στόχος να σε ξεπεράσω ...
Αλλά πώς να ξεπεράσω την αλήθεια
     του σύμπαντος πατέρα ?  

 

16 /02/ 2021

 

(Σημ.) Ύστερα από αυτό, εγώ δεν έχω λόγο πια να γράφω. Επιφυλάσσομαι να γράψω απλά μιαν απάντηση, που θ' αργήσει ... Το μόνο που έχω  να πω, είναι ότι ΔΕΝ είμαι εγώ ο δημιουργός του σύμπαντος κόσμου, αλλά εκείνη που μεσ' τα χέρια της, έχει όλα τα νιάτα και την δική της τη ζωή, να χτίσει, το δικό της σύμπαν  !

Δυό αποσπάσματα από ποιήματα του Jose Marti (*)

 [...]  Υπάρχουν δύο επιλογές, ο ζυγός και το αστέρι.
Όποιος αποδέχεται τον ζυγό και µοιάζει µε το βόδι :
καταλήγει να γίνει βόδι
και µες τη νύχτα της αποκτήνωσης,
αρχίζει από την αρχή και ανεβαίνει ξανά τα
σκαλοπάτια της οικουµένης.
Αντίθετα, όποιος ζώνεται χωρίς φόβο το άστρο,
γεµίζει φως και ανεβαίνει στην κλίµακα της φύσης :
κι ο ζωντανός δεν φοβάται να ζήσει,
ακούγεται να σκαρφαλώνει µες το σκοτάδι
άλλο ένα σκαλοπάτι. [...]

[...] Η αγάπη, µάνα, για την πατρίδα
δεν είναι η γελοία αγάπη για τη γη
ούτε για το χορτάρι που πατάνε τα πόδια µας
είναι το άσβεστο µίσος γι’ αυτόν που την καταπιέζει
είναι η αιώνια έχθρα γι’ αυτόν που της επιτίθεται. [...]

Ο Jose Marti είχε πει επίσης κάποτε :
«Ποίηση δεν υπάρχει εάν δεν βάλουµε τα χέρια µας στα σπλάχνα µας και εάν δεν την αναζητήσουµε στα συνεργεία και τους δρόµους. Κάθε µέρα είναι ένα ποίηµα».

(*) Ο Χοσέ Μαρτί (ισπ. Jose Julian Marti y Perez, 1853 - 1895), ήταν Κουβανός ποιητής και συγγραφέας. Ήταν εθνικός ήρωας και σύμβολο του αγώνα για την ανεξαρτησία της πατρίδας του. (Από Wikipedia)