Περί του φωτός το γέννημα

Ότι πάλλεται δεν είναι
     απλά και μόνον, ενέργεια ...
Ότι πάλλεται εκ-σπερμ-ματώνει !

Ρίχνει το δικό του το "λευκό",
     πέριξ των γαλαξιών στο σύμπαν,
ματώνοντας,
     της "μάνας του το γάλα" !

Σημαντική εξέλιξη :

Η Ιταλική δικαιοσύνη ζήτησε την άμεση εργαστηριακή ανάλυση των εμβολίων mRNA !
Χάνουμε 22-0, αλλά, ΝΙΚΑΜΕ αδέλφια ... !!!

Σάτιρες χωρίς ελεγείες (VII.)

Τι φοβερή εποχή !
Ηλίθιοι να κυβερνούν τυφλούς ...
Φοβικοί, καχύποπτοι κι ωραίοι,
     απέμειναν να μοιρολογούν :
"όπου εχάθη το πλήρωμα της εκκλησίας" ...

Εις έτη πολλά ηναλώθη
     το φιλότιμον.
Εις οχετούς και δάση καιόμενα,
απέθανεν ηρωϊκώς πεσόμενη
     η ανθρωπότης,
σαν γίναν' όλοι φίλοι της τιμής ...
     του χρήματος επαίτες.

Τι φοβερή εποχή !

Σινέ παράδεισος

Ποιός σκότωσε τον ζωγράφο Καρνέζη (1) ?
Τι φοβήθηκε η Άναμπελ
     από τον "Στάσου ! Μύγδαλα !" (2) ?
Γιατί πάτησε τον κάλλο του Αντωνάκη της,
     η κυρία Κοκοβίκου (3) ?
Ποιός επιτέλους κυνηγούσε τον Θου-Βου
     κι έτρεχε διαρκώς (4) ?

Στις ίδιες "γειτονιές ονείρων"
     μεγαλώσαμε όλοι ...
τότε που μιμούμασταν πως χόρευε
     το "συρτάκι" του, ο Ζορμπάς ...

Γιατί φώναζε διαρκώς την Αθηνά
     η δεσποινίδα Βασιλείου (5) ?
Τι έλεγε η Γιαδικιάρογλου,
που μίλαγε με την Πετροβασίλη,
που πρόσεχε την Ξανθοπούλου,
     που χάζευε την Λαζάρου (6) ?

Ήταν γεμάτα τα καλοκαίρια
     με χαμόγελα κατ' απ' τ' αστέρια ...
τότε που μ' ένα σουβλάκι στο χέρι
- στο σχόλασμα του σινεμά -
     λέγαμε όλες τις "ατάκες", ξανά και ξανά ...

Πόσες φορές χτύπησε το κεφάλι της
     στην βάρκα, η Μανταλένα (7) ?
Γιατί επέλεξε να πάει στην Αγγλία
     ο Μίκης, να γίνει άντρας (8) ?
Τι γύρευε η Βασούλα σ' ένα σαχλό ιππότη (9) ?
Γιατί συκώσαν τα "κουμπούρια"
     οι Φουρτουνάκιδες στους Βροντάκιδες (10) ?
Πόσο πολλά (αριθμητικά) ήταν τελικά τα χρήματα,
     στο "είναι πολλά τα λεφτά Άρη" (11) ?

Γέλια, χοροί, τραγούδια, φουσκώνανε
     καρδιές παιδιών, μα κι ενηλίκων
κι είχανε ήθος οι ασπρόμαυρες αλάνες
     που γέμιζαν απίστευτα τις ψυχές μας ...
τότε που ζωντάνευε η μαγεία
     μέσ' τα ορθάνοιχτα μας μάτια,
τότε που στις κορφές των σπιτιών
     δεν υπήρχανε κεραίες ...

 

(Σημ.) 1. Απ' την ταινία : Έγκλημα στο Κολωνάκι (1960), 2. Απ' την ταινία : Κορίτσια στον ήλιο (1968), 3. Απ' την ταινία : Η γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965), 4. Θου-Βου : ήρωας σε πολλές ταινίες του Θανάση Βέγγου, 5. Απ' την ταινία : Δις διευθυντής (1964), 6. Απ' την ταινία : Το ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο (1959), 7. Απ' την ταινία : Μανταλένα (1960), 8. Απ' την ταινία : Μια τρελλή τρελλή οικογένεια (1965). 9. Απ' την ταινία : Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968), 10. Απ' την ταινία : Η νεράιδα και το παληκάρι (1969), 11. Απ' την ταινία :  Λόλα (1964).

Θερινό διάλειμμα ... ημερών

Taj Mahal & Keb' Mo' Band - Live at Jazz San Javier (2017).
Από τους "ρεμπέτες" του Rhythm & blues ... κι εμένα,
καλοκαιρινό διάλειμμα με ευχές σε όλους, για καλή ξεκούραση !

Η πραγματική τρομοκρατία ξαναχτυπά

"Είμαστε στα πρόθυρα ίσως να δημιουργήσουμε τις πρώτες ανόργανες μορφές ζωής. Μετά από τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια εξέλιξης ! Αν σκεφτείτε τις προηγούμενες θρησκείες και τα προηγούμενα καθεστώτα στην ιστορία, είτε ο Στάλιν είτε οι ναζί ή οτιδήποτε άλλο, ότι κι αν έκαναν στο τέλος επέστρεφαν στο ανθρώπινο σώμα ! Τώρα για πρώτη φορά στην ιστορία, πολιτικά καθεστώτα, ανθρώπινες ιδεολογίες, ανθρώπινες μυθολογίες, έχουν την δυνατότητα να αλλάξουν πραγματικά την εξέλιξη της ζωής και να την τοποθετήσουν σε ένα εντελώς νέο μονοπάτι. Και μπορείτε να φανταστείτε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, έναν Στάλιν του 21ου αιώνα, ο οποίος θα μπορούσε να έχει την ικανότητα, πρώτα να ανασχεδιάσει πραγματικά το σώμα σε επίπεδο του DNA και να δημιουργήσει νέα ανθρώπινα είδη ..."

Νόα Χαράρι 2022

Μπρρρρρ... Παγώσαμε ... ! Μετά τον Βασιλάκη τον ΔεΛαΠόρτα και έτερος "καππαδόκης" ... Αναρωτιέμαι, αν έχει ο Χαράρι καμιά σχέση με το χαρακίρι ? Γιατί τέτοιες μαλακίες μόνο οι γιαπωνέζοι τις λένε ... βλέπε και Φουκουγιάμα ! Μιας και μετά το τέλος της Ιστορίας, έχουμε το "εμείς (αυτοί δηλαδή), φτιάχνουμε την Ιστορία" ! Λες και βγαίνουν όλοι απ' το ίδιο "καρμπόν" σχολείο ... του μισανθρωπισμού !

Rock Ballads Program No 1 (15 tracks)

Έκλεισε ξανά ο κύκλος και φτάσαμε στο "εμείς" κι "αυτοί' ...

Αιώνες προόδου, ευημερίας και κατακτήσεων ...

Κεκτημένων και ημιμάθειας, δικαιωμάτων και ασάφειας ...

Όλα μαζί γεννήκανε, ένας εύπεπτος χυλός ...

  Μια μεταμεσονύχτια μουσική ύπνωση ...

Στο ξημέρωμα, μακρινά φαντάζουν όλα ...

Τα λόγια που δεν είπαμε, η κραυγή που δεν ακούστηκε ...

 

Η προτροπή που δεν ρίζωσε, το χάδι που ξεχάστηκε ...

 Η ζωή που συνεχίζει την αδιαφορία της ...

 Κι ο σαλτιμπάγκος ΕΣΥ, είσαι πάλι πάνω στο σχοινί της ισοροπίας.

 Έμειναν μοναχά οι αναμνήσεις ...

 

Η προσμονή και η ανέχεια ...

  Η χαλασμένη κασσέτα, τα μαραμέρα λουλούδια ...

Το πλοίο που δεν φάνηκε ακόμη στον ορίζοντα ...

 

Κι οι νότες που γλείφουν τους άσπρους τοίχους ... 

 Μια καταθλιπτική ζωγραφιά για τους κατοπινούς ...

(Ένα σύντομο ποίημα ανάμεσα σ' ένα μουσικό πρόγραμμα).

Έχω θέμα ...

Γιατί βάζουμε μια στρογγυλή πίτσα σε τετράγωνο κουτί και την τρώμε σε αξονικά τρίγωνα ?
Είναι γεωμετρικό το πρόβλημα της σίτισης ... της ανθρωπότητας ?

Επιλογές

Η ζωή έχει τις δικές της επιλογές, πολλές φορές χωρίς να λογαριάζει τι θέλουμε ...
Μια εκρηκτική συναυλία που έχασα για λόγους υγείας. Nick Cave 15/6/22 Πλατεία Νερού, Π. Φάληρο.

Ακούω τον εαυτό μου ...

 

Θόρυβος από βήματα
     κάποιου που περπατά,
πάνω στα μικροβότσαλα
     μιας παραλίας ...
ακούω τον εαυτό μου.

Σκύβω, μαζεύω,
     αυτά τα σπάνια βότσαλα μικρά,
π' αστράφτουνε χορεύοντας
     στο φως του φεγγαριού ...
κι ακούω τον εαυτό μου.

Όταν η παλάμη έχει γεμίσει
     φεγγαρακτίδες - βότσαλα,
κάθομαι στην υγρή ακτή
     αναίτια θλιμμένος ...
κι ακούω τον εαυτό μου.

Είν' η στιγμή
     της απαρίθμησης των φόβων,
μια απολογία 'μπρός
     στο φεγγάρι - δικαστή ...
Ν' ακούω τον εαυτό μου !

Οπτικοακουστικό

Μια δημοκρατία την αντιλαμβάνεσαι
     από τον θόρυβο που κάνει.
Αν έχει ήχο πλάγιο, χαμηλό,
μάλλον περί ολοκληρωτισμού
     πρόκειται ...

Κοινωνικοπολιτικό

Didier Lourenco (Artwork)

Δεν είναι οι απόκληροι
     που πρέπει να επιστρέψουν
          στην κοινωνία ...
είναι οι ενταγμένοι
     που πρέπει να απομακρυνθούν !

 

 

Στα βαθιά της νύχτας

Πλατεία Μέμου 2022 (φώτο Μ.Φ.)

 Ξημερώματα Πλατεία Μέμου (Παγκόσμιας Ειρήνης, Κορυδαλλός).
Κέντρο-αριστερά ίσα που διακρίνεται ο φίλος Χρήστος, να παίζει με το ιδιοκατασκευής μπαγλαμαδάκι του,
στην "Βαμβακάριο" γωνιά της πλατείας ...
(Σημ.) οι άδειες μπύρες ήταν δικές μου, οι άλλοι πίναν τσίπουρα στο πλαστικό ...

Εκεί έξω

Claude Verlinde (Artwork)

Νέες παλινωδίες
     στις συνταγές ευημερίας,
προτάσεις επί προτάσεων
     στις ήδη άνευ ουσίας στρατηγικές,
σχέδια σε ηλεκτρονική μορφή,
     κώδικες και κωδικοί,
στη θάλασσα του γνωστικού
     σβήνουν και χάνονται ...

μιας
κι αχτίδες ήλιου
- απ' το παράθυρο -
     γκρεμοτσακίζουν τις σκέψεις,
φέρνουν την ισοπέδωση

στο κέντρο του λαβυρίνθου,

     (στο κυβερνείο του παραλόγου),

καθώς η ζωή είναι ...
     εκεί ΕΞΩ !

Πίσσα και πούπουλα ...

Ο πρώτος που τόλμησε και μίλησε για την υπογεννητικότητα στην Ελλάδα, ήταν ο αείμνηστος Τζιμάκος
εν έτη 1981 (σε live), 1983 (σε υχογράφηση).
Ύστερα "πίσσα και πούπουλα", με όλες τις κατοπινές, πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις.
Μια γενικώς κι αορίστως μουσική ανάμνηση, γιατί η τρέλλα που ζούμε, είναι από παλιά ... σε κασσέτα !

Welcome to the matrix

Σουρεαλιστκά χιουμοριστικόν (*) 

Πόσο σίγουρος είσαι, ότι αυτό που βλέπεις είναι η πραγματικότητα ?

(*) Μου είναι αδιάφορο αν είναι αληθινό  ή όχι ... Το ερώτημα παραμένει και είναι το ουσιώδες !

Στα βράχια της Πειραϊκής ...

Πρωινή βόλτα στην Πειραϊκή (όρμος Αφροδίτης, Άγιος Νικόλας), με σκέψεις και συναισθήματα συγκριτικά,
ανάμεσα στο παρελθόν και σ' ένα παρόν που γερνάει και φθείρεται, ποτίζοντάς το με (δήθεν) δόσεις ευημερίας,  
σε μια πραγματικότητα π' έχει πάντα, κάτι το επίπλαστο.

Σαν το κρεμμύδι

 

Η  Eυτυχία,
δεν χορεύει σε ξενυχτάδικα,
δεν έχει το χρώμα του χρήματος,
δεν έχει την γεύση της ηδονής,
δεν είναι τ' άκουσμα
     που σου χάϊδεψε τ' αυτιά,
δεν την ορίζεις, δεν την κατέχεις,
     δεν την κερδίζεις και δεν την χάνεις ...

είναι η παρεξηγημένη
     διαδικασία παραγωγής "εαυτού",
είναι η μια ακόμη φλούδα απογύμνωσης,
που κάθε φορά φαντάζει
     των επιπέδων καθαρισμένο κρεμμύδι,
μέχρι να πάρεις το ωφέλιμο,
     που κάποτε τελειώνει και σαπίζει,
βγάζει φύλλα κι αναγεννάται φρέσκο
     με νέες προοπτικές ...

κι η ευτυχία είναι πια,
η περιδίνηση του αυτοσκοπού,
που έχει χάσει το νόημά της,
     στην αναζήτηση ...

Είναι ένα καρναβάλι εμείς και αυτοί ...

Η φράση "ο παλιός είναι αλλιώς" δεν βγήκε τσάμπα ... Άλλες γενιές, άλλη πνευματικότητα ...
"Όλα ξεκίνησαν από τις σπηλιές, πριν καν το καταλάβουμε" ... κι "είναι ένα καρναβάλι εμείς και αυτοί" ...
Αυτό το άλλο "μετερίζι" απ' αντιβαίνει στην ωμή, εμετική πραγματικότητα,
(οι απλοί εμείς, οι άλλοι, οι εκτός μηχανής), είναι που προτείνουν και διδάσκουν ακόμα ...

Widespread Panic - Cease Fire (Live).

 A little smoke in the alley
Lightning down the street
Ignited eyes of the strangers that we see
Fires turn to ashes
Dressed in tear drops over me
See the flames glowing higher
Cease fire

It all started in the caves
Before we even understood
On and on and on and on it goes all the hate and greed and good
Religion is better
We’ll let you join us if you would
Brothers and sisters inspire
Cease fire

Blame the pain on any other someone than ourselves
It’s a carnival of us and them
Targets on the shelf
We used to laugh and dance
Now we’re just angry little elves
Sing and preach it to the choir
Cease fire  

(Widespread Panic, από το "Street Dogs" του 2015)  -  Jimmy Herring (Guitar), John Bell (guitar, vocals) etc ,,,

Μια ήττα μισητή ...

Παλιά εφημερίδα
     που παρασύρει ο άνεμος,
έγινα τελικά,
     αυτό που μισούσα ...

ένας αλκοολικός καταγραφέας
     τύπου "Μπουκόφσκι",
ή χαμένο τομάρι
     σαν τον κάθε "Ρεμπώ",
που αρνείται τελικά,
     αυτό που είναι ...

ένας κυνικός, αδιάφορος
     και ευαίσθητος τίποτας,
που δεν ξέρει ποτέ,
     γιατί κάνει ότι κάνει ...

κι είν' η αποδοχή του γήρατος,
     παραδοχή της ήττας,
η προσμονή της βάρκας
που θα με περάσει απέναντι
     στον όποιο Άδη ...

ως να γίνω ξανά,
     κιτρινισμένη εφημερίδα,
που παρασύρει ο άνεμος
     και μαραμένο φύλλο,
στης Φιλαρέσκου κι Ασημάντου γωνία
     την αποσύνθεση ...

μ' όλη την παθητικότητα του τέλους
     στο μεγαλείο της,
με ρούχα της κατάθλιψης ενδεδυμένος,
     να είμαι τώρα δυστυχώς,
αυτό που μισούσα
     μ' όλες του τις επιπτώσεις !