Ο Τζίμης Πανούσης μας παρουσιάζει μια νέα πρωτοποριακή συσκευή.

Ο Τζίμης Πανούσης ήταν και είναι (στην μνήμη μας πια), ένα ξεχωριστό κεφάλαιο από μόνος του. Όσα σχόλια και να κάνω δεν πρόκειται να καλύψω την τεράστια προσφορά του στην σάτιρα και το Ελληνικό τραγούδι. Θα πω μόνο πως ήταν ένας μεγάλος αμφισβητίας (κι όχι ένας μεγάλος χίπις όπως είπανε τα κανάλια της χώρας μας), ένας ντροπαλός επαναστάτης, ένας που "έκαιγε" όλες τις ακρότητες της κοινωνίας, αλλά ταυτόχρονα (μέχρι το τέλος) είχε τις αρχές και τα όρια του ΑΝΘΡΩΠΟΥ (με κεφαλαία). Δεν "κώλωσε",  δεν "μάσαγε", δεν μοιρολατρούσε. Ένας σύγχρονος Αριστοφάνης και όχι μόνο. Θα τολμήσω να πω, πως κάποιοι άλλοι το "παίζανε" επαναστάτες (βλ. Σαββόπουλο), μα άλλοι θα μείνουν στην Ιστορία, ακριβώς γιατί "πατήσανε επί των τύπων των ήλων". Και εδώ ανοίγω ένα μεγάλο θέμα, για την τέχνη ... Ο Τζιμάκος πατούσε πάνω σε ΞΕΝΑ κομμάτια για να κάνει την σάτιρά του (χωρίς να το κρύβει), ο Διονύσης (εξ αποδείξεως πια) κατάκλεψε τα πάντα. Αυτά για μας που μεγαλώσαμε, με την περίφημη γενιά του πολυτεχνείου (και βγήκανε διαμάντια και σκατά ταυτόχρονα) και που γράφουμε ακόμα την δική μας ιστορία ... Τζιμάκος για πάντα (Σύντοφοι καταναλωτές) ! Διαχρονική αξία !! Τέλος. !!!

Eις μνήμην Τζίμη Πανούση & Dolores O'Riordan ...

Ο νέος χρόνος, μας μπήκε με πολλές απώλειες ... (από τα χαμένα δικαιώματα ως τις χαμένες ελευθερίες και τα χαμένα οικονομικά ως το χαμένο τρόπο ζωής μας και τα χαμένα χρόνια μας) ... Εντάξει το παλεύουμε και θα ζήσουμε ... Κάποιοι όμως που έφυγαν θα μένουν (έτσι κι αλλιώς) στην μνήμη για πάντα ! Αν μη τι άλλο, είμαι πολύ νευριασμένος που ξανάρχεται στην επιφάνια το ΓΙΑΤΙ .... Γιατί όλοι οι μεγάλοι (και γνήσιοι) καλλιτέχνες φεύγουν νωρίς ? Γιατί δεν ψοφάνε πρώτα όλα τα καθίκια ... να καθαρίσει ο τόπος ? Ένα μικρό αφιέρωμα εις μνήμην ... Γιατί οι αξίες μένουν ... Τα υπόλοιπα είναι τα σκουπίδια του (από πάντα) συστήματος ... Κι αν ψάχνετε κάτι κοινό σ' αυτούς τους δύο ξεχωριστούς καλλιτέχνες (που δεν έχουν καμμία σχέση ο ένας με τον άλλον), να σας θυμήσω ότι και οι δύο μιλούσαν για τα ζόμπι. Τους ζόμπι ανθρώπους. Τίποτα άλλο ...

Χάρτης

Αριθμοί και αισθήματα.
Παρωπίδες και παραφροσύνη.
Δυο μορφές αφανείας.
Σε μια σύντομη ζωή.


Ιούνης '80
από τα "Χρόνια του χαρταετού"

Άγγελος & Ζωή

"Το βέλος του έρωτα
     τον βρήκε
          στην Αχίλλειο πτέρνα."

Το αξιοσημείωτο είναι
ότι δεν πέθανε
κι ας χάθηκε στην αγκαλιά της
     η ψυχή του.

15 / 4 / 80  Στον Άγγελο Χ.
από τα "Χρόνια του χαρταετού" 

Χρωματικά διαλείμματα

Van Gogh - Starry Night

Σε μια στιγμή
χορταίνω να φωνάξω
     στον αγέρα,
λούζομαι το τοπίο
     μέσ' απ' την ιστορία του
και σταματώ.

Σε μια στιγμή
προφταίνω στο βράχο
     μελωδίες,
γεύομαι τον ίλιγγο
     μέσ απ' τη ρίζα του
κι αποκοιμιέμαι.

Στιγμή που
άλλη μια παλέτα χρώματα
     χορεύει,
μέσ' στο ρυθμό της βάφοντας
     τη θάλασσα ζωή μου.

4 / 4 / 80
από τα "Χρόνια του χαρταετού"   

Αλφαβητάρι του φόβου

Marc Chagall

Αβέβαια
  Βήματα
    Για
      Δω
        Είναι
          Ζωή
            Ή
              Θηλιά;
                Ίχνη
                  Καταδικασμένου
                    Λόγου
                      Μήπως;
                        Να !
                          Ξύνει
                            Ο
                              Πόλεμος
                                Ρωγμές
                                  Στα
                                    Τείχη (της)
                                      Ύπαρξης.
                                        Φωνές
                                          Χιροσίμας
                                            Ψάλλουν
                                               Ωσαννά ...


Σεπτέμβρης 1978   
από τα "Χρόνια του χαρταετού"

Αθήνα, Γκάζι (Φεστιβάλ Jazz & Τζαζ)

Αθήνα, Γκάζι (Φεστιβάλ Jazz & Τζαζ) 2008 (φώτο Μ.Φ.)

Αθήνα, Γκάζι (Φεστιβάλ Jazz & Τζαζ) 2011 (φώτο Μ.Φ.)

Αθήνα, Γκάζι (Φεστιβάλ Jazz & Τζαζ) 2011 (φώτο Μ.Φ.)

Εφηβεία

Δίναμε μπουκιές στα σπουργίτια,
(απ' το κουλούρι μας)
δίναμε μπουκιές στα σπουργίτια,
φρενάροντας έτσι, τη δίνη των λόγων,
ξεγελώντας πως κάνουμε κάτι ...

Ήταν τα αισθήματα περίσσια
πλεξούδες απλωμένες χρυσαφιές
στα γυάλινα χωράφια των ονείρων μας.
Μπουκιές στα σπουργίτια
κι ένας Ρεμπώ που κελαηδούσε
όλο το γενάρη μέσ' τη σκέψη:
"ευγενικές φιλοδοξίες".

Δίναμε μπουκιές στα σπουργίτια,
γεμάτοι ντροπή κι ενοχές.
Δίναμε μπουκιές στα σπουργίτια,
γιατί δεν είχαμε
     για τους ανθρώπους.

Ιανουάριος '79
από τα "Χρόνια του χαρταετού" 

Μαρία Κ.

Δε με πείραξε που ήσουν μακριά μου
μα, που δεν βρήκα ούτε μια βάρκα
στο λιμάνι
     με τ' όνομά σου.

17 / 7 / 78  Ιθάκη 
από τα "Χρόνια του χαρταετού"

Παράκληση

Ω, γυναίκα
μη λες τον σιχαίνομαι
σκέφτεται μόνο τον εαυτό του ...
Κάθε φορά κοιτώντας τις βιτρίνες
κι εσύ το ίδιο κάνεις.

Ω, άντρα
μη λες αρνιέμαι το πάθος της
γιατί είναι ψεύτικο ...
Το γιατί εσύ ζεις με δανεικά πάθη
ποτέ δεν τ' αναρωτήθηκες.

Ω, θεέ μου
μη ξαναπαίξεις με τον πηλό
     απέβη μοιραίο.

1976
από τα "Χρόνια του χαρταετού"

Μάθημα Ιστορίας

Τούτος ο περίφημος ιστορικός,
περιέγραφε τους πολέμους
με τόσο ευρηματικά μυθοπλαστικό ύφος,
που σ' έκανε ν' απορείς.

Αυτό που σφράγιζε τις μάχες,
ήταν σίγουρα το αίμα ...
Μα αυτό δεν αναφέροταν !!

1976
από τα "Χρόνια του χαρταετού"

Πρωτοχρονιά

Όμορφη νύχτα
γιορτινό το σπίτι
     στολισμένο
και το πιάνο στη άκρη,
που δεν ακούστηκε σήμερα ...
     Πιο δυνατά η τηλεόραση.

Όμορφη που' σαι σήμερα
μιλώντας μου με βλέμματα
τώρα που θέλω ένα σου φιλί,
όχι, όχι στο στόμα ...
στό μάγουλο,
     σαν φίλοι.
Γιατί σε θέλω, σε θέλω
φίλη, γυναίκα, αδελφή
     και αιώνια ύπαρξη μου μαζί.

Όμορφη νύχτα
     γιορτινή
με τα λαμπιόνια στο δέντρο
ν' αναβοσβήνουν μέσ' τις φωνές μας,
πάνω στη τράπουλα, τα κέρματα, τα ποτά,
εγώ σε θέλω
     είτε χάσω, είτε κερδίσω.

Όμορφη νύχτα
     γιορτινή
και το πιάνο στη άκρη,
που δεν ακούστηκε σήμερα.
     Πιο δυνατά η τηλεόραση.

1 / 1 / 81  Κάτω Πατήσια

Η παλιά μου γειτονιά ...

Κορυδαλλός 1960

Κορυδαλλός, διασταύρωση (Ταξιαρχών & Αθηνών, τώρα Γρ. Λαμπράκη). Η παλιά μου γειτονιά. Μια σπάνια φωτογραφία ! 1960 ακριβώς, μόλις είχα γεννηθεί. Ελάχιστα αυτοκίνητα, δίκυκλα, τρίκυκλα, άμαξες με ζώα και τα παλιά λεωφορεία με τις στρογγυλές γωνίες ... Στη γωνία δεξιά η Εθνική τράπεζα δεν υπήρχε καν και πίσω της τίποτα. Διακρίνω όμως το βιβλιοπωλείο του γέρου Κόκκαλη δεξιά και τα 3 περίπτερα που υπάρχουν ακόμα. Η Αθηνών (Γρ. Λαμπράκη), θυμάμαι σαν παιδί, ήταν το όριο. Απαγορεύονταν να την διασχίσουμε, γιατί ... θα μας πατούσαν τα αυτοκίνητα. Έτσι περιοριζόμασταν στην Ρόδου (νυν Στ. Καζατζίδη) ένα στενό πρίν. Ανάμεσα στο βιβλιοπωλείο του Κόκκαλη (δίπλα του δεν είχε τίποτα, ήταν μάντρα με πέτρες) και στο μανάβικο του Σαλίχου (μετά που τελειώνει η φωτο δεξιά). Ωραία χρόνια ... αναμνήσεις απ' την δική μας Αλάμπρα ... έτσι που λέω να συνεχιστεί κι αργότερα ... το "όλον" κείμενο ...

Μίλα μου ...

Μίλα μου για τη σελήνη,
τις μπουκαμβίλιες, τον αφρό των κυμάτων
     και τις κληματαριές του καλοκαιριού,
όσο εγώ θα γίνομαι ορειβάτης
     στη ρόγα του στήθους σου.

Άσε τον άνεμο να σε παρασύρει
     σαν γύρη από κυκλάμινο
την ώρα που μέλισσα εγώ,
χαράζω πάνω στο σώμα σου
     τα δικά μου αυλάκια τρυφερότητας.

Πες μου μια ιστορία
     για την ανακάλυψη της φωτιάς,
τον έρωτα δυο αγνώστων
     στις φυλακές της ύπαρξης,
ή για τον τρόπο που κυλάει ένα ποτάμι
και φέρνει ζωή σ' ένα χωριό
     που πεθαίνει από ξηρασία.

Μη με πιέζεις να μιλήσω.
     Θέλω μονάχα να σ' ακούω.
Τώρα που ξεχειλίζω από εσένα
και το ημίφως φτιάχνει πτυχές
ανεξερεύνητες, πάνω στο κορμί σου,
     μίλα μου.
Μίλα μου εσύ ...

Πες μου το μυστικό σου όνομα,
αυτό που έχεις καταχωρηθεί στους αστερισμούς,
ίσως και νά 'μαστε γειτόνοι
     σ' αυτόν τον ουρανό της νύχτας.

Σφάλισε τα χείλη
     πάνω στα δικά μου,
έτσι όπως κλείνουν
οι πύλες οι βαριές των κάστρων
και προφυλάσουν μέσα
     θησαυρούς και όνειρα
και νά 'ναι σε μάκρος το φιλί
     όπως η λέξη: σιδηρόδρομος.

Όταν χαμογελάς,
     χαράζει ο ουρανός καινούργια μέρα.

Μίλα μου για τους ανθρώπους
όσο μεθώ μέσ' στ' άρωμά σου,
και γίνεσαι Πυθία και Αθηνά μου
και μου μαθαίνεις ιεροτελεστία
κι ωριμότητα στα χάδια,
     έτσι συνέχισε, συνέχισε ...
 
Πες μου και γι' αυτές
     τις "άλλες" ιστορίες, που βλέπω,
μέσα στα γελαστά σου μάτια,
έτσι όπως με δαγκώνεις σαν γατάκι
και θέλω να σου κάνω παρέα
     στα κεραμίδια,
έτσι που παλεύουμε μαζί
γύρω απ' το ψαροκόκκαλο,
ποιανού θα γίνει κτήμα
     αυτός ο έρωτας ...

Μίλα μου για τη σελήνη,
     εγώ εξαντλήθηκα.

28 / 9 / 88
Στη Μανίνα Π.

Ευχές

Νησί το φθινόπωρο

Έρημη πόλη, σκοτεινή,
     φυσάει και βρέχει.
Έτσι όπως αρχίζει πάντα,
ένα φίλμ-νουάρ,
     μια νύχτα φθινοπώρου.

Ένα μεγάλο πάρτι που τέλειωσε,
     τα καλοκαίρι,
μαζεύονται τα σκουπίδια,
σκουπίζονται οι δρόμοι,
σβήνουν τα φώτα,
σφαλίζοντ' οι πόρτες
κι ακούγεται μόνο η βροχή,
     στα ρείθρα και τα λούκια.

Μόνο που λείπει ο τύπος,
που χωμένος στην καμπαρντίνα του,
ανασηκώνει το "καβουράκι",
χαϊδεύει το "κολτ" στην τσέπη,
και με βλέμμα κενό,
     κοιτάει την κάμερα.

Εδώ η βροχή
     απλά ξεπλένει τις αναμνήσεις.
Φθινόπωρο.

30 / 10 / 82

Χαμάμ (*)

Επιβλητικότητα του μυστηρίου.
Μουσική ανάμεσα σε καπνούς.
Μαγεία της ανατολής,
στα φθαρμένα καθίσματα,
     στους τοίχους, στα ψηφιδωτά ...
Κάποια φαναράκια κρεμαστά
κι ένας φόβος - έκπληξη :
κάτι θα πεταχτεί στα ξαφνικά
     μεσ' απ' τις καμάρες.
Χανούμισσες ή άντρες με σπαθιά ?

Ζεστασιά του φορεμένου,
χαμόγελα κι οχλοβοή,
     ζω κι εγώ στο φίλμ,
ρόλοι και σκηνικά,
τα βλέμματα ψάχνονται,
     κιλίμια και μπερντέδες.
Μια αργή μουσική, π' ερεθίζει
κι ο θόλος στο ταβάνι, 

     με γυάλινες τρύπες.
Χύνεται μέσα, ένα χρυσό φεγγάρι.
     Ανέλπιδο.

Αισθητική που με ζαλίζει,
     λαμποκοπούν τα μπακίρια.
Χορεύω άπληστα,
καθώς δυναμώνει ο ρυθμός
κι όταν σωριάζομαι στα πλακάκια ...
     πόσο βαρύ, τελικά,
το χρυσάφι του φεγγαριού.

30 / 10 / 82

(*) ήταν κάποτε καφέ-μπαρ στην Κω

Σεληνιακό-Ινιακό της Κω

Δεν υπάρχω - χω - ω,  δεν.
Για την προέκταση της ζωής σας.
Πλαστοποιώ τη γνωριμία.
     - Καλημέρα !
Τοπίο δεν, δεντρόφυτο.
     Ένα κρακ των δακτύλων.
Στην ευθεία του τοίχου καθισμένος,
     ή σχεδιάζοντας μισό καράβι στην άμμο,
μισή ζωή σαν φλύδα από πεπόνι,
όταν η υπόλοιπη αφήνεται να εννοηθεί,
     ή μέλλει να προεκταθεί ...

Δεν ζω - εγώ - ω, δεν.
Για τις ανόητες σκιές της νύχτας.
     Χρωματισμούς ανάλογους, έχω.
Τώρα που σημαδεύω με το τσιγάρο
τη σκιά μου (στόχο) χρατς !
     και σχίζω το περιτύλιγμα μου,
μια και διατηρούμαι και σε μη σκιερό μέρος ...
έτσι που όταν μισώ, μισό φεγγάρι,
συμπληρώνω νοερά μισό ήλιο
     με χθεσινή ημερομηνία λήξεως.

Δεν εννοώ - νοώ - ω, δεν.
Να σας χρωστώ ακόμη χάρη,
για carte-postale πλαισιωμένα όνειρα,
     που διαφέντευε ή ανάγκη.
Κλεισμένος φωνάζω. Αντήχηση. Εγώ.
Σε μια φέτα από πολιτεία.
Τις μέρες που ...
     Moto-mind - Τρακάρισμα.

Δεν θέλω - λω - ω, δεν.
Να έχω νήμα απ' την ζωή σας.
Μου φτάνει μιά χορδή, μια μολυβιά
     και χαρακώνομαι - Γεωμετρία.
Όταν μισώ, μισό το χέρι σας,

σας δίνω το δικό μου - Χειραψία.
     Ή φως από ηλεκτροκόλληση.
Αν ζούμε, είμαι ναι - Συμφωνία.
Νησί που δεν, καθοριστικότητα.
Φύση που πάλλεται - Ναυτία ...
     και δεν είναι εν, ναι, το ναδίρ.

9 / 8 / 82  Κως

Πριν και μετά (No 2)

Τέλενδος 2006 (φώτο Μ.Φ.)

Τέλενδος 2014 (φώτο Μ.Φ.)

Πριν και μετά ! Ή αλλιώς ... πως ένας μόνος του, Τελενδινός (με τα χεράκια του),
έδωσε ζωή σε ένα ετοιμόρροπο απ΄την φθορά, ξωκλήσσι.
Του αξίζουν χίλια συγχαρητήρια !!!

Στο Τέξας της Τελένδου ...

Κάλυμνος - Τέλενδος  Αυγ. 2016 (φώτο Μ.Φ.)