Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένος ο Νέος Χρόνος !

(Σημ.) Βρήκα και φάρο χριστουγεννιάτικο ... δεν παίζομαι !!!

Roger Waters Takes on Syrian White Helmets, Thought-Control ...

“What we should do is go and persuade our governments not to go and drop bombs on people. And certainly not until we have done all the research that is necessary so that we would have a clear idea of what is really going on.” (Roger Waters) ... Μια είδηση (αν και παλιά) που εμένα προσωπικά δεν με εξέπληξε, χρόνια τώρα παρακολουθώ την πορεία του συγκεκριμένου μουσικού (και ανθρώπου γενικά) και πάντα το έβλεπα ότι η "ψυχή" του ήταν για περισσότερα ... 

Απλά να πω μόνο, ότι γι' αυτό ήταν και είναι ΜΕΓΑΣ !!!

Η είδηση εδώ: https://www.mintpressnews.com/pink-floyds-roger-waters-takes-on-syrias-white-helmets/240639/

(Σημ.) Η όλη πορεία του, (σαν μουσικός, ή ασχολούμενος με τα "κοινά") είναι για πολλές προεκτάσεις και πολλή συζήτηση, που δυστυχώς δεν χωράνε σε ένα blog σαν το δικό μου ... Θά' θελα, αλλά προς το παρόν, είμαι μόνο ένας ακόμα μικρός θαυμαστής του. Ίσως στην άλλη μου ζωή να γράψω, ένα βιβλίο γι' αυτό ...

Peter Hammill & Van Der Graaf Generator

  Αειθαλής και πρωτοπόρος, μοναδική φωνή και ηγετική προσωπικότητα των Van Der Graaf Generator, ο Peter Hammill, εθνικός θησαυρός κατά τον βρετανικό τύπο και μια φωνή αναγνωρίσιμη, ευέλικτη και εκφραστική, βγαίνει και πάλι στον δρόμο έχοντας στο ενεργητικό του παρακαταθήκη δισκογραφίας με τους Van Der Graaf Generator και σόλο δουλειές - τα οποία, μάλιστα, εκτυλίσσονταν σχεδόν παράλληλα μέσα στα χρόνια. 

  Συνοδοιπόρος των ομοίων του, εμβληματικών Robert Fripp (King Crimson), Tony Banks (Genesis) και Chris Squire (Yes), ο Hammill μέσα στη μεγάλη, θαυμαστή του πορεία κατάφερε να αλλάξει θεαματικά την έννοια της πρωτοτυπίας. 

  Η δημιουργικότητα και η καλλιτεχνική του έμπνευση είναι παροιμιώδεις, όπως και η ανήσυχη, πολυδιάστατη μουσική του δραστηριότητα των 50 ετών: η στιχουργία του (με ιδιαίτερο νοηματικό βάθος και ένταση) και η άνεση με την οποία πειραματίστηκε με διάφορα genres (φλέρταρε με την musique concrete, προέβλεπε το punk, αγκάλιαζε το new wave και επεκτείνονταν από το progressive rock μέχρι το proto-punk και την όπερα), στρατολόγησαν ακόμα και θρύλους του ροκ μεταξύ των θαυμαστών του. 

  Ο John Lydon πίστευε χαρακτηριστικά πως «πρόκειται για έναν μέγα πρωτοπόρο που δεν έχει λάβει την αναγνώριση που του αξίζει - είμαι βέβαιος πως ο Bowie, για παράδειγμα, του χρωστάει πολλά». Τόσο ως πυρήνας και ιδρυτής των Van Der Graaf Generator όσο και ως solo artist ο Hammill δεν κυνήγησε ποτέ την εμπορική επιτυχία, καθώς τον ενδιέφερε πρωτίστως η καλλιτεχνική αρτιότητα. 

  Η μπάντα ήταν γνωστή για τις περισσότερο σκοτεινές κατευθύνσεις της και τα λιγότερα κιθαριστικά σόλο σε σχέση με το prog rock όπως το γνωρίζαμε μέχρι τότε, ενώ τα θέματα των τραγουδιών που τον γοήτευαν πάντα ήταν η θνητότητα και η απομόνωση - η δε μοναδικότητα της φωνής του γέννησε τον χαρακτηρισμό «αρσενική Nico».

  Οι ζωντανές του εμφανίσεις αποτελούν ξεχωριστό, συναρπαστικό κεφάλαιο, μια εμπειρία «για ακροατές που δεν ήρθαν εδώ για να μιλάνε μεταξύ τους» με συνδυασμό απροσδόκητων ενορχηστρώσεων και χορταστικών setlists από όλες τις περιόδους της καριέρας του, που γεννούν συγκρίσεις με άλλους σπουδαίους performers όπως ο Syd Barrett και ο Scott Walker. 

  Με τη φωνή του να δεσπόζει ως το βασικότερο όργανο έκφρασής του, πάνω και από τις συνθέσεις και τον στίχο, ο Hammill πολλές φορές περνά από όλες τις φάσεις της δημιουργίας του, τους πρώιμους αλλά και τους μεταγενέστερους Van Der Graaf Generator και το «μοναχικό» songwriting του που απογειώνεται με το ανακάτεμα μελωδικών ψιθύρων και εκρηκτικών ουρλιαχτών. (*)

(*) Τα σχόλια εκ του τότε Τύπου ...

(Σημ. 1) Το βίντεο είναι από μια παλιά συναυλία, του 2005. 

(Σημ. 2) Στις 8 Μαρτίου 2018, ήταν εδώ στο Gagarin (Αθήνα) και τον είδα, δυστυχώς μόνο του (χωρίς τους Van Der Graaf) αλλά ... δεν πειράζει !

Virtual Reality

Η "αριστερά" ήταν πάντοτε η μηχανή
που μετέτρεπε το τίποτα σε κάτι.
(σαν μια νέα θρησκεία, 
      σου υποσχέθηκε μια παγκόσμια ισότητα).
 
Η "δεξιά" ήταν πάντοτε η μηχανή 
που μετέτρεπε το κάτι σε τίποτα.
(σαν μια προ-υπάρχουσα θρησκεία, 
που υποσχόταν επίσης, 

     μια παγκόσμια ισότητα).

Κι όμως, κανένας δεν είδε την μηχανή !

Κι όμως, όλοι μονίμως βλέπουν το δάκτυλο ...
     αλλά ποτέ ΑΥΤΟ, που δείχνει το δάκτυλο !

Τελικά ποιός αγωνίζεται, για ποιόν ?
Όταν όλοι ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα ?


6 / 12 / 18

Επιτέλους και ολόκληρη η υπέροχη αυτή συναυλία !

Nick Cave & The Bad Seeds

Faliro Sports Arena (Tae Kwon Do), Athens 16/11/2017

Επιτέλους και ολόκληρη η υπέροχη αυτή συναυλία !!!

Εξαιρετική αφιέρωση στον Giorgos και στη Fay ... που το ζήσαμε εκεί !

Αναποφάσιστα ...

Τις νύχτες σχηματίζω αριθμούς
στο καντράν του τηλεφώνου,
με κατεβασμένο ακουστικό
     αναποφάσιστα ...

Μέρες, μήνες, χρόνια τώρα
     αναποφάσιστα ...

Αλλά ούτε χτυπάει.
Μάλλον αναποφάσιστοι
και οι άλλοι,
και οι άλλες
     και όλοι ...

Μέρες, μήνες, χρόνια τώρα
     αναποφάσιστα ...

21 / 2 / 83

Αξίωμα

Σε τι χέρια
     παραδίδεις τον ύπνο σου,
σημαίνει:
     εμπιστοσύνη.

25 / 11 / 82

Τρια φεγγάρια

Τρία φεγγάρια ολόγυρα
- έτσι το θέλησες -
     τρία φεγγάρια.
Τη νύχτα που ο ουρανός
τραπέζι σχεδιαστηρίου,
     να παίζεις με τ' αστέρια.

Καιρός, που η ματιά ένα ταξίδι
κι ο θόλος μαύρος σαν βυθός,
όταν το όνειρο το παιδικό
σου υπαγορεύει:
λεπίδι να τον σχίσεις ...
Δες! Δεν προβάλει φως.
Όχι, δεν σχίζεται το σκοτάδι.

Κι όταν τα μάτια εγκαταλείπουν
την περιπλάνηση,
τα τρία φεγγάρια σου
     αγκαλιαστά,
στη νύχτα
     που δεν είχε φεγγάρι.

21 / 11 / 82

Αλληλογραφία στη βροχή

Γυρεύεις νερό ?
Να! η βροχή στα χέρια μου και πιες.
Άφησε πίσω εκείνες τις στιγμές
     που 'ναι καράβια που σφυρίζουν.
Κάλεσε το τοπίο πιο κοντά,
το βλέμμα ακολουθώντας τα βουνά.
Δες πως χαράζει μακρινά, μια άλλη ζωή.
Βλασταίνει η φαντασία,
     μεγαλώνει.

Γυρεύεις ελπίδα ?
Να! το ουράνιο τόξο δες.
Ο άλλος μισός του κύκλος, βρίσκεται μέσα σου.
Είναι μονόκερως που ξεπηδά, η κάθε λέξη.
Βλέμματα που ρωτούν, όταν ανοίγεις το παράθυρο.
Οράματα ντυμένα την διάσταση
     για τον δικό σου μύθο.

Γυρεύεις φωνή ?
Να κρίνεις ή να τραγουδήσεις ?
Ποια ελευθερία ακμάζουσα σου γνέφει,
     να σατυρίσεις τη ζωή ?
Άδειασε τη σκέψη, απ' τα ανθρώπινα σύνολα.
Αυτή η κιθάρα γυρεύει χέρια να την χαϊδέψουν.
Κι είν' η γραμμή που χάραξες στο χώμα, η αφορμή,
     όμως ή θέληση γεννάει την πορεία.

Κι όταν γυρεύοντας εμένα, δε μ' αντικρίζεις,
μια παλάμη όνειρα, κάκτοι στη γυάλα διατηρημένα,
είναι που έγινα διάφανος πολύ,
ξεχασμένη αλληλογραφία στη βροχή
     και δεν φαίνομαι.

20 / 11 / 82

I love these songs, "συν τοις άλλοις" ...

Πανσέληνος

Όσο γράφω,
ένα φεγγάρι προσφιλές, σαν κόσμημα στο χέρι,
χείλη σκασμένα πετρώματα, αλλόκοτα σχήματα
κι ύστερα να τα κοιτάς, σαν δάκρυα ζώου,
τα σύννεφα, 'μπρός στο φεγγάρι
κι ο θόλος κύκλοι, που "γιατί" δεν είχαν,
υπήρχαν
     σαν στήθος κοριτσιού
ανάλογα αισθήματα με τον οργασμό,
γρανάζι που κίνησε την φαντασία
όσο γράφω, όσο αγγίζω,
     τα όσα ζω.

Όσο γράφω,
η νύχτα να τρέχει πίσω μου,
άλογο, μαύρο σύννεφο,
πάνω από κορφές βουνών
     με μια βιασύνη,
που κάνει δράκους του "γελοίου" τις σκιές,
σαν πουλιά που στάθηκαν
πάνω στο χώμα το υγρό
     (απ την χθεσινή μπόρα),
έτσι που λέω να μην τραγουδήσω,
η μια σιωπή να βρεί την άλλη,
την νύχτα την αιώνια,
τώρα που είναι υπόγειες οι φωνές,
θεατρικά ανδρείκελα
     μέσα στα μάτια μου,
όσο γράφω,
     μελάνι που ... σύμβολα,
ορθώνονται να με κρίνουν.

30 / 9 / 82

Σουρεαλιστική προσ-γείωση

"Τέσσερα μάτια
είναι μια γνώμη παραπάνω
     απ' τη μία".
σου είπα ...

"Ρε, μπας κι είσαι ερωτευμένος" ?
μου  είπες ...

Πίκρα και γείωση ...

11 / 9 / 82

Καμάκι

Εσείς ξέρετε!
Εγώ μοιράζω παντού
τα ερωτικά μου χαμόγελα,
     τις πονηρές μου ματιές.
Εσείς ξέρετε!

Κοιτάτε ανήσυχα τριγύρω.
Αναρωτιέστε τι θέλω.
Ίσως και νά' χετε ενοχληθεί ...

Δεν υποχωρώ.
Εσείς ξέρετε!
Αν τελικά θα ενδώσετε,
     δεσποινίς μου.

28 / 5 / 82

Νάρκισσος χρωματιστός

Caravaggio - Narcissus

 
Απλώνεσαι.
Κάτι καινούργιο ρέει μέσα σου,
του δίνεις πολλά ονόματα,
     τελικά δεν ξεκαθαρίζεις ...
Συμπάθεια είναι, εξάρτηση, ανάγκη ?
Μονάχα χρώματα.
Σήμερα ήσουν ωχρός.
Δεν τρως τίποτα τελευταία.
Αδιαφορείς.
Είναι το μαύρο της καρδιάς σου
     που τα επισκιάζει όλα.

Ύστερα σε φιλώ σταυρωτά
σαν επιστήθιος φίλος,

     στον καθρέφτη
και μου λες :
"Μόνο εσένα έχω ρε Μάρκο,
Κράτα λίγο ακόμη" μου λες ...
     Αλλά δεν ησυχάζω.

Απλώνεσαι μονάχος.
Εσύ κι ο ίσκιος σου.
Εγώ κι η θλίψη μου
     μέσα στα χρώματα.

Έτσι, την μοναξιά
     την αποφεύγω ...

28 / 4 / 82

Ευπειθώς αναφέρω ...

Το μόνο που με στεναχωρεί,
είναι :
ότι η ζωή κυλάει
     χωρίς να μετέχω.

10 / 10 / 81
Τρίπολη - φαντάρος

Αντίπαρος - Αυγ. 2018

Αντίπαρος - Αυγ. 2018 (φωτο Μ.Φ.)

Αντίπαρος - Αυγ. 2018 (φωτο Μ.Φ.)

Αντίπαρος - Αυγ. 2018 (φωτο Μ.Φ.)

Αντίπαρος - Αυγ. 2018 (φωτο Μ.Φ.)

Αντίπαρος - Αυγ. 2018 (φωτο Μ.Φ.)

Αντίπαρος - Αυγ. 2018 (φωτο Μ.Φ.)

Αντίπαρος - Αυγ. 2018 (φωτο Μ.Φ.)

Νήσοι Άνω & Κάτω Φηρά - Αντίπαρος

Νήσοι Πάνω Φηρά ή Κάβουρας και Κάτω Φηρά ή Διπλό - Αντίπαρος Αυγ. 2018 (Φώτο Μ.Φ.)

Νήσοι Πάνω Φηρά ή Κάβουρας και Κάτω Φηρά ή Διπλό - Αντίπαρος Αυγ. 2018 (Φώτο Μ.Φ.)

Ερώτημα

 
Πλασμένοι κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση.
Κι όμως δεν γίναμε και εμείς θεοί.
Ζήτημα χαλασμένης μαγιάς ?

3 / 11 / 82

Φωνές της νύχτας

Ι.
Ένα παραδοσιακό μπλούζ
(θα' λεγε κανείς)
     στη φυσαρμόνικα,
μοιάζουν οι φωνές της νύχτας,
καθώς μια σαύρα χασμουριέται
κοιτώντας την αργή εκθρόνιση της μέρας
     μεσ' απ' τις φυλλωσιές,
εκεί που
οι κόγχες της πέτρας
εικόνα στατική
     κομμάτια ασβεστόλιθος
γραμμένα σημάδια και ημερομηνίες.

'Υστερα υγρασία.
Η κάφτρα του τσιγάρου στο σκοτάδι.
Σκέψεις πλεγμένες σταυρωτά.
Νησιώτικος καμβάς.
Ενετικά χαλάσματα.
     και βάλτοι και κουνούπια.

ΙΙ.
... και μια ορχηστική jazz
(θα' λεγε κανείς)
     στο σαξόφωνο,
μοιάζουν οι φωνές της νύχτας,
καθώς ένα αστέρι πέφτει
     στο πέρας του δρόμου,
π' ελίσσεται σα' φίδι μες' τις πλαγιές,
μ' άσπρες κουκκίδες
     τα φώτα των σπιτιών,
κι αντικρινά, μαύρα μοναχικά δέντρα
     σαν πίνακας που μυρίζει χλωροφύλλη.

Ύστερα Κυριακή.
Οι νότες δεν έβγαιναν σωστά.
Χτυπούσε το τηλέφωνο, ο άνεμος τα δέντρα,
τα φτερά των πουλιών μεταξύ τους
και μια εφημερίδα που κόλλησε στο τζάμι
μού 'κρυβε τη φεγγαράδα.

Μαζεύομαι απ΄την ψύχρα
με σκέψεις λευκές
     ν' ατενίζουν την θάλασσα.
Δύο  και τέταρτο, νυσταγμένος.

ΙΙΙ.
... κι ένα συμφωνικό ροκ
(θα' λεγε κανείς)
     στη κιθάρα,
μοιάζουν οι φωνές της νύχτας,
καθώς χτυπούν οι θαμώνες
τα χέρια, στο τραπέζι
     στο κοντινό καφενείο,
με ποδοσφαιρικούς διαλόγους
     που κολυμπούν στο τσίπουρο
όταν συγχρόνως θορυβούν σαν βήχας
μεταλλικά βαρέλια
     που συστέλλονται.

Ύστερα στο σκοτάδι
καταγράφοντας τούτες τις αισθήσεις
κάτω από ένα λουστραρισμένο ουρανό,
στην ιστορία αυτού του τόπου,
λαμπιρίζουσες πανοπλίες που σκορπάνε
- στ' αυτιά μου τα υποταγμένα -
χιλιάδες ήχοι, συν τα λόγια σας
- που τόσο κουράστηκα ν' ακούω -
μέσ' στο μυαλό μου ...

Κοίτα, που φέρνω δειλά
     τη φυσαρμόνικα στα χείλη νοερά,
δεν ξέρω να παίζω
(θα' λεγε κανείς) ...
μα είναι οι ήχοι της ζωής
     που με μπερδεύουν.

8 / 5 / 82 - Κως (φυλάκιο Πόρτες)

Camping

Κοιμόμασταν κάποτε αγκαλιά
     τα καλοκαίρια, στην παραλία
και χωρούσαμε κι οι δυό
σε ένα μόνο sleeping bag
     στον ήλιο,
που μύριζε πεύκο και αλμύρα,
     στην άμμο,
στη θάλασσα του έρωτα ...
Τώρα μια κάποια φωτογραφία
     δεν τα θυμίζει όλα.

7 / 5 / 82