Χτυπάει η καρδιά

Αίγινα (φώτο Μ.Φ.)

Χτυπάει η καρδιά,
κι ο Έρωτας είναι ασθένεια,
     που χρίζει θεραπείας.
Γυμνά κορμιά ενώνονται
και δεν γνωρίζουν
πως βρέθηκαν εκεί,
     πως πάνε παραπέρα ...
Παίρνουν την γνώση
από τους σύγχρονους θεούς
     που λένε για την μόδα.
Χαζεύουν στις βιτρίνες
το αίτιο και το αιτιατό
     και ήσυχα πάνε για ύπνο.

Κι είν' ο καφές του πρωινού
- της άλλης μέρας -
που όλα τα χωνεύει
     και όλα τα ξεχνά.

Κι ύστερα πάλι απ' την αρχή
χτυπάει η καρδιά,
στον ίδιο τόνο της μουσικής,
στην ίδια βιομηχανία παραγωγής
     ... συναισθημάτων.

Κι είναι πάντα ο καφές,
     νοθευμένος με γάλα ...

Σκληροί καιροί

Αίγινα - Αγ. Μαρίνα (φώτο Μ.Φ.)

Σκληροί καιροί κι απρόβλεπτοι.

Σαν ελικόπτερο
που περιπολεί για πυρκαϊές,
     μια μάνα επιβλέπει :
ένα παράλυτο παιδί που παλεύει,
να χτίσει στην άμμο,
     τα δικά του κάστρα.

Μια θλίψη σπαρταράει στο δίχτυ,
     σαν ψάρι δεκτικό στη μοίρα του.

Εδώ στον ήλιο, τη θάλασσα,
     π' όλα είναι γυμνά, ξεκάθαρα ...
λες, δεν έχει τέλος η εναλλαγή,
     αδυνατείς να περιγράψεις χρώματα,
ένα μοτίβο συνεχές,
σε χωριάτικη πλεγμένη κουρελού,
     τα συναισθήματα μπερδεύουν,
μα, μήπως έτσι,
     δεν είναι κι η ζωή ?

Σκληροί καιροί κι απρόβλεπτοι.

Στην Αίγινα

Αίγινα (φώτο Μ.Φ.)

Μια πτυχή γεμάτη χρώμα,
ένα φευγαλέο άρωμα,
μια δέσμη φως,
αργές κινήσεις, 
με χάρη η αφή,
πετώ της θάλασσας νερό
στη θάλασσα,
στο ήχο του νερού
     ησυχάζω ...

Ευτυχώς δουλεύουν ακόμη
     οι αισθήσεις μου,
είμαι εδώ, με νιώθω,
νόμιζα προς στιγμήν
     πως χάθηκα,
τελικά, δεν ονειρεύομαι ...
     ή μήπως όχι ?

Δεν ξέρω τι Αίγινα !

Η χαρά είναι κολλητική ...

Χρονογράφημα

 

     Ήμουν τόσο φορτωμένος από σκέψεις, που είπα να βγω να κάνω τον γύρο της πλατείας. Να ξεθυμάνω απ' όλα αυτά τα συναισθήματα που είχα μέσα μου. Κοίταξα το ρολόϊ, 2 και τέταρτο, ξημερώματα. Δεν με ένοιαζε. Καλοκαιράκι Σαββάτου ... Κατέβηκα τη σκάλα, άνοιξα την πόρτα της πολυκατοικίας, είδα δεξιά μου δυό νεαρούς (τ' αγόρι να έχει σχεδόν "στραγγαλίσει" το κορίτσι και να φιλιούνται) ζευγαράκι δηλαδή στα σκαλιά, πέταξα ένα "καλησπέρα", να σπάσω την έκπληξη και με γοργά βήματα έφτασα στην πλατεία.

     Δεν πήγα αμέσως προς το περίπτερο, έκανα τον κύκλο με την ησυχία μου, έκοψα κίνηση "τι παίζει" στα μαγαζιά και ξαναβρέθηκα στο περίπτερο. Πήρα τσιγάρα καλού-κακού, χάζεψα τριγύρω και έκατσα σε ένα παγκάκι να σκεφτώ, τις δυο ώρες που μιλούσα με το "αμόρε" μου στο τηλέφωνο. 

     Μου ήρθε αμέσως η σκέψη, ότι ο έρωτας αυτός, δεν ήταν για να ξενυχτίσω, αλλά για να κτίσω τη μέρα ... και πήρα τον δρόμο του γυρισμού.

     Στα σκαλιά, ήταν ακόμα το ζευγαράκι. Ακόμα το ψάχνανε με τα φιλιά. Έβγαλα τα κλειδιά και όπως άνοιγα την πόρτα, γύρισα δεξιά (δεν ξέρω τι μού 'ρθε) και τους είπα όλο υπονοούμενο κι αυθόρμητα : "Καλός ο έρωτας, αλλά μην ξεροσταλιέζετε έτσι, θα σας πιάσει δίψα"... κι άφησα τη πόρτα να κλείσει πίσω μου. Με κοίταξαν μ' απορία του στυλ ... "τι είπε τώρα ο τύπος", μα εγώ ανέβηκα στο σπίτι γοργά κι αθόρυβα και πήγα αμέσως στο ψυγείο. Πήρα ένα πλαστικό εμφιαλωμένο μπουκάλι κρύο νερό, απ' αυτά που είχα μέσα και ξανακατέβηκα στην είσοδο. Άνοιξα την πόρτα και τους έδωσα το νερό λέγοντας: "Συγνώμη που δεν έχω πλαστικά ποτηράκια" και ξανάκλεισα την πόρτα ανεβαίνοντας.

     Γύρισα λίγο πίσω το βλέμμα και είδα και άκουσα το γέλιο τους, να με συνοδεύει σε όλη τη σκάλα, ως το σπίτι και πολύ ακόμα ... Αυτό το γέλιο τους ήταν τόσο αληθινό, που απ' τη μια το χάρηκα, αλλά ακόμα το σκέπτομαι : το πως και πότε θα βγω απ' το σπίτι, μια και το κορίτσι ήταν απ' την δική μας πολυκατοικία και τώρα δεν ξέρω τι θα έχει μεταφερθεί σαν "ράδιο αρβύλα" σε όλη τη γειτονιά (για μένα) και ακόμη γελάω !


(Υσ.) Έχω ένα "θεματάκι" με τις πόρτες (κλειστές ή ανοιχτές και γενικά), απ' τα παλιά τα χρόνια και πρέπει να το συζητήσω, με κανένα "ειδικό" τελικά ! Αλλά και το κείμενο πλαγίως, παραπέμπει σε παλαιότερο χρονογράφημα - συνέχεια με τίτλο : "Ανοιγοκλείνοντας τη μεσόπορτα". Άλλωστε γραφτήκαν με μια μέρα διαφορά ... Κανέναν καλόν ψυχολόγον ξέρετε ?

Το χάδι

Αυτός που ξέρει, αυτός που νιώθει ...
α ν α τ ρ ι χ ι ά ζ ε ι  σ' ένα χάδι,
     γιατί οι αισθήσεις του  α ν ο ι χ τ έ ς !

Σ' αυτήν την τρισάθλια, κανακεμένη
και νεκρή εποχή,
     το χάδι είναι άρνηση και τίποτα.

Πόσο μάλλον, όταν το χάδι,
     είναι μήνυμα στο κινητό !  

Θυσία και καημός

Πιόνι στο Ε4.
Προετοιμασία για έξοδο.
Στο πρόσωπο, οι χαρακιές του χρόνου.
Όχι τόσο για την νίκη,
     πιο πολύ, για το άθλημα ...

Ίππος στο Ζ3.
"Ο παλιός, είναι αλλιώς".
Αλλά πόσο παλιός
     και πόσο αλλιώς ?
Εγώ πάντα τα ίδια έκανα ...
     προβλέψιμη η ζωή μου.

Αξιωματικός στο Γ4.
Σκοπός δεν είναι να πεθάνεις
     για το "κέντρο",
αλλά να "κρατήσεις" το κέντρο,
     τις ισορροπίες ...
Για τη ζωή, τη γνώση, η θυσία.
Σ' αυτή την εποχή θανάτου,
     τουλάχιστον μην πας αδιάβαστος.

Πιόνι στο Β4.  (*)
Πρέπει ν' αποτρέψω
     την δολοφονία της ψυχής
κι η ψυχή σε τούτη τη σκακιέρα της ζωής,
     είναι ο ανίσχυρος βασιλιάς.

Στην πραγματικότητα,
δεν έχω και βασίλισσα να με προστατέψει,
     "συν τοις άλλοις" ...


(*) Οι κινήσεις είναι από το "Γκαμπί του Έβανς".  
Άνοιγμα στο σκάκι, όπου γκαμπί είναι η θυσία και Έβανς αυτός που το εφηύρε.

Αν το τέλος είναι αυτό ...

Λεν πως όταν γερνάς, κοιτάς την ζωή προς τα πίσω ...
Λεν πως ένα τραγούδι, μπορεί να σε χαρακτηρίζει σαν σημαία όλη σου τη ζωή ...
(έφηβος το τραγουδούσα στην κιθάρα μονάχος, σαν να το είχα γράψει εγώ).
Λεν πως τα πάντα ξεχνιούνται και τίποτα δεν μένει ... Μα είναι ψέμα !

Αν υπάρχει ένα τέλος ... σίγουρα, ΔΕΝ είναι αυτό !

Πτήση 13

Έχω βγάλει εισιτήριο
     για το παρελθόν.
Η πτήση 13 θα φύγει σε λίγο.
Στο γκισέ μια όμορφη μελαχρινή
     μού 'δωσε οδηγίες, για το ταξίδι.
Μια άλλη έξω, αποχαιρετά με το βλέμα,
     "την Αλεξάνδρεια που χάνει"...

Τώρα στην αναμονή,
κοιτώ ένα μικρό καλαθάκι αχρήστων,
     δίπλα μου.
Έχει πολλά μυγάκια, τελικά,
το πτώμα της φιλοσοφίας 
     που αφήνω ...
σε τούτο το ανάρμοστο παρόν.

2 βιβλία ...

Kaι 2 ακόμη βιβλία, σε pdf, του Aldous Huxley αυτήν την φορά.
Είναι " Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος" και "Ο πίθηκος και η αλήθεια" σε μία έκδοση μαζί.

https://docs.google.com/file/d/0B-6_L8q1CAqiaXRscG5HVTFhMlU/edit 

Και λίγη μουσικούλα ..

Μετά το Bolero του Ravel, άξιος συνεχιστής της παράδοσης της ενατένισης, 

(του αργού βρασμού, ως την έκρηξη), ο ένας και μοναδικός ... Miles Davis (σε σύνθεση του Gill Evans) !

Πτώση νοημοσύνης

Τώρα θέλω όλοι, σαν καλά "παιδάκια",
να γράψετε μιαν έκθεση με θέμα : 
"Πτώση της Νοημοσύνης".

Η ανάπτυξη ας γίνει στα εξής βασικά :
1) Τι σημαίνει νοημοσύνη και πότε έχουμε "πτώση".
2) Που ακριβώς την συναντάμε και που όχι ?
3) Τι επιπτώσεις έχει στα περαιτέρω (μέλλον) ?


(Υσ.) Άντε γιατί πολύ μου τα ζαλίσατε,
με την λογική του παραλόγου !

Παιγνιόλογο

Tο "παιγνιόλογο" είναι άραγε
το αντίθετο του λογοπαίγνιου ?

Αναρωτήσου πριν απαντήσεις
κι απάντα πριν ρωτήσεις !

Μέχρι ν' απαντήσεις στο πρώτο ερώτημα,
σκέψου την δεύτερη απάντηση.
Κάπως έτσι, ο κύκλος ΔΕΝ τελειώνει.

Εδώ μας έχουν καταντήσει ...

Βρέχει θλίψη

Αυτό που "είμαι",
     περπατάει αδιάφορο στο πλήθος.
Παίρνει το Metro
     και κατεβαίνει σ' άγνωστα μέρη.
Αγγίζει τα χρώματα,
συμφιλιώνεται με τους ήχους,
     χορταίνει αισθήματα, ερωτεύεται
κι ύστερα χαμηλώνει το βλέμμα
     και κλαίει βουβά.
Απόμερα στη μοναξιά,
     αυτο-γελοιοποιείται.

Αυτό που "είμαι",
     περπατάει αδιάφορο στο πλήθος.
Παίρνει το τρένο της επιστροφής
     και γυρνά στη "φωλιά" διαλυμένος.
Κομμάτια, αυτό που "είμαι".
 
Δεν είναι καιρός για εξόδους.
     Βρέχει θλίψη.

Α & Ω

Φωτο (Μ.Φ.)

Ένα "Α" (άλφα) γκρεμοτσακίζεται
     απ' τα βράχια.
Διαλυμένο πια, κυλά στη θάλασσα.
Δεν έχει κύμα, ήρεμο ηλιοβασίλεμα.
Τοπίο που δείχνει την δυναμική του
     μέσα στον χρόνο.
Κάτι πεύκα λικνίζονται,
     επηρεάζομαι και χορεύω,
όσο η ζωή χτυπά άκαιρα το ρολόϊ της,
χορεύω στους θάμνους, στις πέτρες,
στα ματωμένα μονοπάτια,
     τα χαραγμένα στη φλέβα, στη σκέψη
κι ένα "Ω" (ωμέγα) γεννώ
     που σβήνει στη θάλασσα,
κι ήσυχα σαν κύβος ζάχαρης στο καφέ,
     κοιμούνται τώρα και διαλύονται,
το Α και το Ω μου,
     μέσα στη νύχτα της ζωής μου.

Πρώτες δειλές αποδράσεις

Σαρωνικός - Λομβάρδα - Αγ. Μαρίνα (φώτο Μ.Φ.)

Σαρωνικός - Βουλιαγμένη - Καβούρι (φώτο Μ.Φ.)

Σαρωνικός - Σαρονίδα (φώτο Μ.Φ.)

Μια 'νείπωτη στιγμή

Της άρεσε από παλιά ο Καβάφης,
     της άρεσαν κι οι "φίλοι" απ' τα παλιά ...
τώρα δύσκολα μαζεύει την σκέψη,
     σ' αυτόν τον χειμώνα χωρίς καλοριφέρ.
Έστρωσε στο κρεβάτι ότι κουβέρτες είχε,
έβγαλε όλα της τα ρούχα
     και χώθηκε γυμνή στη θαλπωρή.
Επικεντρώθηκε σε σκέψεις θετικές,
μηχανικά το χέρι κύλησε, ανάμεσα στα πόδια
     κι άρχισε να απαγγέλει, μ' ηδονή :
"Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες" (*) ...

Κι ύστερα με σιωπηλά κλάματα και με λυγμούς,
     την βρήκε το πρωί.


 (*) Απόσπασμα από το ποίημα "Θυμήσου, σώμα" του Κωνσταντίνου Καβάφη. 

Στην φίλη Μαρία (που μου το εκμυστηρεύτηκε) ...

Σε τρείς πράξεις

Τη μια στιγμή,
τα πουλιά
     πίνοντας νερό,
στο συντριβάνι του πάρκου.

Την άλλη τρομαγμένα,
φτερουγίζοντας πάλι
     στα δέντρα,
καθώς ένα παιδί
πετάει πετραδάκια,
     στο τρεμάμενο νερό.

Έτσι απλά,
δυο σκηνές επιβίωσης
     κι ένα παιχνίδι.

Ένας χωρισμός

Τη φιλούσε στα μάτια.
Εκείνη έκλαιγε.
Εκείνος κάπνιζε κι έβηχε.
Φεύγοντας εκείνος, 
έφτυνε ...
     τα δάκρυα της.


Από "Τα χρόνια του χαρταετού".

Προστάτις πατρίς

Της "Ιστορίας" ομπρέλα
     Ελλάδα,
δέχτηκες τη βροχή,
μα σκέπασες μόνο
     τους νεκρούς σου.
  

Από "Τα χρόνια του χαρταετού".

Μελτέμι άδηλον

Αλήτης άνεμος
το 'ματοβαμμένο χέρι της συγνώμης
     κι ένα τροπαιοφόρο μήνυμα.
Στιγμές που τσάκισαν το χελιδόνι στην πόρτα
     και στο κουφάρι του, φώλιασαν τ' άστρα βιαστικά.

Γυρνώντας απ' τους δρόμους τρομαγμένοι
στις φέτες του περίσσιου φεγγαριού
της σκέψεις τα περπατήματα φωνάζουν
βλέμμα ωχρό, σκιαγραφίες
     τα βήματα στις λάσπες
καύτρα ασβεστωμένης πέτρας ανάποδα
     η σκιά ενός λεκέ
- λυρική συσκότιση -
φορτισμένες λύπες με χαλάζι
μόλις που δηλώνουν την παρουσία τους
     λίγες έννοιες.

Η σιωπή κυρίαρχος της άβουλης βιασύνης
των γερασμένων δέντρων πέπλο αφόρετο
     λόγια από χαμένο βιβλίο
ανάταση και υμνωδία προσιτή
στις σόλες τρύπιων υποδημάτων
του πόνου τα μαχαιρώματα
     όταν σκιρτούν και τρίζουν.

Μελτέμι άδηλον το χνώτο του αγέρα
ξεκουρδισμένα όργανα των μουσικών,
σπασμένα κάδρα
     στην αγκράφα κάθε κίνησης.

Τσαλακωμένο πουκάμισο σπαθίζει
     των όλων νέα
αρίζωτη δύναμη του όχλου π' αναδύει
     πνιγμένα σύννεφα και μαύρες ομπρέλες.

Το χέρι στο χρόνο, χορός των δακτύλων
     ο κόκκινος εξοπλισμός της πάλης
μειλίχια μουσική υπόκρουση, που υποκρίνεται,
τριήρεις που ταξιδεύουν για μακριά
     και πάνε εκεί ... όπου κανείς θεός, δεν ξέρει.

Σκιά του κάθε ήλιου στις πέτρες
     ο ίδιος βρόγχος
ισχνό, τραχύ το μήνυμα του φθινοπώρου
- τ' απόγευμα έχει αντίθετη σκιά -
     καράβι που ξεβράστηκε ξανά,
διαλυμένες μηχανές και φύκια
ιαχές ανέμου σ' αριστερά, στη κουπαστή,
     ριπές στο πρόσωπο,
των χωματένιων κεραυνών τα ξεσπάσματα
     φτιαγμένα από άμμο.

Όνειρα στο πανέρι
και λέλουδα στο μπουγαδοκόφινο
μύθοι-στοιχειά, πίσω από κλειστές πόρτες
εξειδικευμένοι εργολάβοι ιδεών
σαλτιμπάγκοι - δηλητηριαστές
     χορεύουν στα καλντερίμια,
ζόμπι ανάμεσα στους ζωντανούς
- όλα παντού τα πάντα νύχτα -
κερματοδέκτες εγκέφαλοι
καβαλάρηδες της εξουσίας
περνούν και χάνονται
     στο τέλος κάθε δρόμου
- εικόνα επαναλαμβανόμενη -
βρωμίζουν μονάχα,
το νερό της βροχής
     που καταλήγει στη θάλασσα.

Πυρηνική ενατένιση
στο "δια ταύτα" μονοκύτταρων ονείρων,
πέφτει σαν πούσι, πάχνη, αστρόσκονη,
     το πτώμα της φιλοσοφίας.
Γίνεται ψίχουλα σε περιστέρια
     αλλάζει το "γίγνεσθαι"
περνά στη διαλογή και συσκευάζεται,
     είναι καλό το προϊόν : ελευθερία.

Μεσίστιες σημαίες,
     χαμόγελα ζωγραφιστά σε παραμύθια.
Κι άραγε ποιοί είναι αυτοί
π' ακατανόητα ομιλούν,
     νομίζοντας ότι, εγώ δεν δύναμαι ?

Μια "κάθαρση" που ζέχνει : η Τέχνη,
σκορπά τ' άρωμά της
     στους αιώνες.

Σε γκισέδες τραπεζών
     πεθαίνει η ποιότητα,
σ' ακροθαλάσσια συμβιβασμού
     σβήνουνε οι κεραυνοί.

Κι έτσι χορτασμένος
από σκέψεις πού' λιωσαν
     σαν αφημένο παγωτό,
"διάγω τον βίον" χαμένος
στις δύνες που φέρνει η κάθε αυγή
     και με τρομάζει.

 

Από "Τα χρόνια του χαρταετού".