Εκ του σύνεγγυς

Μια και στο κινέζικο ωροσκόπιο είμαι ποντίκι (και μπορεί και να με αφορά) ...
είπα να σας δώσω και την άποψη των ποντικών ...

Alice in matrix ...

Ένας - ένας τα "ιερά τέρατα" της μουσικής φεύγουν, για να κατοικήσουν στα σύννεφα,
στο πάνθεον των αθανάτων και να μείνουν για πάντα στην μνήμη. 

Armando Anthony "Chick" Corea (June 12, 1941 – February 9, 2021)

Δυο κομμάτια που αναφέρονται στην Αλίκη (απ' τη χώρα των θαυμάτων) και που έχουν μια κάποια σημασία
στο εφιαλτικό matrix που ζούμε, λόγω "βάθους" της τρύπας του λαγού ...

Η φωτογραφία της

Θυμήθηκες αμέσως,
την φωτογραφία της,
     π' ακόμη την έχεις ...

(σταγόνες άρωμα
     επάνω στο γυμνό της σώμα
κι εσύ, κάπου στο βάθος δεξιά,
αμήχανος, θαμπός ο έρωτας,
     σαν οπτασία) ...

κι η θύμηση παρούσα
     όταν την ξανά 'δες,
στο μπροστινό σκαμπό του μπαρ,
και ... 
     δεν μύριζε το ίδιο !

 

Απολογισμός παράνοιας

 

 Μαρτ. 2020 - Μαρτ. 2021. Ένας χρόνος παράνοιας, που συνεχίζεται ... (πατήστε στις εικόνες για μεγέθυνση).

Εξ επαφής ο χωρισμός

Μιλούσαμε έτσι γενικά,
     για όλα και για τίποτα ...
ανάμεσα στην εξώπορτα
     με τα καγκελάκια.

Εσύ απ’ την μια, εγώ απ’ την άλλη.
Μετρούσα αμήχανος τα καγκελάκια.
Δώδεκα - Το ένα σπασμένο,
     όπως κάθε φορά.

Στο ένα μέτρο τ’ αυτοκίνητα, η πόλη.
Εξ επαφής ο θόρυβος, η κάπνα, το άγχος.

Ήθελες να φύγεις - το σύνηθες σενάριο.
Χρόνος που ξοδεύεται ...
     η ζωή ένα τίποτα.

Στο ένα μέτρο οι πολυκατοικίες, οι διαβάτες.
Εξ επαφής η εξέλιξη, οι νόμοι, η Ιστορία.

Ήθελες να αλλάξουν - κανένας πρόθυμος.
Όνειρα που χάνονται ...
     η ζωή ένα τίποτα.

Στο ένα μέτρο να μιλάς με θλίψη.
Εξ επαφής η μοναξιά, τ’ άδικο, οι φυλακές μας.

Ήθελες να αλλάξουν - οι ακλόνητες δομές ...
μα μπήκες στην αυλή
     και χάθηκες γερνώντας.

Τα καγκελάκια.
Ακόμη δώδεκα - Το ένα σπασμένο,
     όπως κάθε φορά.

 

Στην Β. Σ.

Imagine

Κύθηρα (φώτο Μ.Φ.)

Φαντάστηκα ένα περβόλι
     χωρίς παράσιτα κι αρπαχτικά
όπως μιαν Ελλάδα
     χωρίς σωτήρες ...

 

Δημόσιος υπάλληλος

Τα όνειρα που χτίζονται
     τη νύχτα τ’ αναλογισμού,
τη μέρα,
     την κάθε μέρα,
κοστολογούνται
κατατάσσονται
συμπληρώνονται
τροποποιούνται
περιμένουν στην “ουρά”
στα ντοσιέ
στα κομπιούτερ,
κόβονται αποδείξεις
πιστωτικά σημειώματα
πρωτόκολλα
εισηγήσεις
υπογραφές
εισερχόμενα - εξερχόμενα
αντίγραφα
ανεκπλήρωτα
επιστροφές
κι ύστερα ... Ναι !
Θα σταλεί με telex
     η απάντηση,
λίγο πριν έρθει
η νύχτα,
     η κάθε νύχτα.

Δι’ ασήμαντον αφορμήν

Η κόρη τ’ αφεντικού
δεν πάντα καλή και όμορφη,
όπως στις ασπρόμαυρες
     Ελληνικές ταινίες ...
κάποια στιγμή,
επειδή και μόνο
     δεν προσκύνησες,
στην "ανωτερότητά" της,
     χάνεις την δουλειά σου.

Μάρτης

 

Όλο το πρωί φτερούγιζε
αναζητώντας συντροφιά
μια σαΐτα η θλίψη,
     πάν’ απ’ τα τολ (*).
Μια φωνή που αντιλαλεί
σ’ άδειο δωμάτιο,
πότε βραχνή ή τραγουδιστά,
     είν’ η δική μου.

Η πόρτα, τα σκαλοπάτια,
     το παράθυρο ...
Τ’ ανοίγω και μπαίνουν ξαφνικά :
φύλλα-σπουργίτια, ο άνεμος ανάκατα,
οι χίλιες σιωπές του νερού, στο συντριβάνι,
οι χίλιες λύπες των δέντρων στο δάσος,
οι χίλιες τροχιές στη μοναξιά του σύμπαντος.

Όλο το πρωί ένας τυφλός ήλιος
     πάνω στις λαμαρίνες.
Μια ύπαρξη ξεθωριασμένη
σε μια καρέκλα
     είν’ η δική μου.

Όνειρα υπό ανέγερση
και μια οργή υποβόσκουσα,
γι’ αυτό τ’ απέραντο του θόλου τ’ ουρανού
     που θά’ θελα να σκίσω.
Μια έκφραση αινιγματική
από χαμόγελα που λειτουργούν εκτός εαυτού,
     είν’ η δική μου.

Λέει :
ξοδεύονται οι ζωές μας
     σαν χαρτονομίσματα.

 

1981 Χαϊδάρι - Κ.Ε.Δ.Β.

 (*) Συγκεκριμένες κατασκευές, ή ''τολ'' όπως είθισται να λέγονται, ήταν πρόχειρες μεταλλικές κατασκευές, για την διαμονή (αρχικά) των στρατιωτών. Οι “παράγκες” αυτές όμως χρησιμοποιήθηκαν πολλές φορές στην ιστορία, σαν αποθήκες υλικού, για να στεγάσουν προσωρινά πολίτες, πρόσφυγες, σαν αγροτικές εγκαταστάσεις, αλλά και πολλές άλλες χρήσεις, σε καταστάσεις προσωρινής ή μόνιμης ανάγκης.

Ας πάρουμε μια μπύρα ...

Τον συμπάθησα μόνο και μόνο, για μια φράση του : 
"Ας πάρουμε μια μπύρα" ...
Δείτε το βίντεο κι ας είναι και μεγάλο, γιατί είναι πολύ σημαντικό να σκέπτεσαι την σήμερον ημέρα, της ανελευθερίας !
Είναι από αυτά που δεν επιτρέπει το youtube , το facebook και η σημερινή δημοκρατία τους !
Έστω κι αν κρατώ εγώ, τις επιφυλάξεις μου (ως προς το κίνημα), πρέπει οπωσδήποτε να οριοθετήσουμε ξανά, τι είναι Δημοκρατία και τι Ελευθερία !
Το βίντεο εδώ :

https://lbry.tv/@%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF%84%CE%B1:b/The-Great-Resist:5

Μια θλημένη πληγή

Είμαστε άρρωστοι φίλε μου,
     ψυχικά άδειοι.
Κι αν συνεχίζουμε να ζούμε,
είναι γιατί φοβόμαστε
κι αυτήν ακόμα,
     τη λύτρωση της αυτοκτονίας.

Είμαστε άρρωστοι φίλε μου,
     κοινωνικώς "παρά φύσιν".
Κι είναι η γενιά μας ολάκερη
που ξέφυγε με το παράλογο στις φλέβες,
     να φτιάξει νέα λογική.
Κι αν συνεχίζουμε να ζούμε,
είναι γιατί ζωοδέστατα πια,
     ελπίζουμε στην θεραπεία.

Είμαστε άρρωστοι φίλε μου,
     κλινικά νεκροί.
Κι είναι γιατί τίποτα, δεν μας γεμίζει πια.
Κι αυτά που χτίζαμε, κρίθηκαν κατεδαφιστέα.
Κι αυτά που μαζεύαμε, τα φάγαμε προ πολλού,
     έτσι μωροί, τυφλοί
κι από τη φύση ξέχωρα ...

Είμαστε άρρωστοι φίλε μου,
     κύριοι απ’ έξω, τρελλοί από μέσα.
Έν’ άσκοπο παιχνίδι,
     "μια θλιμμένη πληγή" (*).
Ένα καράβι που ταξιδεύει στην ομίχλη ...
η ζωή μας πέφτει σαν αστέρι
κι όμως κανείς μας,
     δεν κάνει μιαν ευχή.

(*) Στίχος από ποίημα του Charles Baudelaire.

Ένα από τα ρεμπέτικα του Blues ...

"διαβιώνεις εν συνθήκη, ευρισκόμενος εις έναν άλλο κόσμο" μας λέγαν οι παλιοί ...
κι ήταν το "πέτα την μπάλα στην εξέδρα" με άλλα λόγια ... (Φ.Μ,)

Στον πατέρα μου ...

Ένα ποίημα από την κόρη μου Ελπίδα Φ. για μένα, τον ηθελημένα δημιουργό της και πατέρα της ... (εγώ φταίω για όλα) ...

Μόνιμα γυαλισμένα μάτια.
Το βλέμμα του τρελού, του έξυπνου,
     του πονεμένου,
τ’ ανθρώπου που έχει ένα ολόκληρο σύμπαν
     να σου πει ...

Μυρίζεις πάντα αλκοόλ και τσιγάρο.
Ντύνεις τα βράδια πάντα με ένα μπλε φως
     και γδύνεις συνειδήσεις.
Θυμάμαι να ψάχνεις πάντα την αλήθεια
     σε κάθε κόκκο άμμου,
το συναίσθημα,
     σε κάθε πατημασιά περαστικού.

Ένας αιώνιος παρατηρητής,
     ένας σημερινός σοφός,
που καβαλά ασπίδες και σπαθιά βιβλία,
     μην και ποτέ χρειαστούν ...
Έχεις δύο χούφτες γεμάτες πόνο,
αφού δεν κράτησες ποτέ στα χέρια για πολύ,
     την αλήθεια πού ‘ψαχνες.

Την αλήθεια σου την πίνεις γουλιά - γουλιά
     μέσ' σε μπουκάλια μπύρας.
Ύστερα δεν έχεις να την μοιραστείς,

     στερεύει, ξηραίνεται.
Άλλωστε πως αλλιώς φαντάζει η αλήθεια
     αν δεν φαντάζει,
μ' ένα βότσαλο στην θάλασσα,
     ένα από τα πολλά θαύματα της φύσης ...
Έτσι και εσύ :
Σε χαϊδεύει το κύμα,
άλλοτε νιώθεις την οργή του,
     άλλοτε καίγεσαι μόνος σου στον ήλιο.
 
Αλλά είσαι πάντα τόσο ατόφιο
     κομμάτι φύσης ακατέργαστο ...
Ποτέ σου, δεν σου άρεσε η φυγή,
     καθόσουν να γιορτάσεις τον κάθε πόνο.
Μεροκάματα κάνεις στο παρελθόν,
     βλέπεις, δεν σε χωράει το παρόν
και το μέλλον για εσένα δεν έχει σημασία.
(Έχει για τις δημιουργίες σου όμως) ...
 
Γελάς κάτω από τα μουστάκια σου
κάθε φορά που με βλέπεις,
     να μάχομαι για εκείνα που μου φύτεψες

κι ο στόχος να σε ξεπεράσω ...
Αλλά πώς να ξεπεράσω την αλήθεια
     του σύμπαντος πατέρα ?  

 

16 /02/ 2021

 

(Σημ.) Ύστερα από αυτό, εγώ δεν έχω λόγο πια να γράφω. Επιφυλάσσομαι να γράψω απλά μιαν απάντηση, που θ' αργήσει ... Το μόνο που έχω  να πω, είναι ότι ΔΕΝ είμαι εγώ ο δημιουργός του σύμπαντος κόσμου, αλλά εκείνη που μεσ' τα χέρια της, έχει όλα τα νιάτα και την δική της τη ζωή, να χτίσει, το δικό της σύμπαν  !

Δυό αποσπάσματα από ποιήματα του Jose Marti (*)

 [...]  Υπάρχουν δύο επιλογές, ο ζυγός και το αστέρι.
Όποιος αποδέχεται τον ζυγό και µοιάζει µε το βόδι :
καταλήγει να γίνει βόδι
και µες τη νύχτα της αποκτήνωσης,
αρχίζει από την αρχή και ανεβαίνει ξανά τα
σκαλοπάτια της οικουµένης.
Αντίθετα, όποιος ζώνεται χωρίς φόβο το άστρο,
γεµίζει φως και ανεβαίνει στην κλίµακα της φύσης :
κι ο ζωντανός δεν φοβάται να ζήσει,
ακούγεται να σκαρφαλώνει µες το σκοτάδι
άλλο ένα σκαλοπάτι. [...]

[...] Η αγάπη, µάνα, για την πατρίδα
δεν είναι η γελοία αγάπη για τη γη
ούτε για το χορτάρι που πατάνε τα πόδια µας
είναι το άσβεστο µίσος γι’ αυτόν που την καταπιέζει
είναι η αιώνια έχθρα γι’ αυτόν που της επιτίθεται. [...]

Ο Jose Marti είχε πει επίσης κάποτε :
«Ποίηση δεν υπάρχει εάν δεν βάλουµε τα χέρια µας στα σπλάχνα µας και εάν δεν την αναζητήσουµε στα συνεργεία και τους δρόµους. Κάθε µέρα είναι ένα ποίηµα».

(*) Ο Χοσέ Μαρτί (ισπ. Jose Julian Marti y Perez, 1853 - 1895), ήταν Κουβανός ποιητής και συγγραφέας. Ήταν εθνικός ήρωας και σύμβολο του αγώνα για την ανεξαρτησία της πατρίδας του. (Από Wikipedia)

Ένα ακόμη επίκαιρο βιβλίο ...

Οι μισοί νομίζουν ότι είναι άρρωστοι ή θ' αρρωστήσουν απ' τους άλλους. Οι άλλοι μισοί φοβούνται το κράτος και τα πρόστιμα κι ένα ελάχιστο δυστυχώς ποσοστό (1 %) ΔΕΝ "χαμπαριάζουν" μπροστά στην νέα μόδα, στη Νέα Τάξη Πραγμάτων, (όπου τα πράγματα είμαστε εμείς) !

Η είδηση : (Διεθνή - Κίνα) Αυξάνεται η χρήση πρωκτικών τεστ για τον κορωνοϊό" !
Τι άλλο περιμένετε, για να πιστέψετε, ότι σε λίγο θα μας "πηδήξουν" ΚΑΙ κυριολεκτικά ?

Το παρακάτω θεατρικό έργο και βιβλίο (πρωτο-παιγμένο στα 1673), ξαφνικά γίνεται επίκαιρο ...
"Ο κατά φαντασίαν ασθενής". Το θεατρικό έργο του Μολιέρου, (σε μετάφραση Ιωάννου Πολέμη) εδώ σε .pdf :

https://www.schooltime.gr/wp-content/uploads/2013/03/o-kata-fantasian-asthenis-molieros.pdf

The Creator Has A Master Plan

 Από δυο μεγάλους κιθαρίστες : Carlos Santana & John McLaughlin ...

 ,,, και το αυθεντικό, από Pharoah Sanders ! 

Ο δημιουργός έχει ένα ανώτερο σχέδιο, οι άνθρωποι κάποιο άλλο. Ποιό (σχέδιο) τελικά θα επικρατήσει ? ...

Inside the Red Lights

Η αναπηρία του εγκεφάλου έχει χτυπήσει "κόκκινο" ! 

   Όλα έχουν να κάνουν με τα “Της επί χρήμασι εκδιδομένης γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα” (*) ...

   Οι των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης (Μ.Μ.Ε.), “επί χρήμασι” σου λένε ότι σου λένε ...
   Οι Επιστήμονες (από παράδοση, βλ. “φακελάκι”) είτε γιατροί, βιολόγοι, γενετιστές, προγραμματιστές, στατιστικολόγοι, ευρυμαθείς καθηγητάδες τρανοί, “επί χρήμασι” επίσης ομιλούν και λένε ότι διαλαλούν ...
   Οι της Δικαιοσύνης (που ήταν πάντα τυφλή) ασχολείται με “πιασάρικα” θέματα, με υποθέσεις που έχουν κέρδος και “επί χρήμασι” αποφασίζουν και νομοθετούν προς το συμφέρον ...
   Οι ασχολούμενοι  με την Πολιτικήν (από κορυφής κράτους ως τα έγκατα) είναι οι πρώτοι και καλύτεροι που “επί χρήμασι” μιλούν και πράττουν, με την όποια υποτιθέμενη "καλή" πρόθεση ...
   Οι Δημόσιοι λειτουργοί, (οι τρεφάμενοι εκ του κράτους) φοβούνται μην χάσουν τα κεκτημένα και “επί χρήμασι” κλωσάνε τ’ αυγά τους ...
   Οι Καλλιτέχνες (από αρχαία παράδοση) ήταν και είναι, οι αρλεκίνοι και το δεκανίκι της κάθε εξουσίας και “επί χρήμασι” πλασάρουν ότι κάνουν, ονομάζοντάς το "Τέχνη" ...
   Οι Διανοούμενοι ασχολούνται με τις εξειδικεύσεις τους (από εξ απ’ ανέκαθεν) και “επί χρήμασι” ομιλούν εξειδικευμένα, για την πεταλούδα που πέταξε στην Σουμάτρα και έφερε τυφώνα στον Ατλαντικό και “επί χρήμασι”  επίσης βιβλιογραφούν ...
   Τέλος οι Εργαζόμενοι μεροκαματιάριδες, φοβούνται μην χάσουν τα καθημερινά τους ψίχουλα και “επί χρήμασι”, “ποιούν την νήσσαν” ...

... και μετά γυρνάτε και με λέτε πρόστυχο και ισοπεδωτικό απλοποιητή, όταν σας λέω ότι :  
ζούμε σε ένα τεράστιο μπουρδέλο, όπου όλοι είμαστε : ή πουτάνες, ή πελάτες !

Η αναπηρία του εγκεφάλου έχει χτυπήσει "κόκκινο" !

(*) για το "επί χρήμασι" διαβάστε στο : https://www.mixanitouxronou.gr/pos-vgike-i-frasi-tis-epi-chrimasi-ekdidomenis-ginekos-to-sidiroun-kigklidoma-gnosti-ke-os-tis-pout-as-to-kagkelo-echi-anafora-se-alithina-gegonota-tis-sigchronis-astikis-istorias/

Ξαναζωντάνεψε τ’ αρματωλίκι ...

   Με χαρά παρατήρησα στις μέρες των εορτών, μια αναβίωση παλαιών παιδικών παιγνίων, όπως το "λύκε, λύκε είσαι δώ ..." και το "κλέφτες κι αστυνόμοι" ! Έτσι σε όλες τις πόλεις, ο κόσμος περιπατούσε εις τας πλατείας, "όταν ο λύκος (μπάτσος) δεν ήταν 'δώ", παριστάνοντας τα "γενναία κλεφτόπουλα της Ρούμελης και του Μωριά" ... τρομάζοντας και πυρπολώντας τα λημέρια του Σουλτάνου-Πασά στ' Ανάκτορα, αψηφώντας τον κίνδυνο του καταδότη-ρουφιάνου, που παραμονεύει στο σπίτι-φυλακή του, να καλέσει το 100 & το 200 και πάει λέγοντας, εις ένα νέον αγώνα που αναδύεται ...

   Με χαρά επίσης διαβάζω, ότι αυτήν την στιγμή συντάσσεται από (εντελώς ελεύθερους κι ανεξάρτητους) ανθρώπους ανά τον πλανήτη, το Μανιφέστο της Διεθνούς των Αρνητών του Κοβιδισμού και των παραγώγων του !

   Άϊντε λοιπόν : "Εμπρός στον έτσι που χάραξε ο τέτοιος" ! (ο δαχτυλοδειχτούμενος ντε ... ο αρνητής) ! Δεν είναι χούντα και θα περάσει, είναι ήδη καθεστώς ! Πρέπει επειγόντως να σκοτώσουμε τις κατσαρίδες ! Ο θεός συγχωρεί εμείς ΟΧΙ ! Για κρεμάλες στο Σύνταγμα ήδη συζητείται ...

   Καλή χρονιά κι ανεμβολίαστη ! Όσο για τον χρόνο που έφυγε, να πάει στο ... και να μη ξανάρθει !

2021

 

Do you wanna be a free man ?

 

Do you wanna be a free man, or do you wanna be a slave ?

   Van Morrison και Eric Clapton έβγαλαν ένα τραγούδι κατά του lockdown. Οι δυο μύθοι της δεκαετίας του 1960, δεσμεύονται στη μάχη για να βοηθήσουν τους μουσικούς θύματα των υγειονομικών απαγορεύσεων. Κι επωφελούμενοι από το γεγονός, ασκούν κριτική και στην κυβέρνηση του Boris Johnson.
   Το «Stand and Deliver», που βγήκε την Παρασκευή γράφτηκε από τον Morrison κι ερμηνεύθηκε από τον Clapton. Τα κέρδη θα πάνε στην καμπάνια Save Live Music του Morrison για όσους εργάζονται στη μουσική βιομηχανία του Ηνωμένου Βασιλείου και Ιρλανδίας. Ο Morrison δήλωσε στο "Variety" ... "θα εργαζόμαστε σκληρά κάθε μέρα για ν΄ασκήσουμε πίεση για την επιστροφή της live μουσικής και να σώσουμε τη βιομηχανία μας". Ο Morrison προηγουμένως δημοσίευσε ένα trio τραγουδιών anti-lockdown το Σεπτέμβρη κι Οκτώβρη για να υποστηρίξει την καμπάνια: «Born To Be Free», «As I Walked Out» και «No More Lockdown». Τώρα στο "No More Lockdown", ο Βόρειο-ιρλανδός σταρ λέει ότι τα lockdown "υποδουλώνουν" τους ανθρώπους και κατηγορεί τους επιστήμονες ότι "δημιουργούν σκοτεινά γεγονότα". Επίσης είχε λανσάρει μια διαμαρτυρία του "Change.org" εξορκίζοντας τους υπεύθυνους της χώρας του να θέσουν τέλος στα lockdown για να βοηθήσουν να σταματήσει η μετάδοση του ιού.
   Στο «Stand and Deliver», οι Morrison & Clapton προτρέπουν τους ακροατές να αφήσουν πίσω τ’ αφήγημα που τους είπαν, με στίχους όπως: "Stand and Deliver: // Toυς αφήσαμε να μας φοβίσουν//Stand and Deliver // αλλά ούτε μια λέξη από αυτές που ακούσατε δεν είναι αλήθεια // αλλά αν εσύ δεν μπορείς τίποτα να πεις // δεν μπορείς τίποτα να κάνεις // Θέλετε να ζήσουμε ως ελεύθεροι άνθρωποι ή θέλετε να είμαστε σκλάβοι ? Θέλετε να φέρετε αυτές τις αλυσίδες μέχρι τα φέρετρά σας ? […] Δεν θέλω να είμαι ούτε ένας φτωχός ούτε ένας πρίγκιπας. Θέλω μόνο να κάνω τη δουλειά μου. Δηλαδή να παίζω μπλουζ για τους φίλους μου. "Magna Carta - Bill of Rights - The Constitution, τι αξία έχει ? // Ξέρετε ότι θα μας συνθλίψουν, αχ // Μέχρι να πονάει πραγματικά // Ανήκουμε σ΄ένα έθνος κυρίαρχο ή σ΄ένα αστυνομικό Κράτος ? Καλύτερα να έχετε το νου σας, άτομα // Πριν να είναι πολύ αργά."
   Το τραγούδι τελειώνει με τον Clapton, να τραγουδάει "ο Dick Turpin φορούσε επίσης μάσκα", αναφερόμενος στον περιβόητο ληστή του 18ου αιώνα που φορούσε μάσκα για να κρύψει την ταυτότητά του ενώ διέπραττε εγκλήματα.
   "Πρέπει να σηκωθούμε και να (ανα)μετρηθούμε γιατί πρέπει να βρούμε μια διέξοδο από αυτό το χάος", δήλωσε ο Clapton.

Πληροφορίες απο : dimpenews.com