Welcome to the matrix

Σουρεαλιστκά χιουμοριστικόν (*) 

Πόσο σίγουρος είσαι, ότι αυτό που βλέπεις είναι η πραγματικότητα ?

(*) Μου είναι αδιάφορο αν είναι αληθινό  ή όχι ... Το ερώτημα παραμένει και είναι το ουσιώδες !

Στα βράχια της Πειραϊκής ...

Πρωινή βόλτα στην Πειραϊκή (όρμος Αφροδίτης, Άγιος Νικόλας), με σκέψεις και συναισθήματα συγκριτικά,
ανάμεσα στο παρελθόν και σ' ένα παρόν που γερνάει και φθείρεται, ποτίζοντάς το με (δήθεν) δόσεις ευημερίας,  
σε μια πραγματικότητα π' έχει πάντα, κάτι το επίπλαστο.

Σαν το κρεμμύδι

 

Η  Eυτυχία,
δεν χορεύει σε ξενυχτάδικα,
δεν έχει το χρώμα του χρήματος,
δεν έχει την γεύση της ηδονής,
δεν είναι τ' άκουσμα
     που σου χάϊδεψε τ' αυτιά,
δεν την ορίζεις, δεν την κατέχεις,
     δεν την κερδίζεις και δεν την χάνεις ...

είναι η παρεξηγημένη
     διαδικασία παραγωγής "εαυτού",
είναι η μια ακόμη φλούδα απογύμνωσης,
που κάθε φορά φαντάζει
     των επιπέδων καθαρισμένο κρεμμύδι,
μέχρι να πάρεις το ωφέλιμο,
     που κάποτε τελειώνει και σαπίζει,
βγάζει φύλλα κι αναγεννάται φρέσκο
     με νέες προοπτικές ...

κι η ευτυχία είναι πια,
η περιδίνηση του αυτοσκοπού,
που έχει χάσει το νόημά της,
     στην αναζήτηση ...

Είναι ένα καρναβάλι εμείς και αυτοί ...

Η φράση "ο παλιός είναι αλλιώς" δεν βγήκε τσάμπα ... Άλλες γενιές, άλλη πνευματικότητα ...
"Όλα ξεκίνησαν από τις σπηλιές, πριν καν το καταλάβουμε" ... κι "είναι ένα καρναβάλι εμείς και αυτοί" ...
Αυτό το άλλο "μετερίζι" απ' αντιβαίνει στην ωμή, εμετική πραγματικότητα,
(οι απλοί εμείς, οι άλλοι, οι εκτός μηχανής), είναι που προτείνουν και διδάσκουν ακόμα ...

Widespread Panic - Cease Fire (Live).

 A little smoke in the alley
Lightning down the street
Ignited eyes of the strangers that we see
Fires turn to ashes
Dressed in tear drops over me
See the flames glowing higher
Cease fire

It all started in the caves
Before we even understood
On and on and on and on it goes all the hate and greed and good
Religion is better
We’ll let you join us if you would
Brothers and sisters inspire
Cease fire

Blame the pain on any other someone than ourselves
It’s a carnival of us and them
Targets on the shelf
We used to laugh and dance
Now we’re just angry little elves
Sing and preach it to the choir
Cease fire  

(Widespread Panic, από το "Street Dogs" του 2015)  -  Jimmy Herring (Guitar), John Bell (guitar, vocals) etc ,,,

Μια ήττα μισητή ...

Παλιά εφημερίδα
     που παρασύρει ο άνεμος,
έγινα τελικά,
     αυτό που μισούσα ...

ένας αλκοολικός καταγραφέας
     τύπου "Μπουκόφσκι",
ή χαμένο τομάρι
     σαν τον κάθε "Ρεμπώ",
που αρνείται τελικά,
     αυτό που είναι ...

ένας κυνικός, αδιάφορος
     και ευαίσθητος τίποτας,
που δεν ξέρει ποτέ,
     γιατί κάνει ότι κάνει ...

κι είν' η αποδοχή του γήρατος,
     παραδοχή της ήττας,
η προσμονή της βάρκας
που θα με περάσει απέναντι
     στον όποιο Άδη ...

ως να γίνω ξανά,
     κιτρινισμένη εφημερίδα,
που παρασύρει ο άνεμος
     και μαραμένο φύλλο,
στης Φιλαρέσκου κι Ασημάντου γωνία
     την αποσύνθεση ...

μ' όλη την παθητικότητα του τέλους
     στο μεγαλείο της,
με ρούχα της κατάθλιψης ενδεδυμένος,
     να είμαι τώρα δυστυχώς,
αυτό που μισούσα
     μ' όλες του τις επιπτώσεις !

Χειραγώγηση ...

 Άλλη μια φωνή απ' το παρελθόν ως σήμερα (που φωνάζει χρόνια τώρα), σε "ώτα μη ακουόντων" ...
Ξαναλέω, ασχέτως αν συμφωνώ ή όχι σε όλα ... και μην τολμήσετε να μου βάλετε πάλι, μια ετικέτα στο κούτελο,
εσείς που πίνετε ακόμα καφέ στα υπερκαταστήματα (σούπερ-μάρκετ) περιφερόμενοι ... αριστερο-δεξιοί του καναπέ,
της αρλούμπας-διανόησης και της παχύσαρκης φιλήδονης κατανάλωσης ...
γιατί ακόμα σας περιμένω στις γωνίες ... με την ΔΙΚΗ ΣΑΣ διαλεκτική, ν' αντιπαλέψουμε ! Σας περιμένω ...

Νεκροί που η καθιέρωση τους λείπει (*)

(Σατιρικόν)

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες που φέρουν τον "κύριο" Κούλη, να τρέχει πανικόβλητος στο σιδερωτήριο της βουλής, προκειμένου να ανανεώσει την τσαλακωμένη του εικόνα ... κριθήκαν ως  fake news.
     Επίσης τα σχόλια της επιμελήτριας του σιδερώματος, ότι : "αυτός ο μαλάκας δεν ισιώνει με τίποτα", που λογοκρίθηκαν, ως κακόγουστη λασπολογία και σβήστηκαν τάχιστα με την απόλυση της, ήτανε (λένε) επίσης  fake news ...
     Πάντως αργότερα, στην συνάντηση (στις Βρυξέλλες) με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Ντόναλντ Τουσκ, ο υποφαινόμενος, εθεάθει με μαύρο ζιβάγκο !
     Το ότι τα άσπρα του τα πουκάμισα, τα είχε κάψει αλλόφρων η απολυμένη ... ήτανε (λένε) επίσης, άλλο ένα  fake news ...
     Είναι πολλά του αιώνα μας τα χρέη (*) ... των fake news ...

(*) Από "Το άγαλμα της ελευθερίας" του Κώστα Καρυωτάκη.

Σκόνη

Σπασμένο ανάκλιντρο
     η ζωή δεν μας βολεύει,
συρμάτινα χαμόγελα
χωρίζουν αλόγιστα τις λέξεις,
σελίδων αποκόμματα,
     ρούχα κομματιασμένα ανεμίζουν,
δεν ξέρεις αν το πάει για βροχή
και ποιά ομπρέλα θα ταιριάξει
     στη νέα φυλακή ...
αναμασώντας την χθεσινή τροφή
     με νέα σκόνη
- αλάτι για την νοστιμιά -
ατενίζοντας πίσ' απ' τα κάγκελα
έναν ουρανό αφίσσας
     που ξεθωριάζει ...
όταν πάντα ξημερώνει
     η νέα άπληστη μέρα,
και σε θρυμματισμένο καθρέπτη,
ανατέλλει ο βίος μας
     σε παραμόρφωση,
σε μουχλιασμένο στρώμα
κοιμάται η λογική
     με παραισθήσεις ...
διαλύεται, εξαϋλώνεται, η ζωή
     και γίνεται πάλι σκόνη,
μέσ' τις ριπές θανάτου των λέξεων
     χωρίς ανάσα ...

Άρτεμη του φεγγαριού

 

Digital Collage by Μ.Φ.

Τα τελευταία χρόνια, πειραματίζομαι και στο ηλεκτρονικό κολάζ ή αλλιώς "Digital Collage",
αλλά και "Digital Artwork Design",
που έτσι κι αλλιώς το κατέχω, σαν γραφίστας πάντα, (corel, photoshop κλπ) ...
ευελπιστώντας να βρω κι άλλους δρόμους έκφρασης, λίγο πριν την απόσυρσή μου (σύνταξη) ...
Εδώ μια πρόσφατη σύνθεση (μάθημα στην κόρη μου, για το πόσο εύκολο είναι) !
(Σημ.) Ανοίξτε την εικόνα σε νέα καρτέλα και μετά μεγέθυνση ... είναι τεράστια !

Δευτερόλεπτα ... αισιοδοξίας

Morten Lasskogen (Digital-Art)

Δευτερόλεπτα ...
     Τόσα χρειάζονται μέχρι να χαθούν οι άνθρωποι, η οικογένεια, οι συγγενείς και φίλοι ... όταν όλα είν' εύθραυστα, μέσα στην λαίλαπα της αντιπαλότητας, όπου ο πόλεμος συνθλίβει ζωές και όνειρα ...

     Όμως υπάρχει ένας κόσμος, που οι αποστάσεις, τα σύνορα, οι τοίχοι, δεν υφίστανται ... Η συμπάθεια, η εκτίμηση, η αγάπη περιφέρονται λεύτερες - στην αυξομείωση τους - χωρίς να εξαντλούνται ...
     Υπάρχει ...

     Και τόσο η γνώση και η αίσθηση ότι, όλοι στον κόσμο αυτό, εκφράζουν τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες ιδέες, τα ίδια συναισθήματα, είναι συντριπτικά περισσότεροι, (σαν μια τεράστια πλειοψηφία που ο χωροχρόνος μοιάζει, σαν προϊστορικό απολίθωμα, ενός είδους που πάντα υπήρχε) και δεν θέλαμε να το δούμε ...
     Υπάρχει ...

     Μέσα στον ρου των γεγονότων που κυλούν, μέσα στο αίμα του παρελθόντος, του παρόντος και της παρακαταθήκης, υπάρχει κι ο κόσμος ο ξεχωριστός του καθενός, ο κόσμος ο παράλληλος, που δεν βλέπουμε ...
     Υπάρχει ...

     Μέσ' σε ερειπωμένα χαλάσματα σαν όνειρο στην αρχή, σαν επιδίωξη εν τέλει, αυτό που σε κάνει να ζεις ακόμα, να αναπνέεις από το ίδιο διά-φραγμα, την ίδια συσκευή ζωής ...
     Υπάρχει ...

     Υπάρχει αυτός ο "άλλος" κόσμος, ο ΔΙΚΟΣ μας ! Ο κόσμος της σύνθεσης κι όχι της αποσύνθεσης, της δημιουργίας κι όχι της αναδημιουργίας, που δεν χρειάζεται να γίνουν όλα μηδέν, (για να "δέσουν με το "ένα") δυαδικό σύστημα της ρομποτοποίησης ...
     Υπάρχει ...

     Κι αν όλα κάποτε χαθούν, τα όνειρα θα ζούνε ... όλα τα όμορφα και άσχημα που ζήσαμε μαζί, θα ζυμωθούν και θα μας συνοδεύουν εσαεί, κάτω απ' την ίδια ομπρέλα συν-ύπαρξης, καθώς η αγάπη θα μεταπλάθει - εκεί που όλα είναι ενωμένα - όλη την ουσία του σύμπαντος μαζί,
     στα ίδια δευτερόλεπτα !

Κάνετε ησυχία η ανθρωπότητα κοιμάτε ...

"Οι μελλοντικές μας γενιές θα γεννηθούν χωρίς τις αλυσίδες των Rothschild γύρω από τους καρπούς και τους αστραγάλους τους.
Αυτό είναι το καλύτερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε".
Τάδε έφη : Τσαρ-Βλάντ ή Βλαδίμηρος Πουτινιάρης ...

Τώρα διαβάστε (όσο μπορείτε ακόμη), Ρώσους λογοτέχνες,
πριν τους στείλουν στην πυρά !

Fyodor Dostoevsky - "Ο ηλίθιος" σε PDF εδώ : http://dim-agnant.kar.sch.gr/autosch/joomla15/images/bibliothiki/biblia/kseni_logotexnia/pezografia/O_Hli8ios.pdf

 Fyodor Dostoevsky - "Το υπόγειο" σε PDF εδώ : https://docplayer.gr/4197383-Fyodor-dostoyevsky-to-ypogeio.html

 

War in progress

Ο τραχανάς απλώθηκε ... να δούμε τώρα, ποιός θα τον μαζέψει ...
Στον επόμενο τόνο, η ώρα θα είναι ... Κίνα - Ταϊβάν.
Στον επόμενο τόνο, η ώρα θα είναι ... Ισραήλ - Ιράν.
Στον επόμενο τόνο, η ώρα θα είναι ... Πρώην Βαλκάνια - Νέα Βαλκάνια
Στον επόμενο τόνο, η ώρα θα είναι ... ΝΑΤΟ, νάτο το παλικάρι ... ΕΓΕΝΝΗΘΗ !

Στην πόρτα του παράδεισου

Κάνω κάτι ... γράφω κάτι ...
     ζω την άχρωμη ζωή μου ...
κι όμως δεν λέω
     ούτε ένα ευχαριστώ,
στο διαβόητο "μέχρις εδώ",
που μ' έφτασες,
     μούσα μου και θεέ μου ...

κι είναι αυτή ακριβώς
     η περηφάνεια,
που δεν θα με χωράει μετά
     από την πόρτα,
του όποιου παραδείσου
     (της τέχνης, της ζωής) ...
μέσ' το σαθρό το οικοδόμημα
     του πολιτισμού.

In the madness of matrix

Μέσα στο "Α" της αρχής (των γεγονότων),
μέσα στην οπτική τους ...
     δεν υπάρχει χειρότερο,
από το να θες να καταγράψεις (ή να ζωγραφίσεις)
και να μην έχεις καν μολύβι ...
κι αν υποθέσω πως, ένα πολιτικό κείμενο ξεκινάει έστω,
     από μιαν ελάχιστη παραδοχή ...

ε, ρε φίλε ...
σαν τους φυλακισμένους χαράζω στους τοίχους, στην πέτρα,
     συμπυκνωμένα μηνύματα ...

ένας έρωτας αναπόφευκτος κι ανεκπλήρωτος,
     σε μια ζωή βραδύνουσα, σκοταδισμού ...

δεν είναι που θέλω ψυχασθενικά να με θυμούνται ...
     είναι που όλη η Ιστορία πρέπει, να ξαναβρεί την μνήμη της ...

κι ένα Α (άλφα) χαράζω πάλι, δυσνόητο,
σε τετράγωνο (της λογικής) όπως Ευκλείδειος γεωμετρία,
σε τρίγωνο (της επιβίωσης) όπως φωλιά και σπίτι,
σε κύκλο (των αισθημάτων), όπως αγκαλιά και θαλπωρή ...
     οικοδομήματα των εποχών σπουδαία σε αναμονή ...

γιατί αύριο, κάποιος άλλος θα είναι στο κελί μου,
κι όπως : ένα βήμα τη φορά ... όλο και κάποιος κατοπινός,
     θα μεταδώσει το μήνυμα της ολότητας, της απαρχής των πάντων ...

Το σωστά, χαραγμένο "Α" της αρχής, στου Σίσυφου τα μονοπάτια,
     σ' αυτό το ατέρμονο το τέλος, που έχουμε φτάσει ...

 

Στον φίλο Θανάση

Perfect cafe-bar

Είν' όλα τόσο προσεγμένα ...

πρόσωπα και περιβάλλον,
     αισθήματα κι αισθητική,

ούτε ένας ραγισμένος καθρέπτης,
     ούτε ένα λερωμένο παπούτσι,

μια αδιάφορη προσέγγιση
     ανεβαίνει την σκάλα,

ένας βάρβαρος καθοσπρεπισμός
     με τυφλώνει,

σε λουστραρισμένο σκηνικό
     σκάει το ρόδι της αντίδρασης,

μια αψεγάδιαστη ομορφιά,
     με κάνει να ασχημονώ ...

Είν' όλα τόσο προσεγμένα ...

Μια καταθλιπτική διαταραχή

Βράδυ.
Μια καταιγίδα "εν αναμονή"
     κι εγώ που συνεχίζω ...

Μια καταθλιπτική διαταραχή.
Σκοτεινές εκφράσεις του προσώπου,
     σχήματα στο γκρι.

Αργά ο άνεμος
     διαμορφώνει τη διάθεση.

Αντικριστά στη συννεφιά,
τα βήματα στο χρόνο
     επιταχύνουν.

Μπερδεύεται ο καιρός :
μολυβί υγρά
     που ανακατεύονται.

Βράδυ.
Ρυτίδιασε ο ουρανός
σαν ξαφνικά,
     να γέρασε ο κόσμος.

Και πόσο πιο νύχτα
     θα κάνει την ζωή μου ?

Επιλεκτική αντίληψη

Άρθρο από "Φανταστικές Καταστάσεις". Το δανείστηκα από δώ : http://fantastikeskatastaseis.blogspot.com/2022/02/blog-post_15.html

Επιλεκτική αντίληψη - Οι συνένοχοι στο Έγκλημα.

     Η εκπαίδευση στην ανοχή, ξεκινάει από πολύ νωρίς, η σιωπηλή αποδοχή των εγκλημάτων που διαπράττει ο άνθρωπος,  πάνω σ' αυτό το πλανήτη, είναι η μήτρα που θρέφει συνεχώς τέρατα όλο και πιο αδίστακτα. Πάνω στο πλανήτη, την ώρα που πίνουμε κάπου ήσυχοι το καφέ μας, που απολαμβάνουμε ένα πιάτο φαΐ, ή που περνάμε το χρόνο σε κάποια δουλειά, σε κάθε γωνιά που δεν βρίσκεται στο οπτικό μας πεδίο, συντελείται κάποιο έγκλημα. Τα προϊόντα του εγκλήματος τις περισσότερες φορές βρίσκονται επάνω μας.
     Είναι η κρέμα που φοράει στη μούρη της η κυρία, για να μαζέψει τις ρυτίδες, για την κατασκευή της οποίας, μπορεί να έχουν υποφέρει αβάσταχτο πόνο διάφορα ζωάκια. 
     Είναι το κινητό που κρατάει ξέγνοιαστος ο έφηβος για να παίζει παιχνίδια, φτιαγμένο από χεράκια που μάτωσαν στα μεροκάματα του τρόμου. 
     Είναι η σοκολάτα που απολαμβάνει το γελαστό παιδάκι που κάπου έχει μερικές σταγονίτσες από αίμα αναμεμειγμένο με το κακάο από κάποιο παιδάκι που δεν θα γευτεί ποτέ το προϊόν, στο οποίο οφείλει τη σκλαβιά του.  
     Είναι η μπριζόλα που γεύεται εκείνο το ζευγάρι στο σικάτο εστιατόριο που μυρίζει κάτι από το τρόμο της αθώας θυσίας. 
     Είναι οι κοπελίτσες που δείχνουν τα όμορφα σωματάκια τους , οι λεγόμενες γλάστρες, στις οθόνες της αποχαύνωσης και που ίσως αργότερα ανακαλύψουμε πως ήταν θύματα ξυλοδαρμών ή βιασμών, οι εξαφανίσεις παιδιών που ποτέ κανείς δεν θα μάθει τι απέγιναν, ίσως κάποιος σκηνοθέτης δημιουργήσει μια ταινία όπου θα αναφέρει το δράμα του εμπορίου σάρκας και θα το κοιτούν οι θεατές τρώγοντας ποπκορν και σχολιάζοντας πόσο θλιβερό είναι.
     Είναι ο άνεργος της διπλανής πόρτας, ο άστεγος στην είσοδο του μετρό ή κάτω από τη γέφυρα, είναι εκείνη η μορφή που ψαχουλεύει τα σκουπίδια, η φασαρία που γίνεται στο διπλανό διαμέρισμα και μια γυναίκα  ή ένα παιδί που φωνάζουν βοήθεια, χωρίς κανείς να ακούει, είναι οι ειδήσεις φρίκης που κάθε μέρα στολίζουν την ενημέρωση του φιλήσυχου πολίτη, με εγκλήματα αφάνταστης φρίκης, αναφορές σε ξεπουλημένες κυβερνήσεις που διοικούνται από μαφιόζικα κυκλώματα, ιερές εκκλησίες που κρύβουν ανωμαλία και διαστροφή, καλλιτέχνες παιδεραστές, μητέρες που βασανίζουν τα παιδιά τους, παιδάκια που ξυλοφορτώνουν τον συμμαθητή, γόνοι πλουσίων οικογενειών που σπάνε πλάκα να ασελγούν πάνω στις ζωές των άλλων, φανατισμένοι τρελαμένοι κάθε είδους που εκπαιδεύονται να είναι τραμπούκοι, εκτελεστές, πόλεμοι που αφήνουν ερείπια και θάνατο και εκατομμύρια ξεσπιτωμένους, κράτη που υπομένουν εμφυλίους, αποκλεισμούς, λιμούς, γενοκτονίες…..
     Όλα αυτά είναι δίπλα μας. Γύρω μας. Έχουμε μια επιλογή, να τα γνωρίζουμε ή και να μην τα γνωρίζουμε, αρκεί να αποφασίσουμε πως είναι «παράπλευρες απώλειες» ενός απατηλού κατασκευάσματος που ονομάζεται ανθρώπινος πολιτισμός, και που πλέον οι εναπομείναντες με ελάχιστη αιδώ, άνθρωποι, δεν έχουν άλλη ελπίδα, παρά να περιμένουν η ίδια η φύση να αποβάλλει αυτό το έκτρωμα από πάνω της…
     Γιατί ο μέσος απλός άνθρωπος, έχει δημιουργήσει την ιδέα πως «εκείνος δεν φταίει». Είναι ο αθώος κάτοικος σε μια γειτονιά εγκληματιών. Ο ανήμπορος, το φτωχό προβατάκι που μπορεί να βοσκάει το χορταράκι του, ευχόμενο να περάσει αόρατο το υπόλοιπο του βίου του, και να μην το ‘’ανακατέψουν’’ κάπου που θα πονέσει. Αυτό που είναι ευτυχισμένο γιατί το δικό του παιδί τρώει, παίζει, και δεν βρίσκεται σε αφίσα ανακοίνωση εξαφάνισης.

Όλη μου τη ζωή μού ‘βγαινε η ψυχή
κάτι να θυμηθώ, κάτι ν’ αρχίσω.
Να ‘ναι καλοί οι φίλοι κι οι λογαριασμοί
και να μη χρειαστεί να τα σκαλίσω,
κάτι να θυμηθώ κάτι ν’ αρχίσω.
(Τραγούδι του Γιάννη Κότσιρα σε σύνθεση του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και στίχους του Ισαάκ Σούση)

     Υπάρχει ένα σημείο που ονομάζεται «πάτος»… Εκεί βρισκόμαστε.
     Κάποιοι θα πατήσουν δυνατά και θα κάνουν κάθε προσπάθεια να βγουν «έξω», να ζήσουν ‘’αλλιώς’’, εκείνοι που θα σπάσουν τις αλυσίδες της ντροπής, της ανούσιας ύπαρξης με κάθε τρόπο, ακόμα κι αν θα πρέπει να σπάσουν κάθε δικλείδα ασφαλείας, οι υπόλοιποι θα πνιγούν στη λάσπη, τη βρώμα, τη σαπίλα που θα τους ρίξουν με φτυαριές πάνω τους εκείνοι, που τους θεωρούν απλές κατσαρίδες…. Θα περάσουν από την ασήμαντη ύπαρξη στην σιωπηλή ανυπαρξία.
     Εσύ πάλι συνέχισε να ασχολείσαι με κόμματα, ομάδες, φίλους και αντιπάλους, δεξιούς, αριστερούς ή ότι άλλο…
     Στο κάτω κάτω αν είσαι κωλόφαρδος, μπορεί και να φτάσεις μέχρι την ώρα που θα κάνεις το μεγάλο ταξίδι, χωρίς να έχει συμβεί τίποτα τραγικό στην ήσυχη ζωούλα σου, και χωρίς να έχεις κάνει γενικότερα τίποτα για να ΞΕΠΛΗΡΩΣΕΙΣ τα αγαθά που απόλαυσες, ΑΓΝΩΟΝΤΑΣ  το αληθινό κόστος μέχρι να φτάσουν στη κοιλιά σου ή στην αυλή της μικρής φωλίτσας σου.
     Επίσης από τη στιγμή που είσαι μικρός και με ημερομηνία λήξης, χέστηκες τι θα γίνει με τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου στη κόλαση που τα αμόλησες… Εύχεσαι να είναι κι αυτά κωλόφαρδα και να κάνουν επίσης ΤΙΠΟΤΑ !
     Ο πλανήτης σπαράζει, με όλα τα ζωντανά που κατοικούν πάνω του. Οι τύραννοι παρελαύνουν ανενόχλητοι, πάνω στις ζωές μας και στις ζωές των παιδιών μας. Η δική μας πατρίδα οδεύει με ταχύτητα μέσα από μια γενικευμένη πνευματική εξαθλίωση, στο τελικό ξεπούλημα. Αύριο τα παιδιά που θα γεννηθούν δεν θα κατοικούν στην Ελλάδα, αλλά στην αποικία των καταραμένων. Εργάτες της μιας δεκάρας, στη δούλεψη ξενόφερτων "επενδυτών'', υπό την ηγεσία κυβερνήσεων, ομοίων με τους αφρικανούς φυλάρχους, που ξεπουλάγανε σκλάβους τους λαούς τους. Ότι κατορθώσουμε να κάνουμε είναι ΤΩΡΑ. Σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο. 
     ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΥΓΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. ΤΩΡΑ !!!

Το χρέος μου σε κάποιους ποιητές (1)

Θεωρώ χρέος μου (από παλιά) ... να αποδώσω έστω και τις ελάχιστες τιμές (με μιαν ανάρτηση),
για τον θαυμασμό μου, σε κάποιους μεγάλους ποιητές, που βαθύτατα με επηρέασαν ως σήμερα ...
Ένας απ' αυτούς, είναι κι ο δικός μας : Κώστας Καρυωτάκης.

 

Και που "κάποιοι" (ως σήμερα, στην Ελλάδα) τον αναφέρουν, μόνο "κατά το δοκούν",
εξαιρώντας φυσικά αυτά που δεν συμφέρουν ...

 

 

 

Και κλείνω το αφιέρωμα με αυτό που αναρωτιόμουν πάντα : "Τι κάνεις με τη ψυχή σου" ?

 

Η ψυχή μου

1.
Παλιό η ψυχή μου γράμμα είναι κι εγράφη
σε μια παρθένα ωραία - ευγενική
παρθένα - που για λύπη ερωτική
το μοναστήρι εδιάλεξεν, ετάφη.

Τι τώρα κι αν ασπρίζουν οι κροτάφοι ?
Τι τότε κι αν η μοίρα ήταν κακή ?
Ένα συρτάρι εβένινον εκεί
των αναμνήσεων κρύβει το χρυσάφι.

Την ώρα που γεμίζουν ίσκιο οι θόλοι,
καθισμένη σε πέτρα το κοιτά,
το σφίγγει στα ωχρά χέρια κλαίγοντας όλη.

Έπειτα, ενώ, με βλέφαρα κλειστά,
το φευγαλέο της όραμα κρατά,
σηκώνεται να πάει στο περιβόλι.

2.
Με τον καιρό που πρόσχαρη ήταν νέα
- αλίμονο ! - για να αναμετρηθεί,
για νά βρει ένα σκοτάδι πιο βαθύ,
σέρνοντας προς την πένθιμη αλέα.

Βαριά στη ζωή της έπεσε η αυλαία
και δε μπορεί καλά να θυμηθεί.
Το χείλος, μόνο ξέρει, δεν ανθεί,
δεν είναι πια τα μάτια της ωραία.

Κι όπως τα δέντρα ολόγυρα σιωπούν
έτσι ποτέ για εκείνον που τη χάνει,
ποτέ δε θά 'ρθουν άνθρωποι να πουν.

Αχ, μήτε τ' όνομά του εδώ δε φτάνει !
Να ζεί ? Και πάντα ναν τον αγαπούν ?
Μην έχει τάχα - σαν αυτή - πεθάνει ?

3.
Είσαι, ψυχή μου, κόρη που τη σβήνει
ολοένα κάποιος έρωτας πικρός,
που λησμονήθηκε κοιτώντας προς
τα περασμένα, κι έτσι θ' απομείνει.

Κατάμονη σε μι' άκρη, όπως εκείνη,
σε παρατούν ο κόσμος, ο καιρός.
Ένας ακόμη θά 'σουνα νεκρός,
αν οι νεκροί δεν είχαν τη γαλήνη.

Σαν αδελφούλα η κόρη αυτή σου μοιάζει
που γέρνει, συλλογίζεται κι αργεί
χαμένην ευτυχία να νοσταλγεί.

Δικό σου λέω, ψυχή μου, είναι μαράζι
όσα, το βράδυ, δάκρυα, την αυγή,
στα ρόδα κατεβαίνει και μοιάζει.

 

Κώστας Καρυωτάκης (1921)

8 Φεβρουαρίου ήταν και που χάσαμε, τον μέγα Νίκο Ξυλούρη !

Τα ολέθρια αποτελέσματα των Ψ.Ε.Π. (*)

Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμη φωνές που σπάνε το matrix ... (ασχέτως αν συμφωνώ ή όχι σε όλα) ...
και δίνουν ακόμη, τροφή για σκέψη, μέσ' στην "ερήμωση" του παρόντος !

(*) Ψ.Ε.Π. - Ψυχολογικές Επιχειρήσεις Πολέμου.
Περισσότερα στο site : Απεροπία. Πατήστε εδώ : https://aperopia.fr/

Η κλασσική μουσική του μέλλοντος (1)

 ... κάπου στο μακρινό 2050, μετά "Το Τέλος της Ιστορίας",
(όπως λέει κι ένας ηλίθιος γιαπωνέζος φιλόσοφος, ονόματα δεν λέμε ... Φουκουγιάμα),
μέσα στα τότε σαλόνια των αρχόντων, πίνοντας μαρτίνι με δύο ελιές
κι απολαμβάνοντας τα κύματα της μουσικής ...

 ... θα χειροκροτούν συγκλονισμένοι, έκθαμβοι, αλλά και αγνοώντας ...
τι σπουδαίος καλλιτέχνης, ήταν ο μέγας ... Λέντης Ζεπενελίδης !!!