Ζωή ανάπλοος και άλγος ... (μέρος τέταρτο)

 

ΙV. (Νεότης της συναίσθησης)

Τώρα φοβάμαι όλα αυτά που γυρνούν
     κυλιόμενη σκάλα στο αίμα μου :
Εκδοχές και στίχους. Τσιτάτα κι απόψεις.

Κι είν’ όλα νύχτα,
     χωρίς να είναι Αγία (η όποια Άγια-νύχτα) ...

Μα ας είναι ...
     έτσι κι αλλιώς,
όλα περνούν μεσ’ απ’ το φίλτρο του τσιγάρου
     και γίνονται καπνός.
Χορεύουν πάνω σε κεφάλι καρφίτσας
κι αυτοκτονούν
     στον περιορισμό του χώρου.

Νύχτα, που το φεγγάρι γυρνάει
     δίσκος  γραμμοφώνου,
αυλακώνοντας το σώμα
     στο πέρασμα της βελόνας,
ξεπετώντας στη σκέψη δενδρύλλια,
όπως πίδακες νερού σε συντριβάνι,
     κάνοντάς με να κρύβομαι,
σε τούτες τις σκιές του πλήθους
στους νοτισμένους τοίχους,
     στις πλάκες των πεζοδρομίων.

Νύχτα π’ αλλάζει τα διατάγματά της,
’κει που αρέσκοντ’ οι γόησσες
     να γλαρώνουν τα μάτια,
- χέρια που κινούνται
     και στόματα π’ ανοιγοκλείνουν -
ψάχνω εκεί τη συνέχεια της φλέβας μου,
καθώς βρέχει η οχλαγωγία θαυμαστικά
(χάρτινα), σε ρυθμό μαζούρκας,
     για παίχτες και παίχτριες.

Όμως ο Έρωτας δεν είναι βιβλίο,
     να το “σπουδάσεις”.
Κάθε φορά τα κορμιά
έχουν κάτι λιγότερο,
     κάτι περισσότερο.
Καμμιά φορά τοξεύεται στο χρόνο
     ένα μονοπάτι.
Περνούν κατακτητές
     και πέφτουνε στην  άβυσσο.
Τα τωρινά μας βήματα ψάχνουν,
     ελέγχουν πριν προχωρήσουν.
Γίνονται γεωμετρικό αλφάβητο
που μάχεται το πάθος
     και νικιέται.

Τώρα φοβάμαι το χέρι
που προσφέρει ένα τριαντάφυλλο
κι ύστερα καθαρίζεται με αηδία,
     για την μελίγκρα. (*9)

Μα ας είναι ...
     έτσι κι αλλιώς,
όλα περνούν μέσα απ’ το “σήμερα”
     και χάνονται στην παρελθοντολογία.
Περνούν μέσ’ απ’ τη θέληση
     και πεθαίνουν,
στην στέρηση ή την ανία.

Νύχτα, που νομίζεις ότι το στόμα κόλλησε
     και δεν θα ξανανοίξει.
Πετρώσανε τα δάχτυλα, όπως αγάλματος,
τα μάτια κατάλευκα, όπως μαργαριτάρια ...
     να μην υπάρχει ένας ρυθμός να σε κινήσει
κι έτσι ξερός στο λίβα μιας ερήμου,
το “είναι” ένα σβολαράκι άμμου,
     που σκορπάει στον άνεμο.

Νύχτα που γίνεται
     προάγγελος της φαντασίας
και παίρνει φόρα η σκέψη και τροχίζεται,
σαν λεπίδι που γυρνά
     πάν’ απ’ την γύμνια μας,
κόβει τα όνειρα σε λέξεις, λόγια,
που λέμε στις γυναίκες κάθε νύχτα,
- δεν τα πιστεύουν ευτυχώς -
     πλην όμως ερωτεύονται ...

κι εγώ φοβάμαι τώρα, που σφυρίζουν,
ένα τραγούδι παιδικό,
     σαν κάνουν έρωτα ...
φοβάμαι ακόμη τις λέξεις
     που γραμμένες στους τοίχους
γίνονται καραμέλα
     στα στόματα των ανωρίμων.

Νύχτα που τα δόντια της
     στα δόντια μου - σύγκρουση.
Νύχτα που ο Έρωτας οργισμένος,
“διαρρηγνύει τα ιμάτιά του”
     και με καταδικάζει.

Κι όλη μου η ζωή,
     μια νύχτα των άλλων.
Γι' αυτή την νύχτα, η κραυγή
     και τα μελλούμενα
τ’ αφόρητα καταφανή, τα δρώμενα ...
Ασαφή αυτά που έχω να διηγηθώ.

Σαν δωρισμένη ευτυχία,
ήχος τριγωνικός, μεταλλικός,
όπως χριστουγεννιάτικη χαρά
     σε χείλη χορωδίας
κι ένα φιλί, απλώς φιλί,
     πράξη συνήθειας, σαν κομπολόϊ ...
Δεν ήταν αυτό που περίμενα.

Πλανεμένος ο ήλιος της πόλης
κι η θηλυκή χροιά μου, η παθητική,
     που θέλει να αναλωθεί,
μέσ’ σ’ εντυπωσιασμούς και χρώματα,
εικόνες που θέλω να γίνω κομμάτι τους,
     που θέλω η ψυχή μου
να επιδεικνύεται σαν γεγονός,
     μα δεν μπορώ, δεν γίνεται, δεν βγαίνει ...

Παρελθόν, παρόν και μέλλον,
φαντάζουν σαν ορύγματα
     με ναρκοπέδια τριγύρω.
Τίποτα να μπορώ να σχεδιάσω
- παιδικές αντιδράσεις σε ομίχλη -
     ζωγραφίζω μια φατσούλα
κι απλά περιμένω, χαμογελαστός.

Τι θα φανεί στο παραπέτασμα ?
Ποια νότα χτυπήθηκε λάθος,
     και απορεί στο πάτωμα ’ματωβαμένη ?
Τι πληγώνει περισσότερο ?
Μια χαμένη αγάπη σε λαβυρίνθους
     ή κανείς να μην σε περιμένει ?

Ο νεκρός δεν προσμένει
     το θάνατό του.
Η φύση δεν περιμένει
     καμία Άνοιξη, καμία αλλαγή.
Εμείς προσμένουμε !

Εκεί που χτίζουνε φωλιές
     τα χελιδόνια,
ψάχνουμε τα "υψηλά νοήματα"
και τ’ όνειρο παθαίνει ίκτερο
     λίγο πριν την απόδραση.

Σε βρώμικα παγκάκια
     γεννιέται και πεθαίνει η πλησμονή. (*10)
Αφόρητες λέξεις κολυμπούν
     στο αλκοόλ, στο αίμα,
κι αυτές δεν φεύγουνε με ότι αποβάλλεις
     - σκέψεις παρούσες για την επομένη.

Είν’ τατουάζ στο σώμα, που δεν βγαίνει,
η κατάφαση, του επιτέλους αυτός,
     αυτός : Είμαι !

Γιατί ξεροσταλιάζω
     περιμένοντας τις Μούσες ?
Πότε τελειώνει η βλακεία-σίριαλ
     να πάω ήσυχα για ύπνο ?

Βαρέθηκα τα λόγια και τα έργα
     των ανθρώπων της καταστροφής
- μια τραγωδία χωρίς νόημα -
που μοναχά να γκρεμίζουν ξέρουν,
     χωρίς τίποτα, να οικοδομούν.

Σε σκοτάδια πορεύομαι
     κι αναρωτιέμαι :
πως γίνεται να φέγγω,
όταν ασπάζομαι το “ξόδεμα”
     κι ενέργεια δεν έχω ...

Είν’ το καλούπι μου αυτό,
που σ’ αστραπή χωράει
     και στην παρέα περισσεύει ?

Τι μέλλει να γευτώ
     στο Ύστερο το μονοπάτι,
όταν την σήμανση κοιτώ
     κι όχι τον ήλιο ?

(κι ακόμη δεν έχω μάθει να οδηγώ) ...

(συνεχίζεται ...) 

 

(*9) Μελίγκρα ή φυτόψειρα ή αφίδα : είναι γενική ονομασία διαφόρων παρασιτικών εντόμων των φυτών, με σώμα μεγέθους κεφαλής καρφίτσας.
(*10) Πλησμονή : είναι ο κορεσμός, ο χορτασμός (από ποσότητα, πλήθος, αφθονία). Στο συγκεκριμένο : χορτασμένοι από σουβλάκια, μπύρες και λόγια πολλά.

Ζωή ανάπλοος και άλγος ... (μέρος πέμπτο)

 

V.  (Ωριμότης της ταυτότητας)

Μηδένισε το κοντέρ
     κι απαντοχές δεν έχω,
από ψηλά μου κράζουν τα “στοιχειά”
της νόησης πετροβολήματα-τραγούδια
σ’ ένα χορό παράλογο με στρέφουν
στην ακανόνιστη κανονικότητα του χρόνου
     να υποταχθώ,
μα δεν της κάνω τη χάρη.

Ο χρόνος είν' ροή
     π’ εγώ τον στρέφω
πάνω στο σκάκι το δικό μου,
επιτραπέζια να σκάει το κύμα,
κινήσεις αλόγου, στη θάλασσα ζωή
     καλπάζει, στέκεται, ξεπεζεύει
και πάλι στον άνεμο τολμά,
     να πει τα λόγια.

Μια ανατολή, άσμα θρησκευτικό,
οι λέξεις ξυπνούν
     και βάφουν μ’ αισθήματα,
τον ουρανό-σελίδα
     στη γραφομηχανή.

Μα μια ελεγεία, δεν αρκεί,
     δεν σώζομαι.
Στην προσεχή την προσευχή, η προσοχή,
     (μην τύχει και λαθέψω) ...
στα μετρημένα λόγια τα λανθάνοντα,
     (μα και στα αμέτρητα που λειτουργούν
σαν ρυτίδες στο πρόσωπο),
είναι τα ίχνη που αφήνει η ψυχή
     πάνω στο βότσαλο.

Το βότσαλο που κουβαλώ
     σαν φυλαχτό. (*11)

Τώρα εδώ, στη χώρα των σανοφάγων
που μοίρα ανάπλοος μου έγνεψε,
     σημαία τις αξίες να ζωστώ,
σαν άλλος καμικάζι-βομβιστής
στην κάθε νύχτα θυσιάζομαι,
     τη μέρα, ζωντανό με βρίσκω
κι από τ’ αρχαίο δράμα δεν ξεφεύγω,
     μια και αγάπησα πολύ,
τη χώρα μου την λατρευτή,
το σώμα της γυναίκας
     και το ιμάμ-μπαϊλντί.

Άνευ σχεδίου η ζωή,
     στα όνειρα θυροκολλά τις λέξεις.
Αναγκαιότης του ενστίκτου δρώμενα,
τα της ψυχής δημώδη, θυμοσοφικά,
από τον Κραταιό επέρασα
     και δεν ακούμπησα,
στο Ύστερο προσμένω,
του θάματος χλαπαταγή
     και χάνω χρόνο.
Στου άλγους τα λάθη
     του βίου τα διαδικαστικά,
κόβω απόδειξη,
     μου δίνω συγχωροχάρτι,
ανάσες σε τούτο τον πνιγμό
     μιας "καθ’ όλα" θαλερής ζωής.

Έτσι που γέμισ’ ικέτες η ιερή χώρα,
σε γκρεμισμένους ναούς
     σαν τυμβωρύχος ψάχνω,
τον πάπυρο με τις γραφές,
στους νόμους του κάθε Εφιάλτη,
     η αιτία,
πως γένικε ο τόπος μου
     μια σκέτη πέτρα
κι απέμεινε μοναχά
     η “όποια” Ιστορία ...

Τώρα εδώ, με φεγγάρι τυλιγμένο
     στις νότες του Μήτσου του Σελίδα, (*12)
φωσφορούχα αερόστατα
πάνω απ’ τ’ αφρισμένο το νερό,
     ο έρωτας κι η πάλη αντάμα,
σ’ αμμουδερή συχνότητα
     τα κύματα του κόσμου
κι είναι αυτό που μένει και σου μένει,
να περιγράψεις,
     της θάλασσας το θάμα,
στα προσεληνιακά τα Κύθηρα, (*13)
όπου αφρός του Δία εγέννησε
     κι έγινε δρόμος.

Βλέπεις, δεν έκρυψα τίποτα - ποτέ -
     κι από κανέναν.
Είδα τα σύνορα
     και τά ’σβησα απ’ το χάρτη.
Δικό μου χάρτη χάραξα,
     με την απλότητα της ομορφιάς.
Έβαλα τις πινέζες μου
     στα ηλιοβασιλέματα.
Στα ολάνθιστα τα περιβόλια.
Στην ψιθυριστή βροχή,
     στη θαλπωρή μιας αγκαλιάς.

Είπα : “η απεραντοσύνη τ’ ανθρώπου
     είναι μεγαλύτερη του σύμπαντος”.
Είν’ η καρδιά που χωράει τα πάντα ...

Όμως δεν έχω δύναμη ν’ αντιπαλέψω
     την  όποια αρνητικότητα.
Απλά δεν μετέχω.
Άφησα τις μετοχές, τα ουσιαστικά,
     μα κι όλα τα “-ισμός”,
σ’ εκείνους όλους, τους τιτλούχους,
     της γραμματοσύνης ...

Φάρο με λέγανε, ανέκαθεν.

Προσκύνησα μόνο
     ένα δέντρο γέρικο ελιάς,
τα γόνατα στην άμμο
     αντικρίζοντας την θάλασσα,
γέμισα ευωδιές, χαϊδεύοντας το σκίνο
     κι αναρωτήθηκα,
τι να την κάνω την επικοινωνία
     σ’ ένα κόσμο
που δεν καταλαβαίνει Χριστό ?
“Μα πόσο νερό στο κρασί” ?
Είναι καιρός τώρα,
που πίνουμε σκέτο νερό
     που το βαφτίσαμε κρασί ...

Ύστερα οι φίλοι, μου λένε χάθηκες,
όμως με ζάλισαν οι στόχοι
     κι εγώ τοξότης δεν ήμουνα ποτέ.

Όλοι έχουμε όνειρα,
     μα πόσο διαφορετικά ...
στα όρια του τρόμου ο ύπνος,
     μια παραδοχή, η υποταγή
κι είν’ άλλο, το όνειρο του αετού,
     από του καρχαρία.

Είναι το μίσος πού ‘χουν πάντα
     οι νεκροζώντανοι,
σε ότι υπάρχει, υπήρξε και θα υπάρχει,
μια και δεν ήταν - είναι,
     ποτέ τους “ζωντανοί”...

Απλά, "ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα",
     γιατί παγώσαμε !  

 

 (συνεχίζεται ...)

 (*11) Όντως, εδώ και χρόνια, κυκλοφορώ με ένα βότσαλο στην τσέπη, για δύο αδιάφορους - διαφορετικούς λόγους ... (σαν ψυχαναγκασμός και ιδεοληψία).
(*12) Μήστος Σελίδας είναι ελληνιστί ο Jimmy Page των Led Zeppelin (εξ ου και η αναφορά στα αερόστατα).
(*13) Προ-σεληνικά : που υπήρχαν πριν την Σελήνη και ... Κύθηρα με την ιδεατή τους έννοια ... (ο δρόμος για τα Κύθηρα).

Ζωή ανάπλοος και άλγος ... (μέρος έκτο)

 

VI. (Ωριμότης της σύγχυσης)

Έπρεπε να φτάσω
στο πάτο του ξεροπήγαδου, του βίου μου,
     ως να καταλάβω ... τ' αυτονόητα.

Έπρεπε να πεθάνω και ν’ αναστηθώ,
     να δώ τον ήλιο τον πραγματικό,
καθώς η αντίληψη τυφλώνετ' εύκολα,
     από χίλια σκοτάδια ...

Κι ήρθα εδώ, μετά από πολλούς άλλους,
     επισκέπτης μέσ' σε μουσείο βανδαλισμού,
π' επιδεικνύει τα σπασμένα κομμάτια διανόησης,
του ψέματος και της ανοησίας,
     των απωθημένων και του τρόμου.

Έγινα αμφίβιο που έμαθε να κολυμπά
και σε βαθιά νερά,
     νεκρά, αλατισμένα,
τώρα που η ζωή απέκτησε
     αυτό το "κάτι τις" της, το πικάντικο.

Ζω τις χίλιες εμπειρίες της κατάρρευσης,
της αποδόμησης, τ' ευνουχισμού,
μ' ένα dildo στο εγκέφαλο,
     από το βιασμό της λογικής.

Παίζουν τα πνευστά
     τη μελωδία του μάταιου,
εκεί που κρέμονται οι εκκρεμότητες,
     ασθμαίνοντας,
σε περιβάλλον :
     "παρακαταθηκών και δανείων".

Μηδένισε το κοντέρ κι απ' την αρχή μετράει,
έγινε δέρμα το επιφανειακό, το φλύαρο,
γίναν οστά, τ' αστήρικτα θεμελιώδη,
     σε αβαθή πελάγη πνίγομαι κι αποκαρδιώνω.

Μετράει λάθη η πρόθεση,
αντιδράσεις η δράση,
πτώματα η λήθη,
     σε χρόνο επίπεδο και μαθηματικό.

Τώρα σε φαρενάϊτ μετριέται η σιωπή,
σαν το λευκό χαρτί -
     στους 451 καίγεται !

Τώρα με κύβους ζάχαρης,
καμπύλες στο σώμα και terabytes,
     μετράμε την θλίψη.

Τώρα, όσο πιο ψηλά φτάνει η διανόηση,
τόσο και η αλήθεια χάνεται και ψοφάει
     σαν την Τέχνη ...

Είναι οι δείκτες της ευημερίας
     που μας κόψαν' τους μισθούς,
οι πίνακες προόδου
     που αυξάνουν τους νεκρούς,
μαθαίνοντας όλα τα παραμύθια,
εμείς οι άριστοι στη θεωρία
     κι από Ιστορία τίποτα ...

Θα υπάρχει πάντα το παράδοξο,
να αγαπάμε πιότερο τα ζωάκια,
     απ' τα παιδιά μας ?
Να κυνηγάμε το χρήμα
σαν την ουρά του σκύλου,
     το φίδι που καταπίνει τον εαυτό του ?

Σ' ένα σύμπαν βίαιο,
όπου εύκολα επιλέγουμε την επιβίωση,
η αγάπη κι η δημοκρατία
     μετρούν ταφόπλακες.

Ξάφνου η εμπειρία γίνεται φαινομενική,
     - γεωμετρικός υπερρεαλισμός -
κι η εξουσία κατατρώει τον χρόνο σου,
     σε δαιδαλώδεις λαγότρυπες,
μιας και κατηχητές και προπαγανδιστές,
"εν πλήρη δυνάμει" ρουφάνε σαν βαμπίρ,
          τον αίμα της ζωής σου.

Ασύλληπτα άλματα παράνοιας,
με υποσχόμενη ηδονή και ευτυχία,
απύθμενα ερωτοτροπούν,
     μέσ' τον αστερισμό του μίσους.

Κι ο νέος Μεσαίωνας της μούχλας,
πατενταρίσθει σαν το "ροκφόρ"
     που τρώμε αμάσητο ...

Ο τρόμος είναι δυνατότερος
από την λογική δαντέλα επικάλυψης,
     την γάζα θεραπείας ...
μέσ' την χειμέρια νάρκη πνεύματος,
φαντάζει το καλύτερο,
     όσο κι αν αντιβαίνει στην υπερθέρμανση ...

Ο νέος Μπετόβεν
     δεν είναι μόνο κουφός,
αλλά και τυφλός και μουγκός,
     σαν τα πιθηκάκια των κόμικς.

Στην απεργία της λογικής,
πωλούνται όλα τα stock
     των συμφερόντων.

Το νέο πτώμα του Διαφωτισμού
ντύνεται πράσινο και πορτοκαλί,
     όπως οικολογία κι επανάσταση.
Μια αποπνικτική δυσοσμία,
     μια αναπόφευκτη παραδοχή.

"Τι κι αν πολέμησα
στο Δίστομο και στην Τριπολιτσά  ...
     διόλου δεν απέφυγα ετούτη την σκλαβιά" !

Όνειρα χαμένα, περιττά,
     σε τόπο Ψυττάλειας χαβούζα,
πλεξούδες α-λόγων
     για τα βιολιά της ενορχήστρωσης,
ενός δαιμονικού θεού που ανεστήθη
και ταιριάζει άψογα, στα προλεγόμενα,
     των αιώνια σκοτεινών σχεδιαστών.

Μια υπερ-πραγματικότητα
     του πραγματικού,
κολυμπά αθλούμενη,
     σε πισίνες δολαρίων.

Ο  πρωτόγονος και η φωτιά του.
Ο έφηβος που ανεκάλυψε τα υγρά του,
     αυτό το "κάτω", που "κάτι χύνει κάτω" ...
κι ήρθαν οι δεσμοφύλακες
     και τ' ονομάσαν Ψυχολογία !
 
Kι "άιντε θύμα, άιντε ψώνιο" (*14)
να ξεχωρίσεις απ' την αρχή,
     το θύμα απ' τον θύτη ...
ισορροπώντας,
σε ηλεκτρικά καλώδια απόδρασης,
και πάνω στους λαιμητόμους δείκτες
     του μεσονυκτίου.


 (Συνεχίζεται ...)

 (*14) Στίχος του Κώστα Βάρναλη από την "Μπαλάντα του κυρ-Μέντιου" 1956.

Εικόνα με προεκτάσεις ...

... αναμένουμε, "κάποιοι" να το κάνουν ΚΑΙ πράξη !!!

Τροφή για συνωμοσιολόγους

     Σήμερα λέει, είναι του Αγίου Πνεύματος (κινητή εορτή) ... Ταυτόχρονα είναι και η μέρα που μπαίνουμε στο θερινό ηλιοστάσιο (ισημερία) και όλως τυχαίως χτες είχα γενέθλια ... συνωμοσιολογικά (αριθμοσοφικά) είναι 21/6/21 και γράφω στις 6 μ.μ. έτσι ενημερωτικά για τα σχετικά-άσχετα ...
     Αλλά σας σταθώ μόνο στην “εορτήν”. Γιορτάζουμε το Άγιο Πνεύμα και σκέφτομαι : τώρα, κατά πόσον Άγιο είναι το πνεύμα στην εποχή μας “είναι αλλονού παπά ευαγγέλιο” ... Γιατί τελευταία το πνεύμα, το μοιράζουν σε αποξηραμένο λουκούμι, που κανείς δεν το τρώει. Μια και το πνεύμα έχει φύγει, από εκεί που κατοικούσε (δηλαδή) στα μυαλά των ανθρώπων και είναι (τώρα πια) το kider αυγουλάκι-έκπληξη, που δίνουν δώρο στους εμβολιασμένους (βλέπε: έμβολο, εμβολή) και άρα σ’ αυτούς που έχουν πάθει ΕΜΒΟΛΗ σε όλο τους τον οργανισμό, από σώμα έως εγκέφαλο. Το βρίσκω άκρως ειρωνικό το λοιπόν, να γιορτάζουμε την απώλεια του πνεύματος !
     Τώρα στο ότι μπήκαμε στο θερινό ηλιοστάσιο ή αν εγώ είχα γενέθλια, ΜΗΝ τρελαίνεστε ... συμβαίνει κάθε χρόνο ...
     Το θέμα είναι πως θα σωθούμε από τους σωτήρες ... απ’ όπου πανταχόθεν μας βάλλουν με καταστροφικά πυρά (ρουκέτες αντινόησης) ... οι σημερινοί ειδήμονες, “ειδικοί” και νομοθέτες.
     Και για να μην ξεχνιόμαστε το άγιο πνεύμα συμβολίζεται και κάνει πάντα, την “αθώα περιστερά” ! Κανείς δεν φέρει ευθύνη !

Είναι θέμα επιπέδου (ορόφου) ...

 

"Σ' αυτόν τον κόσμο που ζούμε, οι δεινόσαυροι τζογαδόροι-άρχοντες, συνεχίζουνε να τρώνε (μέσ' την αδηφαγία τους) σε όλους τους ορόφους, μιας και το οικοδόμημα "καμώνονται" ότι είναι δικό τους. Παίζοντας καθημερινά με την ασφάλεια, την χασούρα, τον κίνδυνο και μαθημένοι στις ανατροπές, αλλά κι ευτυχισμένοι που το παιχνίδι-τελετουργία συνεχίζεται σε όλα τα "επίπεδα". Αγνοώντας όμως, παντελώς την Νέμεση !"...
είπε στο τέλος, το γκαρσόνι-δούλος.

Ο φίλος κι ο δρόμος

Rafal Olbinski (paint art)

     Είμαι στη μπάρα, έξω απ’ το παράθυρο του bar και πίνω μπύρα στο σκαμπό. Κλασσικά εικονογραφημένα. Σκάει μύτη ο φίλος (και συνάδελφος ποιητής), με κατεβασμένη μάσκα. Τον χαιρετάω, με χαιρετάει, ανεβάζει την μάσκα ... “Τι έγινε μεγάλε ?” τον ρωτάω (τον μικρότερο) και φέρνω ένα σκαμπό δίπλα μου. “Κάτσε” του λέω. “Δεν θα κάτσω” μου λέει, “γιατί κάνω κάθε μέρα τεστ” ! “Και τι φοβάσαι ?” τον ρωτάω ... “Μην σε κολλήσω κοροϊδία, ή μη με κολλήσεις ?” Δεν μου απάντησε. Με κοίταζε που τον κοιτούσα. Τελικά έσπασε την σιωπή, λέγοντάς μου “Πάω να χαιρετήσω και τ’ άλλα παιδιά και ξανάρχομαι” ... Δεν ξανάρθε ! Τον κατάπιε ο φόβος.
     Έβαλα μπύρα στο ποτήρι, άναψα τσιγάρο κι αγνάντεψα την προοπτική του δρόμου. Έβγαλα το μπλοκάκι και άρχισα να γράφω :

Κολώνα-δέντρο
     δέντρο-κολώνα και πάλι δέντρο.
Μερικά πράγματα δεν αλλάζουνε ποτέ.
Μας μαγεύει το “πουθενά”.
Μας μαγνητίζει το “άνευ αιτίας”.
Μας έμεινε αμανάτι, ο “λόγος”.
Αυτή η προοπτική του τίποτα,
     που όλα είναι “δρόμος”.

Κολώνα-δέντρο
     δέντρο-κολώνα και πάλι δέντρο.
Κατηφορίζω με καρδιά στρογγυλή ποδηλάτου.
Ο δρόμος είν’ σοκάκι, τα κτήρια, οικίες.
Μπορεί και να μην με “βγάλει” πουθενά ...
Μπορεί και νά ‘ναι όλα κύκλος ...
Δεν θα τετραγωνίσω τον κύκλο,
     δεν θ’ αλλάξω οπτική ...
Είναι Πέμπτη σήμερα. Αδιάφορη μέρα.
    Βρέχει με διακοπές αδιάφορα ...

Κολώνα-δέντρο
     δέντρο-κολώνα και πάλι δέντρο.
Ένα ζευγαράκι που φιλιέται αγκαλιαστά,
στο τελευταίο δέντρο,
     κάνει την διαφορά !

Τώρα δέντρο-δέντρο και πάλι δέντρο.
κι όμως η πόλη,
     δεν έγινε ποτέ της δάσος.
Μερικά πράγματα δεν αλλάζουνε ποτέ. 

 

(Σημ.) Η λέξη “κολώνα” μου λέει το Βικιλεξικό, πως θεωρήται εσφαλμένη γραφή, γιατί δεν είναι απλοποιημένη. Να ψάξω λοιπόν, που το έχω “γραμμένο”  ... το Βικιλεξικό ! Και κάτι άλλο ... Για τα κόκκινα και μπλε φυτά εσω-εξωτερικού χώρου, θα το αναπτύξω σε άλλο μου κείμενο.

Στη "ρεβάνς" του κάθε πανηλίθιου ...

 

 ... εδώ ο κόσμος καίγεται κι εμείς βγάζουμε τις "ευαισθησίες" μας, τα εσώψυχά μας ξαφνικά (πριν δεν ξέραμε να το κάνουμε) ... Τώρα, έχουμε όλοι γνώμη, άποψη ! Δεν ξέρω ... άμυνα είναι, ωχαδερφισμός, κατάθλιψη ή τα απωθημένα μας ? Ζούμε τον "γυάλινο κόσμο" του Καζαντζίδη, όπου όλα είναι διάφανα και εύθραυστα και δεν κάνουμε τίποτα, μην τυχόν και σπάσει το "οικοδόμημα" ! Κι αναρωτιέμαι ... μα αυτός δεν ήταν ο σκοπός όλων, εκ παλαιόθεν ? Επαναστάτες και μη ? Τώρα που δονείται (ταρακουνιέται) το σύστημα, γιατί όλοι έχουν "κλάσει μέντες" ? Θά' θελα, για μια στιγμή να ήμουν ψυχίατρος, για να γελάω όλη μέρα ... Ζούμε την "ρεβάνς - ρελάνς" του κάθε πανηλίθιου, με περίσσια ανοχή ! Όλοι οι ψυχασθενείς μαζί, ενωμένοι, σε ένα παγκόσμιο "reality" υπερθέαμα. Κι εμείς σαν γνήσιοι οπαδοί του τίποτα, σαν κάτοικοι μιας ανωρίμου γης, βασιλεύει το "φαϊ, κακά και νάνι". (Το σεξ το προσθέσαμε μετά, για νά' χουμε κάτι να λέμε). Μας χτύπησε ο αόρατος εξωγήινος κι απολαμβάνουμε την αφασία ... Βλέπουμε Αstra-κια (Zeneka) γιατί είναι πολύ Μoderna. Δεν θα αναπτύξω το τραγικόν του πράγματος ... Είναι όπως στα κόμιξ ένα πράμα. Ζει την παραμύθα του ο καθείς κι είναι πολλοί πανάθεμά τους. Ξαναζούμε την εποχή της ψυχεδέλειας με νέες ουσίες κι είν' η χαρά μεγάλη ... Προπάντων να είμαστε ελεύθεροι, μέσ' το κλουβί μας, όπως και τότε ! "Προλάβετε τώρα που γυρίζει" έλεγε ο κράχτης στο λούνα-παρκ ...

(Υσ.) αν κάποιοι με διαβάζουν με λοξό μάτι ... ας έρθουν να τους εξηγήσω πως γίναμε όλοι μαζοχιστές !

Μια φορά κι ένα καιρό υπήρχε ο άνθρωπος ...

Το παραμύθι τέλειωσε ... πάμε για νέο παραμύθι ! 

Τώρα ζω στην Ελλάδα Νο 2, όπως λέμε : Άνθρωπος Νο 2 και μεταθρωπισμός. 

"Confusion will be my epitaph". Η σύγχυση θα είναι ο επιτάφιος μου.

"Η γνώση είναι ένας θανατηφόρος φίλος" τραγούδαγαν οι King Crimson εν έτη 1969.
Το μήνυμα ήταν για πένταθλους και δέκαθλους αποδέκτες. Σήμερα κανένας αθλητής της σκέψης δεν τολμάει τίποτα.
Η αμφισβήτηση είναι έγκλημα. Αγάπη, είναι μόνο η δική τους, η συσκευασμένη κι εύπεπτη. Των κρατεών τα λάβαρα ...
Σου μένει μόνο το ερώτημα : σε τι κόσμο μ' έσπειρες ρε πατέρα / μητέρα ? με πολύ, μα πάρα πολύ παράπονο ...
Τελικά η γη γυρίζει, προχωράει ? Γιατί εμένα μου φαντάζει πως κάνει, φρεναρίσματα πισωγυρίσματος ?

"Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τι σου συμβαίνει, αλλά τι θυμάσαι και πώς το θυμάσαι".
Gabriel Garcia Marquez

"Προπαντός όταν οι μέρες φαίνονται ατέλειωτες, είναι που αρχίζουν τα χρόνια να περνάνε γρήγορα".
Albert Camus

Σήμερα ποιο συγκρότημα πάει να κάνει ηχογράφηση στην Πομπηία, μόνο και μόνο για την ακουστική του χώρου ?
Ποιός τολμά να κάνει την ηχογράφηση στο Ηρώδειο ή στην Επίδαυρο ? Θα φανούν όλα τα λάθη, όλες οι ατεχνίες ...

Σ' ένα κόσμο που η πραγματικότητα καθημερινά σε προδίδει, η μνήμη φαντάζει το μόνο αξιόπιστο. 

 Αλλά κι αυτή αμφισβητείται ... 

Μια φορά κι ένα καιρό υπήρχε ο άνθρωπος. Έκτοτε δεν θέλω να ξέρω τι έγινε ...

Το δικό μου "ζαβαρακατρανέμια"...

Alberto Pancorbo (paint-work)

... και είπεν ο θεός,
     (ο δικός μου θεός) :

Είμαι η ολότητα,
     δεν μπορώ ν΄ανθίσω
αν πρώτα δεν έχουν βλαστήσει
     τα νέα κλωνάρια ...

Είμαι το σύμπαν,
     δεν ζω χωρίς αστέρια.
Δεν έχω συνέχεια
     αν κάτι νέο δεν γεννηθεί.
Δεν ζω για την απήχηση πού 'χουν,
     οι ευθύγραμμες συναστρίες.
Ζω μοναχά όταν τείνει,
     να κλείσει ο κύκλος ...

Είμαι η ολότητα,
     έσπειρα παντού
τον σπόρο της γνώσης
     κι απλά περιμένω :
την ώρα που θα γκρεμιστούν
     οι ναοί της αντινόησης !

Ευτυχώς κι ακόμη μας το επιτρέπουν ...

Αγ. Μαρίνα - Σαρωνικός - Μαϊος 2021 (φώτο Μ.Φ.)

Απ' τις μικρές μου αποδράσεις, με μουντό ακόμη ήλιο, Μάϊο μήνα ...
Με επισκέπτες, πρώτους και καλύτερους τους τουρκόγυφτους ελληναράδες που βάζουν το στερεοφωνικό τ' αυτοκινήτου στο τέρμα, μέχρι που να μην έχουν πια μπαταρία, για να φύγουν ...
Μια μιζέρια ακόμη και στην τελευταία πέτρα που θα σηκώσεις κι από κάτω θα βρείς την μόλυνση τ' εγκεφάλου του καθενός.
Αλλαγή πλανήτη δυστυχώς, δεν μπορώ να κάνω ...  Δεν υπάρχει θεραπεία, απ' την επαφή των" νεκροζώντανων"...
Εστιάζω στο φτερούγισμα των γλάρων, στην άμμο που πέφτει απ' το χέρι μου κι ονειρεύομαι αναδρομικά ... Τότε που ...

Γλυκόπικρο παιχνίδισμα

 

Μια φορά κι ένα καιρό
ήταν μια ωραία κάμπια,
πριν την μεταμόρφωσή της
σε μηχανική πεταλούδα ...
     ο τόπος μου.

Μια φορά κι ένα καιρό
χτίζαμε σπίτια από χαρτόκουτα
γελώντας και τραγουδώντας
     ολημερίς.

Μια φορά κι ένα καιρό
δεν χρειαζόταν ν ’ανοίξεις την οθόνη
για να δεις τη θάλασσα,
     ήσουν εκεί !

Μια φορά κι ένα καιρό
άκουγες πως :
“ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός”
     κι έμαθες να ζωγραφίζεις.

Μια φορά κι ένα καιρό
ένα παιδί αγόραζε κουλούρι,
και μαζευόντουσαν
     - με μάτια γλυκά -
τριγύρω όλα τ' άλλα παιδιά,
κι εκείνο το μοίραζε
     κι αγόραζε, άλλα δυό ...

Μια φορά ήταν
     και δεν είχε άλλο καιρό ...

Ροζ, βιολέ και κόκκινο

Μετά τον έρωτα
ακούμπησα το τριαντάφυλλο
     - που μου χάρισε -
ανάμεσα στα σκέλια,
     στο γυμνό της σώμα.

Έκτοτε δεν είδα
άλλη εικόνα-ζωγραφιά
     ... ερωτικότερη.

 

Στην Β.Σ.

Στον τελευταίο χορό ...

Είσαι ακόμη στ 'αλογάκι που στριφογυρνάει στο λουνα-πάρκ ... Πότε τελιώνει ο χορός της θλίψης ?
Τα πάντα είναι εικόνες περαστικές ... Ξύπνα !
Η πραγματικότητα είναι χειρότερη απ' τον εφιάλτη ... Ξύπνα !
Δεν κάνει στάση να κατέβεις ... Ξύπνα !
Κάποιος σου έλεγε :
"Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς" ...  Ξύπνα, επιτέλους !

Μια ιστορία των ματιών

Vytautas Laisonas (paint work)

Τα μάτια της στη θάλασσα.
(Νοσταλγικά όταν γεύονται τη θέα του τοπίου).

Τα μάτια της στον αφρό.
(Βρέχοντας το φωτεινό της σώμα, μέσ’ το κύμα).

Τα μάτια της στα μάτια του.
(Απλώνοντας το χέρι κάλεσμα σαγηνευτικό).

Τα μάτια τους κλειστά.
(Φουσκώνοντας ο έρωτας, σε άδειες φλέβες).

Τα μάτια τους στην άμμο.
(Φορώντας τα ρούχα πάλι, τ’ ανοιχτόχρωμα).

Τα μάτια της στην προβλήτα.
(Προσμένοντας το πλοίο, για το επόμενο νησί).

Τα μάτια του στη θάλασσα.
(Νοσταλγικά αποκρινόμενος, μέσ' την απώλεια).

Τα μάτια τους στον ουρανό.
(Εκείνη στο πλοίο, εκείνος στην παραλία).

Τα μάτια τους στο κενό.
(Σαν να μην συνέβη τίποτα, μέσα στο τίποτα).

Καληνύχτα (2017)

 

 

Καληνύχτα (2017) - Μια ταινία μικρού μήκους του Θάνου Κερμίτση
Σκηνοθεσία / Σενάριο: Θάνος Κερμίτσης
Παίζουν: Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Τάσος Δέδες, Γιώργος Χουλιάρας, Νατάσα Εξηνταβελώνη (Διάρκεια 35 λεπτά)

Η ταινία είναι "χαρακίρι" που με ενέπνευσε να γράψω πολλά ανεξάρτητα κι ανεπεξέργαστα (ακόμα) κείμενα,

που τ' άφησα κατά μέρος, για μιαν άλλη φορά ...

Ξύπνα άνθρωπε και ... Σκέψου !

 

Ο φόβος του θανάτου δεν αποτρέπει το θάνατο ... αποτρέπει την ίδια τη ζωή !

Το δανείστηκα από : http://antidras.blogspot.com/2021/04/le-retour-danser-encore-flashmob-gare.html

14ων Μαϊων

 

Συννεφιά.
Ένας νεαρός ψαρεύει προσηλωμένος
στην προκυμαία,
     λίγο πριν δύσει ο ήλιος.

Κάποια κοριτσίστικα μάτια
π’ εξερευνούν κι αναλογίζονται
- με το βλέμμα στραμμένο εκεί -
     που λάμπουν,
γιατί έχουν τόσα να ’πούν,
     και πόσα να ρωτήσουν ...
για όνειρα γραμμένα σε λευκώματα,
για πύργους-βίλλες
και ιππότες σε άσπρα άλογα,
     που θά ’ρθουν να την κλέψουν
κι όλος αυτός ο ρομαντισμός
που την κάνει να νιώθει
     ένα σφίξιμο στο στήθος
κι η λέξη έρωτας,
που διαβάζει τώρα στο περιοδικό
     πόσα πράγματα να κρύβει ?

Το 14ων Μαϊων χτυποκάρδι
την κάνει να τολμήσει :
     δειλά τον πλησιάζει ...

Συννεφιά.
Ο νεαρός στην προκυμαία
φέρνει πιο κοντά την λεία του
     ... ένα αφρόψαρο !

Μαρμάρι Ευβοίας

Στου Έρωτα την τραγωδία

Sergio Cupido Art (Romeo & Juliet)

 

Τρελές εικόνες
φιδιάζουν τη σκέψη,
     διεγείρουν το σώμα,
μέσ’ σε καπνούς σαν ερωτεύονται
     παιδιά ακόμη ...

μαθαίνουν λίγα, κάνουν πολλά,
γεμίζουν εφιάλτες οι εντυπώσεις,
κάποτε καταλαβαίνουν
     πως όλα ψεύτικα, όλα λάθος
και πάλι
τρελές εικόνες
φιδιάζουν τη σκέψη,
     διεγείρουν το σώμα ...

χίμαιρες κυνηγώντας
     σ’ αέναο χρόνο,
χαμένοι και χωμένοι,
     στου Έρωτα την τραγωδία ...

κι ανικανοποίητη μένει
ώσπου γερνάει,
     όλη η νεολαία του κόσμου ...

Utopia : Το ζοφερό μας μέλλον !

 

     Το δυστοπικό φιλμ Utopia του βραβευμένου Αυστραλού, ελληνικής καταγωγής, σκηνοθέτη Κώστα Νίκα, (με τη συμμετοχή αρκετών ομογενών ηθοποιών) που γυρίστηκε το 2016 και κυκλοφόρησε το 2019, είναι ανάμεσα στις επίσημες επιλογές μιας από τις μεγαλύτερες πλατφόρμες προβολής ταινιών, της Omeleto. Η πλατφόρμα Omeleto φιλοξενεί τους σημαντικότερους βραβευμένους σύγχρονους σκηνοθέτες και διαθέτει πάνω από 5 εκατομμύρια συνδρομητές με δεκάδες εκατομμύρια θεατές κάθε μήνα. Το Utopia κέρδισε δύο διεθνή βραβεία και συμμετείχε σε περισσότερα από δέκα κορυφαία φεστιβάλ ταινιών, ανάμεσα τους και το  παγκοσμίου φήμης UTOPIALES στη Γαλλία, ως μία από τις 35 καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας για το 2020. Αν και ο Νίκας συνέλαβε την ιδέα του Utopia πριν από μια δεκαετία, τα βασικά θέματα με τα οποία καταπιάνεται η ταινία είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ επίκαιρα και περιγράφουν καίρια το «πνεύμα της εποχής». «Όλοι βιώσαμε την πανδημία, τώρα ήρθε η ώρα να δούμε πώς μπορεί να μοιάζει το μέλλον μας», ανέφερε ο παραγωγός Aaron Bush. Σε αντίθεση με άλλες δυστοπικές ιστορίες στις οποίες οι κυβερνήσεις ταυτίζονται με τον «Μεγάλο Αδελφό» και ασκούν έλεγχο και εξουσία μέσω μιας κάθετης ιεραρχικής σχέσης με τους πολίτες της, ο Νίκας παρουσιάζει μια εκδοχή όπου η ιεραρχική σχέση έχει γίνει οριζόντια. «Σήμερα, μέσω της τεχνολογίας κινητής τηλεφωνίας, εμείς οι ίδιοι γινόμαστε οι Big Brother. Στο Utopia πηγαίνω ένα βήμα παραπέρα δείχνοντας ότι οι πολίτες έχουν κίνητρα να συμμορφωθούν με το κράτος, μέσω ενός συστήματος ανταμοιβών και τιμωριών. Πρόκειται για μια πολύ πιο επικίνδυνη κοινωνία, όπου εμείς οι ίδιοι γινόμαστε ο εχθρός μας. Μπορείς να πολεμήσεις έναν εξωτερικό εχθρό, αλλά πώς να πολεμήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό ?» αναφέρει ο Νίκας.
     Η ταινία γυρισμένη προ εγκλεισμού και καταδόσεων των συμπολιτών μας και το ... «όλα για το καλό μας», αποδεικνύεται προφητική για το σήμερα και ίσως και για το μέλλον. Έχει διάρκεια μόλις 15 λεπτών, αλλά είναι αρκετά γλαφυρή και μας δείχνει ένα μέλλον όχι και τόσο μακρινό, που θα έχουν οι λαοί αν δεν αντιδράσουν. Στην Ελλάδα (η ταινία) φυσικά αγνοήθηκε.

Δείτε τη εδώ : https://www.brighteon.com/2027b146-8544-41b3-89bc-877458393acd